به گزارش هنرآنلاین، زهرا پرهون بازیگر نمایش «باران نمنم خواهد بارید» به کارگردانی تارا برزی که این شبها در خانه استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه است، درباره نقش خود در این اثر نمایشی توضیح داد. او در پاسخ به این پرسش که در مواجهه با جهان نمایشی «باران نمنم خواهد بارید»، نخستین نکته جذاب یا چالشبرانگیز برایش چه بوده است، گفت: «همواره کیفیت یک نقش را بر کمیت آن ترجیح دادهام. آنچه برای من در این نمایش جذاب بود، ظرفیت این شخصیت برای «پرورش یافتن» بود. گاهی شخصیتی با دیالوگهای فراوان، فرصت چندانی برای آفرینش باقی نمیگذارد و گاهی شخصیتی با حضور کوتاه، میدان وسیعی برای خلق کیفیتهای رفتاری در اختیار بازیگر قرار میدهد. شخصیت من از همین جنس بود. متن، چارچوب اولیه را در اختیارم میگذاشت، اما بخش مهمی از هویت او باید در فرآیند بازیگری شکل میگرفت. این امکان که بتوانم از دل سکوت، ریتم، نسبت با اشیا و کیفیت حضور، شخصیت را بهتدریج پرورش بدهم، مهمترین دلیل ارتباطم با این نقش بود.»
او درباره میزان تأثیر تحلیل متن و کشفهای اجرایی و بدنی در شکلگیری شخصیت نیز توضیح داد: «برای من، تحلیل متن نقطه آغاز شکلگیری شخصیت است، اما شخصیت تنها با تحلیل متن کامل نمیشود. متن اطلاعات لازم را در اختیار بازیگر قرار میدهد، اما کیفیت حضور شخصیت، نسبت او با فضا، اشیا، ریتم و سکوت، در فرآیند تمرین و تجربه عملی بهتدریج کشف میشود. در این نمایش نیز تحلیل متن، مبنای مشترک کار ما بود، اما بخش مهمی از هویت اجرایی شخصیت در طول تمرینها شکل گرفت. حتی امروز هم احساس میکنم این فرآیند ادامه دارد؛ چون هر اجرا فرصتی است برای بازنگری، آزمودن جزئیات تازه و رسیدن به شناختی عمیقتر از شخصیت.»
این بازیگر در ادامه درباره آثاری که در آنها فضا، لحن و تصویرسازی اهمیت ویژهای دارند و همچنین چگونگی برقراری تعادل میان بیان درونی نقش و فرم کلی اثر توضیح داد: «به اعتقاد من، فرم زمانی ارزشمند است که حاصل ضرورت درونی شخصیت باشد، نه اینکه به او تحمیل شود. اگر بازیگر مستقیماً بخواهد «فرم» را اجرا کند، معمولاً نتیجه به تصنع نزدیک میشود.»
او افزود: «در چنین آثاری، زمانی میان جهان درونی شخصیت و فرم اثر تعادل برقرار میشود که کیفیت رفتار بازیگر از منطق شخصیت سرچشمه بگیرد. در آن صورت، سکوت، حرکت، ریتم و حتی ترکیببندی بصری، دیگر عناصری تحمیلی نیستند، بلکه امتداد طبیعی زیست شخصیت روی صحنهاند. در این نمایش نیز تلاش کردم این منطق رفتاری را پیدا کنم؛ چون معتقدم اگر رفتار درست شکل بگیرد، فرم نیز بهدرستی و صادقانه شکل خواهد گرفت.»
پرهون در پاسخ به این پرسش که تماشاگر پس از پایان «باران نمنم خواهد بارید» با چه حس، تصویر یا پرسشی سالن را ترک میکند و نقش او در شکلگیری این دریافت چیست، بیان کرد: «به نظرم بعضی آثار، ارزششان در این است که پرسشهای تازهای را پیش روی مخاطب میگذارند. اگر تماشاگر پس از پایان نمایش همچنان درگیر بازخوانی شخصیتها، روابط و نشانههای اثر باشد و پرسشهای تازهای را با خود از سالن بیرون ببرد، به گمانم گفتوگوی او با نمایش هنوز ادامه دارد.اگر شخصیت من نقشی در شکلگیری این تجربه داشته باشد، امیدوارم از طریق کیفیت حضورش باشد؛ حضوری که بدون توضیح دادن یا هدایت مستقیم مخاطب، او را به تأمل و طرح پرسشهای تازه دعوت کند و امکان خوانشهای متفاوت را پیش رویش بگذارد.»