سرویس معماری هنرآنلاین : "فردیت انبوه: فرمی از کثرت" با تمرکز بر رابطه در حال تغییر حوزههای عمومی و خصوصی زیست انسان، فصل مشترک هنرهای تجسمی و معماری را نشانه رفته و جهانبینی هنرمندان در مواجهه با پیچیدگیهای زندگی انسان معاصر، محور اصلی نمایشگاه است که رویکردهای ویژه هر یک از هنرمندان حاضر در این نمایشگاه در این محور همنشین شدهاند.
اثر سیا ارمجانی با عنوان "مقبره نیما" نقطه مرکزی نمایشگاه است که همچون دیگر آثار او از سری مقبرهها بر مفهوم پیلههای فردی جهان معاصر تمرکز دارد؛ سازهای تندیسگون که همزمان نمودهای بیرونی و جهان ذهنی و درونی کاراکترهایش را بازتاب میدهد. ارمجانی با مجسمه/اینستالیشنهایی شناخته میشود که ظاهر یک ساختمان یا سازهای موقتی را بهخود میگیرند و کاربردی بهنظر نمیرسند تا اینکه بیینده با کنجکاوی و درگیرشدن با آن، با آن ارتباط برقرار کند. از این نظر، مقبره (گور) فرم/موضوعی بهشدت مناسب برای کار اوست: گونهای یادمان که بهسبب یادآوری مرگ، وجهی از شفقت و احترام را برمیانگیزد.
ارمجانی که برای توصیف هنر او عنوانهای متعدد و گاه متفاوتی چون مجسمه سازی، معماری و چیدمان به کار رفته به واسطه تعلق خاطر عمیقش به فلسفه، علوم اجتماعی و تاریخ توانسته آثاری بیافریند غریب و مرموز. آثار سیا ارمجانی که غالباً تحت شمول هنر عمومی دسته بندی میشوند، دمکراتیکاند، چرا که هنر را با زندگی روزمره ممزوج میکنند، پلها، اتاقها و سازههای باغیاش سادهاند و البته درگیر جزییات و البته غالباً با پاراگرافی از نویسندگان مورد علاقهاش.
یکی از کارهای او به نام "مینیاپلیس مکتوب" یک صفحه ٥ متری پر از شعر فارسی است؛ این اثر، بازتاب خاطرات کودکی و نوجوانی او در تهران است. او میگوید ذهنش پر از شعر است که بسیاری از آنها را در دوران مدرسه حفظ کرده و همه آنها را روی این صفحه ٥ متری نوشته است. "مینیاپلیس مکتوب"، مقبره خود ارمجانی است. طرحی از نمای شهر مینیاپلیس که سالهاست در آن زندگی میکند، به علاوه صدها شعر فارسی که فاصله میان خطوط ساختمانها را پر کرده است. او معتقد است هنر نباید درباره شخص او باشد به همین دلیل به جای تصویر خود، نمای شهرش را روی مقبره خود کشیده است.
او حدود چهل سال است که روی مجموعه "مقبرهها" کار کرده است. او میگوید این مقبرهها ادای احترام به فیلسوفان و شاعرانی است که افکار و آثار او را شکل دادهاند. دو مقبره برای دو شاعر ایرانی ساخته شدهاند؛ حافظ و نیما یوشیج، پدر شعر نو ایران که این یکی در نمایشگاه "فردیت انبوه: فرمی از کثرت" به نمایش درآمده.
حالا نمایشگاه "فردیت انبوه: فرمی از کثرت" با محور قرار دادن رویکرد سیا ارمجانی در دنبال کردن هنر عمومی، این نمایشگاه رابطهٔ در حال تغییر حوزههای عمومی و خصوصی و نقش معماری در تحقق این دگرگونی را از طریق آثار هنری مورد بررسی قرار میدهد. مجموعهٔ این آثار دید جدیدی به روابط اجتماعی، سیاسی و تکنولوژیک مخاطب داده واین روابط را به چالش میکشد؛ روابطی که بر مبنای آن افراد به نحو فزایندهای در درک رابطهٔ خود با یکدیگر و با جامعه اطرافشان با دشواری مواجهاند.
بر این اساس، محور نمایشگاه حاضر مشتمل بر آثار 9 هنرمند که در تجربههایشان مدیومهای متفاوتی را دنبال میکنند، این رویکرد است که در جهان مدرن، بهویژه بهخاطر سیاست دولت/ ملت، عرصهای جدید و درهمآمیخته به اسم "جامعه" ظهور میکند که در آن منافع شخصی از طریق حوزه خصوصی و بدون گذار به سمت "امرِ عمومی" یا منافع عمومی، وارد عرصهٔ عمومی میشود.
چیدمان "وای. زد. کامی" پرترههای آشنای او را که مشخصاً بر فردیت شهروندی تمرکز دارد اینبار در محاصره بافت آجری سیاه و سفید نشانده؛ بافتی که سطوح بزرگی از چیدمان را اشغال کرده و فضای بصری اثر را به تسخیر خود درآوردهاند.
چیدمان نیوشا توکلیان را نمای عمومی مجتمعهای مسکونی در سطوح بزرگ لایتباکس و در ریتمی یکنواخت پوشانده و تنها راه ورود به این فضای سلولی نمایشگرهای تعبیه شده در این سطوح است که جهان شخصی ساکنان را برای ثانیههایی آشکار میکند.
بابک گلکار با دو اثر به جنبههای تزیینگرایانه زندگی مدرن اشاره میکند؛ یکی با قابی روی دیوار با جلوهای از گچبریهای تزیینات داخلی خانهها و دیگری با سازهای اقتباسی که بر اساس پلانهای معماری "آدولف لوز"، معمار اتریشی شکل گرفته و به پیچیدگیهای فضای خصوصی در شهرنشینی معاصر اشاره دارد.
آثار دیگری از تیمو ناصری، شهاب فتوحی و آرش مظفری با ارجاعی به مقرنسها و عناصر دیگر معماری، بازتعریف آنها در مسیر تولید صنعتی و انبوه را دنبال میکنند و بالاخره ویدیوهای آویش خبرهزاده و شیرازه هوشیاری بهترتیب شبکهای از ارتباطات فردی و وابستگیهای متقابل انسان، همچنین کثرتگرایی و درهمتنیدگی شهرنشینی معاصر را در دورنمایی از سلولهای به هم پیوسته و در عین حال منفک به تصویر میکشند.