به گزارش هنرآنلاین ، علیرضا بهرمان، عضو هیئت علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی در پاسخ به چرایی عدم توجه کافی به مرمت میراث فرهنگی، اظهار کرد: "این اندیشه که بناهای تاریخی در زندگی امروز نقشی ندارند، قابل قبول نیست؛ هم اینک نقصانهایی در بحث حفاظت از آثار تاریخی داریم ولی نباید تنها قسمت خالی لیوان را ببینیم."
وی با اشاره به شمار قلیل کارشناسان حوزه مرمت و حفاظت از این آثار طی دو سه دهه گذشته، گفت: "گام نخستین حفاظت از آثار تاریخی، شناخت است و تا زمانی که این ویژگی و ارزشها تحلیل نشود، نمیتوان اقدامی در جهت حفاظت انجام داد."
بهرمان با بیان اینکه تخصص ویژه مرمت تا پیش از دوران انقلاب اسلامی وجود نداشت، اقدامات تجربی گذشته در این حوزه را ناظر بر فعالیت باستانشناسان عنوان کرد.
این کارشناس حوزه مرمت آثار تاریخی افزود: "بعد از انقلاب صنعتی متد و شیوه زندگی انسانها تغییر کرد و موجب شد فرایند تولید نیز تغییر نماید که نقش انسان در پروسه تولید، از جایگاه پیشین دور شود."
بهرمان پیش روی زندگی صنعتی را موجب از دست رفتن نقش حیاتی برخی پدیدهها از جمله آب انبارها در زندگی بشر دانست و گفت: "این ابنیه بنا به [گذر زمان] کارکرد خود را از دست داده و در حیطه آثار تاریخی جای میگیرند و برای حفاظت و نگهداری از آن باید هزینه نمود و این هزینه را نیز برای مخاطب توجیه کرد."
وی تشریح اهمیت، ضرورت و جایگاه آثار تاریخی را نخستین گام در حوزه حفظ و مرمت عنوان کرد و افزود: "معتقد نیستم که اثر تاریخی یک پدیده منجمد است؛ بلکه اثر تاریخی پله کانی است که از آن عبور کرده و به آینده میرسیم."
بهرمان تأثیر انقلاب صنعتی را موجب قطع شدن شاخصههای فرهنگی بر روی معماری کشور دانست و گفت: "ما نتوانستیم تداوم فرهنگی که در حوزه معماری وجود داشته را احیا کنیم و در دوران و عصر حاضر ظهور و بروز دهیم."
در ادامه احسان ایروانی، رئیس پیشین صندوق احیا و بهرهبرداری از اماکن تاریخی ضمن دستهبندی اماکنی که بهعنوان میراث تاریخی تلقی میشوند، سخنان خود را آغاز کرد: "برای یک دسته عنوان میراث فرهنگی، مخلوق تحصیلکردگان است؛ درحالیکه سراسر زندگی مردم، میراث فرهنگی آنان است و هر آنچه جز زندگی عادی است، جز این میراث طبقهبندی میشود."
وی با بیان این مطلب افزود: "این نکته بدین معنا نیست که تشکیلات ایجاد شده در حوزه میراث فرهنگی را زیر سؤال ببرم؛ بلکه ارتباط ملموس مردم جامعه با میراث فرهنگی ناظر بر انقطاعها و مهندسیهای فرهنگی است."
ایروانی وجود برخی بناها از جمله آب انبارها را نشان از بهرهمندی از طبیعت دانست و گفت: "طبیعت نباید تغییر کند که اگر این اتفاق رخ دهد، به خشکسالی تبدیل میشود و انسان تبعات این موضوع را نیز شاهد است."
وی با اشاره به قوانین اخیر ناظر بر حفاظت از اماکن تاریخی اظهار کرد: "آخرین قانون مبنی بر مالکان هفته گذشته در مجلس رأی نیاورد و به نظر بنده بستر این طرح در مجلس فراهم نبود."
ایروانی ادامه داد: "اگر به نقطهای از بلوغ رسیده بودیم که ضرورت حفاظت را متوجه میشدیم، حداقل این طرح را با اصلاح تصویب میکردیم. قوانین بسیاری نیز تنظیم ولی اجرا نشده است."
وی یادآور شد: "وقتی به جای رایج کردن حفاظت، راه را به بیراهه میرویم، قانون نظام مهندسی تصویب میشود که به راحتی در دهه ۷۰ به یک سوم شهرهای کشور به [میراث فرهنگی] بیتوجه میشود."
ایروانی تصریح کرد: "کشوری که دهها اقلیم و سبک معماری دارد، چگونه با یک قانون تغییر میکند؟ مقررات ملی ساختمان یعنی نابودی کشور و در این بین معماری تمام شهرها یکسان میشود."
وی افزود: "کار سادهای نیست که این شبکه کسب و کار را به رویهای مطلوب حرکت دهیم؛ ولی اگر این قانون همزمان با قانون مرمت و بازسازی تصویب میشد، به تعداد طراحان، مرمت گر داشتیم و بازار مرمت و احیا، رونق گرفته بود."
ایروانی بر لزوم آموزش از سنین پایین تاکید کرد و گفت: "مسلماً با یک قانون کارها اجرایی نمیشود؛ هنوز هم فرصت وجود دارد و دیر نشده!"
"گفتوگوی فرهنگی" با اجرای سیدامیر جاوید و تهیه کنندگی محمدجواد طالبی روانه آنتن شد.
انتهای پیام/