سرویس معماری هنرآنلاین: در روزهای پایانی سال 93 سایت اتوود با این نگرش که " کتاب، عمارت را نابود خواهد کرد" و با تمسک به نگره برقراری تعامل میان معماری و نوشتار ایده "معماران و چالش انتخاب معماری" را پی گرفت و از معماران ایرانی خواست در تکه نوشته‌های کوتاه معماری مورد علاقه خود را انتخاب کنند. انتخاب یک بنا از دیگر بناهای موجود و به یادگار مانده در سراسر دنیا به خصوص برای معماران واقعا چالش بزرگ و دشواری است. اما آنچه این معماران باید به دنبال آن باشند عبور از معماری معماری و نزدیک شدن به معماری نوشتار است و از این مسیر گریز از فراموشی معمار و بنا و رسوخ در ادبیات است.

دکتر کاوه بذر افکن از میان تمام بناهای موجود در دنیا پردیس سینمایی ملت با طراحی رضا دانشمیر و کاترین اسپریدونف را انتخاب کرده است. وی در بخشی از نوشته خود درباره معماری این بنا اشاره می‌کند: در جستجوی تجربه زیسته مردم، زمانی که با آنان از معماری سخن می گویم، خیلی زود می یابم که تنها کاخ‌های پارسه، سی و سه پل، میدان نقش جهان، کاخ گلستان و شمس العماره را در مقوله معماری پذیرفته‌اند و ذهن‌شان از تمام ساخته‌های معاصر تهی است، با خودم می‌اندیشم شاید هم در دوره معاصر هیچ چیزی ساخته نشده! و یا به چشم نیامده است. انگار معمار و معماری امروز گم شده است.

به رغم سرعت و حجم غریب ساخت در شهر؛ کمتر روزنامه و مجله‌ای عمومی یا برنامه‌ی تلویزیونی می‌یابیم که به پاس این همه ساخت برای مردم از این سازِ معاصرش بنویسد و بگوید، همان گونه که از کتاب و شعر و موسیقی و نقاشی‌های معاصر می‌نویسد. کسی با مردم از معماری نمی‌گوید، انگار معمار نابغه! و شهروندان این شهر پذیرفته‌اند که معماری "یک بستر و دو رویا" است.

در انتهای شمالی بزرگراه کردستان تهران، در مرز پارک و بزرگراه، دیواری ساخته شده است. دیواری که نیروهایی را بر پیکره‌اش پذیرفته و جنسیتی دگر یافته است. دیواری که نشان می‌دهد در شرایط مرزی است، در حاشیه است و حاشیه، متن را بازتولید کرده است. مرزش با زمین و آسمان را به چالش کشیده است. این دیوار مرز پیوستار معماری شهرمان را نشانه گذاری می‌کند و مرزی برای ورود به امروزی بودن می‌آفریند. این دیوار "دست‌هایی است که تهی را در بر گرفته".

رفتار دیوار با بزرگراه سر ناسازگاری دارد، راننده را بر پوسته‌اش بازنمایی می‌کند و راننده خود شیفته را می‌فریبد، راننده می‌خواهد که حفاظ بزرگراه را بشکافد و به سوی کرشمه نرم دیوار درخشان برود و شکاف‌اش را از آن خود کند، راننده مسیرش را تغییر می‌دهد. راننده، کهن الگوهای سکونتی‌اش به چالش کشیده می‌شود، او معمار را باز می‌یابد. از سمت پارک، تاقی بزرگ با خیزی کم، پرسه زن را به سمت خود می‌کشد و می‌تواند بی تمایزی روشن از هر دو سو بداخل بلغزد و بی مرزی تا مرز خستگی زانوهایش ادامه می‌یابد. پرسه زن پارک ناخواسته به مصرف کننده فضا ترادیس transform می‌شود و کهن الگوهای دسترسی، سطح و بسته‌گی سکونتی‌اش به چالش کشیده می‌شود، او نیز معمار را باز می‌یابد.

شیء بنا، به فضا تاکید می‌کند، تجربه زیسته بیرونی و درونی به کل متفاوت از زندگی روزمره و سکونتی شهروند بدست می‌دهد، شهروند دانسته است که معماری امروز تجربه‌ای دگرگون یافته است. او در جستجوی معمار امروزی است تا رویای بسترش را در گفتمانی امروزی با او بازتولید کند."

انتهای پیام/