سرویس معماری هنرآنلاین: اعداد و ارقامی در حدود چهل میلیارد دلار هزینه برای ساخت یک برج رقمی است که باعث می‌شود شما تصور کنید معماران در کار خود حرفه‌ای عمل می کنند. باور همه این است که معماران همیشه فکر می‌کنند که می‌دانند چه می‌کنند. اگر معمار خانه خوبی نسازد روی سر ساکنینش خراب خواهد شد اما انتظار ما و ضرورت ایمنی ساختمان، دلیل نمی‌شود معماران در کارشان خطا نکنند.

ساختمان‌های زیر نمونه‌هایی از پروژه‌های مسئله‌دار معماری را معرفی می‌کند که برخی از آنها نه تنها منجر به هدر رفتن میلیون‌ها دلار شده بلکه خطر جانی نیز به دنبال داشته است.

حتی معماران و مهندسین مجرب هم گاهی اشتباه می‌کنند و افتضاحات سختی در ساختمان و سازه‌ها به بار می‌آورند که در برخی مواقع منجر به ورشکستی دائم آنها در حوزه کار و حرفه‌شان می‌شود و البته برخی نیز همچنان به کار خود ادامه می‌دهند.

بحث بلند مرتبه‌سازی ماجرایی است که در کشور ایران نیز جریان یافته و شهرهای بزرگ و کوچک ایران در رقابت با سایر شهرها و کشورها اقدام به بلند مرتبه‌سازی می‌کنند باید پرسید این ساختمان‌های بلند تا چه حد نیاز روز اجتماع ما است و اگر هست تا چه حد تکنولوژی ساخت و ایمن‌سازی این برج‌های بلند را در اختیار داریم. مطلب زیر شاید دمی تامل ما را نسبت به این رفابت بی‌دلیل و هیجانی برانگیزد.

ساختمان لوتوس ریورساید به خاطر باران از ریشه درآمد و به زمین غلتید

مجتمع ساختمانی لوتوس ریورساید در شانگ‌ های یک مجتمع 11 ساختمانی در کرانه یک رود بود که در ژوئن 2009، این پروژه نزدیک به اتمام بود و اکثر آپارتمان‌های آن قبلا فروخته شده بودند. یک روز کارگران سر ساختمان آمدند و دیدند که یکی از ساختمان‌ها به یک طرف برگشته است ولی تقریبا سالم مانده است.

افتادن این ساختمان به یک طرف بخاطر پارکینگ زیرزمینی، کمی باران و ساخت و ساز مدل چینی بود. خود ساختمان مشکلی نداشت با توجه به اینکه بعد از یک وری شدن تقریبا هیچ قسمت آن خراب نشده بود و کاملا سالم مانده بود.

وقتی کارگران ساختمانی کار خود را در یک پارکینگ زیرزمینی در مجاور این سازه آغاز کردند، هر چه خاک بود در زباله دانی کنار نهر مجاور می‌ریختند. یک سری از مهندسین آمدند و درباره اشتباه بودن ایجاد مانع سر راه یک رودخانه در کنار یک پروژه ساختمانی به آنها هشدار دادند که البته آنها این هشدار را نادیده گرفتند. وقتی که باران آمد خاکریزهای زباله‌دانی متلاشی شدند و آب آن منطقه را برداشت. آب باران فونداسیون ساختمان را شست و ساختمان یک وری شد و چیزی نمانده بود که مثل بازی دومینو، موجب سقوط ساختمان‌های دیگر شود.

برج جان هانکوک برای عابران و کسانی که از کنارش گذر می‌کنند خطر جانی به دنبال دارد

مرکز جان هانکوک برنده جایزه افتخاری ملی و معتبر از موسسه معماران آمریکا در سال 1977، بلندترین ساختمان بوستون است و برای عابرینی که هر دقیقه و هر روز از کنار آن می گذرند یک خطر جدی محسوب می‌شود.

شیشه‌های پنجره‌های این ساختمان روی پیاده رو سقوط می‌کنند. البته این شیشه‌ها شیشه های کوچک و نقلی نیستند، بلکه شیشه‌های 5 در 12 فوتی و با وزن 500 پوند هستند که قطعا سقوط آنها بر روی سر عابرین موجب مرگ آنها می‌شود و فقط نه تنها چند شیشه انگشت شمار بلکه صدها شیشه مرگبار به پایین می‌ریزد.

مشکل بدانجا رسید که هر وقت سرعت باد از 45 مایل بر ساعت بیشتر می‌شد، پلیس کل منطقه اطراف ساختمان را به دلیل ایمنی عمومی تعطیل می‌کرد. در تندباد ژانویه سال 1973 بیش از 60 پنجره از نمای ساختمان جدا شدند. تا آوریل آن سال، بیش از یک جریب از نمای ساختمان با تخته چندلایی پوشانده شد. تیمی از مهندسین، معماران و سازندگان جمع شدند و برای یافتن راه حل این مشکل کار کردند، ولی یافته‌های آنها پنهان ماند. البته در نهایت فاش شد که در اتصالات لحیم سربی مشکل وجود داشته یا به درستی متصل نشده‌اند یا غیره. در آخر مشکل حل شد، ولی به هزینه جایگزین کردن تک تک پنجره‌ها به قیمت نهایی 7 میلیون دلار.

ساختمان ویکی تاکی ضمن خمیدگی، اشعه لیزری مرگباری از تابش نور خورشید به اطرافش می پراکند

برای بسیاری از ساکنین لندن ممکن است ساختمان پلاک 20 خیابان فنچرچ، آدرسی عادی و ناآشنا در میان خیابان‌های پیچ در پیچ شهرشان باشد. این ساختمان که عادی به شمار می‌آید تنها با ذکر نام مستعارش می‌تواند به طور ناگهانی به یک بحث داغ توام با تنفر بدل گردد؛ واکی تاکی؛ نامی که لندنی‌ها از آن با نفرت یاد می‌کنند.

این ساختمان که بر خلاف خوشه‌ی اصلی ساختمان‌های بلندمرتبه‌ی لندن، در سمت شمال رودخانه قرار گرفته است در پس اتفاقات و حوادث مطبوعاتی در سال گذشته مربوط به خمیدگی تاسف بار ساختمان و از بین بردن اشیاء روی زمین در اطراف خود به وسیله‌ی اشعه‌ی لیزر مرگبارش که از بازتاب نور خورشید به وجود می‌آید، به پایان رسیده و مورد نفرت عمومی قرار گرفته است.

ساختمان پورتلند باید به کل ویران شود

مایکل گریوز پیرامون بحث‌ها و تصمیم‌هایی برای سرانجام ساختمان پورتلند، اولین ساختمان اصلی پست مدرن در شمال امریکا گفته است: " کل ایده‌ی ویران کردن ساختمان، همانند کشتن یک کودک است... من نمی‌دانم که چگونه به این امر، واکنش نشان دهم."

این ساختمان در طول دهه‌ها، مرکز بحث‌های داغ بر سر اعتبار و سودمندی در زمینه‌ی عملکرد پست مدرنیسم بوده است. این ساختمان که توسط شورای شهر پورتلند، به عنوان یک ساختمان مدنی تایید شده بود؛ با انتقادهای شدیدی بر سر طراحی شبه کلاسیک و طراحی داخلی بسته‌ی شعار " بیشتر، بیشتر است "، مواجه گشت.

این ساختمان با طراحی یکی از پنج نیویورکی، مایکل گریوز، با هدف تجلیل از ساکنان پورتلند ساخته شد اما در عوض خشم آن‌ها را برانگیخت. با بودجه‌ای بسیار ناچیز و برنامه‌های مورد نیاز فراوان، گریوز نمایی با ستون‌های قرمز و روبان‌هایی یادآور کارناوال‌ها و جشن‌ها به همراه پنجره‌های سیاه را برای ساختمان طراحی نمود. سی و دو سال بعد از ساخت، این ساختمان نیاز مبرم به بازسازی و به روز شدن پیدا کرده است که هزینه‌ی آن در طی دو سال بررسی، در حدود 95 میلیون دلار تخمین زده شده است. مقامات این شهر، کماکان در حال تامل در آینده‌ی ساختمان پورتلند هستند.

سالن کنسرت والت دیزنی نیز اشعه خورشید را منعکس می‌کند

فرانک گری یکی از پرکارترین معماران تاریخ است. طراحی‌های او از نماهای موج‌دار گرفته تا نماهای دیوانه‌وار، همه عجیب و غریب هستند. قاعدتا وقتی طراحی‌های خلاقانه‌ای برای این قوطی کبریت‌ها داشته باشید، با مشکلات عجیبی روبرو می‌شوید که این مشکلات می‌توانند شامل مواردی همچون ساختمانی باشند که دائما بر سر عابرین برف می‌ریزد، یا ساختمانی که کفش‌های پاشنه بلند خانم‌ها را می‌خورد و یا ساختمانی که بر چیزهایی که در مجاور آن هستند، اشعه‌های آفتاب پرت می‌کند.

ساختمان موردنظر بسیار براق است و با آنکه همه چیزهای براق یک جورهایی زیبا هستند، ولی نور را منعکس می‌کنند. اگر آن نور را بر منطقه خاصی متمرکز کنید و زاویه راستی تشکیل دهید، لیزر خام درست کرده‌اید.

اگر شما شخصیت منفی یک داستان بودید، از این دانش برای حک کردن نام خودتان بر روی ماه استفاده می کردید! ولی اگر شما سالن کنسرت والت دیزنی در لس آنجلس بودید، رویاهای خود را کمی پایین‌تر می‌آوردید و چندتا از مجتمع‌های مجاور مانند برجهای پرومناد را تا 15 درجه گرم می‌کردید! یا راننده را در پشت چراغ های راهنمایی رانندگی مجاور ساختمان کور می‌کردید! یا پیاده‌روها را داغ می‌کردید! فرانک گری به این ساختمان اشعه‌های غیرقابل کنترل مرگ داده است.

این مشکل با سندبلاست کردن بیرون مناطق مشکل‌دار و کاهش نور خیره کننده حل شد. ولی اگر واقعا می‌خواهید در ساختمانی بمانید که قادر است از شما متنفر شود، همیشه در لس آنجلس ساختمانی هست که در استخر خودش اشعه آفتاب می‌تاباند.

مرکز سیتی گروپ شهر منتهن را نابود می کند

لمسوری یر این بنا را در اوائل دهه هفتاد طراحی کرد. سایت ساختمانی توسط کلیسای سنت پیترز لوتران اشغال شده بود و آنها قصد جابجایی نداشتند. اگر او می خواست در آن قطعه زمین آسمانخراش بسازد، باید رسما آن را در آسمان می ساخت. پس بجای متوسل شدن به جادوگری، این معمار در عوض یک آسمانخراش معلق در بالای این کلیسای کوچک ساخت. نتیجه آن مرکز سیتی گروپ به ارتفاع 915 فوت بالاتر از خیابان های نیویورک بود و این کلیسای کوچک در مقابل آن همچون کوتوله بود.

پس از ساخت این مرکز در سال 1978 یک دانشجو ایرادی به سازنده آن گرفت که این برج استحکام لازم را در مقابل طوفان و یا بادهای شدید ندارد زیرا از لحاظ ثبات ایراد دارد. پس از اثبات ادعای این دانشجو شبانه و بطور مخفیانه برای این ساختمان، ستون‌های ساخته شده تا باعث محکم‌تر شدن بنای آن شود.

کارشناسان تخمین زدند که پیچ کردن اتصالات بجای جوش دادن آنها بهم، اگر بطور متوسط هر 55 سال یکبار، توفانی در نیویورک اتفاق بیفتد، این ساختمان واژگون می‌شود. سیتی گروپ درخواست کرد که صلیب سرخ اقدامات اضطراری مخفیانه‌ای در صورت متلاشی شدن ساختمان ایجاد کند.

بله، راه حل آنها همین بود. بجای آنکه از فاجعه جلوگیری کنند، تصمیم گرفتند برنامه بریزند تا بتوانند بعد از فاجعه اجساد مردم را جمع آوری کنند. کارگران ساختمانی شب‌ها کار می‌کردند (برای مخفیانه ماندن عملیات) و با شتاب همه اتصالات را شب‌ها جوش می‌دادند و سرعت کار آنها حتی از توفان‌های فصلی هم بیشتر بود. همان سال، توفان الا درست به سمت نیویورک سیتی آمد. این توفان می‌توانست بادهایی ایجاد کند که سرعت این بادها قطعا این ساختمان را واژگون می‌کرد، ولی از خوش شانسی آنها، توفان الا درست در دقیقه نود به سمت دریا برگشت و ساختمان بدون هیچ حادثه‌ای سر جای خود ماند.

ولی اگر همه چیز طور دیگری پیش می‌رفت چه؟ بدترین اتفاق چه می‌توانست باشد؟ قطعاً مجموعه سیتی گروپ یک ساختمان دیگر می‌ساخت، ولی مردمی که کشته می‌شدند چه؟ دقت داشته باشید که این ساختمان درست در وسط نیویورک سیتی است. پس اگر واژگون شود، مودبانه و با زانو فرود نمی‌آید. صلیب سرخ تخمین زده است که نرخ کشته‌شدگان حدود 200 هزار نفر خواهد بود و 156 بلوک ساختمانی صدمه خواهند دید. این اساسا به معنای خراب شدن کل جزیره منهتن است و همه اینها تقصیر کسی است که از نوع غلطی از وسیله اتصال استفاده کرده است.

انتهای پیام/