سرویس معماری هنرآنلاین: شمشک دربندسر یکی از شهرهای بخش رودبار قصران شهرستان شمیرانات استان تهران است. در میان ییلاقهای توریستی رودبار قصران تنها شهری است که در هر یک از فصلهای سال پذیرای دوستداران طبیعت و گردشگران است.
بهار دل انگیز، تابستان خرم و بانشاط ، پاییز دلفریب و پر خاطره و زمستانی سفید مشتاقان را به سوی خود میکشاند. پیست اسکی شمشک و پیست اسکی بین المللی دربندسر در این شهر قرار دارند. پیست اسکی بین المللی دیزین نیز در نزدیکی شهر شمشک در منطقه دیزین در شهرستان کرج قرار دارد اما بیشتر از همه زمستان شگفتانگیز منطقه شمشک دیدنی است، هنگامی که برف سراسر منطقه را میپوشاند و طبیعتی چشمگیر و بینظیر میسازد.
به همین دلیل معماران شرکت "ری را" این منطقه را انتخاب کردند تا اقامتگاهی موقت برای گردشگران و اسکی بازان بسازند. اقامتگاهی که زائدهای در طبیعت نباشد و بتواند ارتباط بین معماری و طبیعت ایجاد کند. نتیجه این پروژه اقامتگاه موقت "برین" است. هدف از طراحی این اقامتگاه استفاده از ایدههای جدید و با هدف نمایش ارتباط معماری و طبیعت و پرهیز از هرگونه تکرار کورکورانه از مدلهای بومی و یا کپی کردن سبکهای وارداتی در نظر گرفته شده است.
معماران این پروژه قصد داشتند تا محصولی منطقی، با استفاده از فرآیند طراحی معماری آزاد و انعطاف پذیر خلق کنند که این محصول میبایست پاسخی به نیروهای طبیعی اطراف خود باشد. با توجه به وجود پوشش سفید برف در مناظر منطقه، رنگ سفید برای اقامتگاه انتخاب شد. بدنه داخلی نیز با الگوبرداری از خطوط مایع کوه و برف های لایه لایه، طراحی شده است. ایده اولیه تعیین شکل این پناهگاه از پناهگاههای ساخته شده توسط ساکنان بومی قطب شمال الگوبرداری شده است.
با این تفاوت که به جای استفاده از بلوک های یخی بر روی یکدیگر، از لایه های توپوگرافی استفاده شده است. در نهایت، استفاده از اشیاء طبیعی و اشیاء ساخته شده توسط بشر و تلفیق این دو با یکدیگر، منبع الهام بخش برای رسیدن به فرم نهایی است.
در این طرح، تمامی نیاز های پروژه در بدنه اصلی تعریف شده است و فضای داخلی نمایانگر خلوص، صداقت و یکرنگی و دقیقا شبیه رفتار برف در پوشاندن زمین و تبدیل تمامی رنگها به رنگ سفید است. اقامتگاه برین در منطقه شمشک به خصوص در فصل زمستان همچون جسمی شگفت و سفید رنگ میدرخشد و همسو با طبیعت است.
اقامتگاه موقت برین جهت استفاده اسکی بازان در منطقه شمشک تهران توسط استودیو معماری ایرانی " ری را" طراحی شده است. این اقامتگاه برای زمینی به سماحت 6000متر مربع طراحی شد و در سال 1390 به اتمام رسید. این پروژه رتبه دوم گروه عمومی جایزه معمار سال 1390 شد. این مجتمع در 10 طبقه و 67 واحد در فاصله 1 کیلومتری از پیست شمشک واقع شده است.
طراحی این مجتمع به منظور فراهم آوردن فضای اقامتی برای اسکی بازان است. یکی از اهداف طراحی چنین اقامتگاهی نوع استفاده از فضا است که موقتی و محدود به روزهای آخر هفته به ویژه در فصل زمستان و اسکی میشده است. از این رو از طراحی متفاوت از فضای روزمره و تجربه شده استفاده شده است تا با تغییر مختصات مکانی، کیفیت فضایی تغییر کند. فضایی با بیانی متفاوت از خانههای شهری که با آرامش و سکون محیط پیرامون آن همخوانی داشته باشد.
نیازهای رده سنی جوان، به عنوان مخاطبین اصلی پروژه نیز فضایی امروزی را میطلبد که با خواستهها و تمایلات ذهنی آنها مطابقت بیشتری داشته باشد. این موضوع نیز در طراحی این اقامتگاه به خوبی در نظر گرفته شده است.
طراحان این پروژه در این باره میگویند: طبیعت تاثیر گذار و منحصر به فرد سایت، مهم ترین داده پروژه بود آنچنان که در طراحی پروژه نمیتوانستیم نقش آن را در نحوه شکل گیری فضا نادیده بگیریم. بر این اساس ما در این پروژه به دنبال رویکرد جدیدی رفتیم که به ارتباط بین معماری و طبیعت کمک کند. با سعی بر این که نشان دهیم که محصول منطقی هر روندی در طراحی معماری باید شکل انعطاف پذیر و آزادی در پاسخ به نیروهای اطراف خود در محیط باشد.
همچنین در توضیح طراحی منحصر به فرد این اقامتگاه میگویند: در اینجا مناظر سفید و پوشیده از برف که جزء شاخصههای این مکان هستند و خطوط نرم و سیالی که پوشش برف در محیط ایجاد میکند، پر قدرتترین نیروهای مکانی سایت محسوب میشدند.
از این رو هدف ما بهره گیری از ساختار برف، برای ایجاد بافتی همگن و یکپارچه بود. خلق اثری که چنان با فضای سیال محیط پیرامون خود در هم آمیزد که گویی این فضای سیال، اندیشه و ماده آن را به هم پیوسته و فرمها را پدید آورده است. ما با استعارهای از سطوح پوشیده از برف، به سطوح نرم و سیالی رسیدیم که فضاهای داخل و خارج پروژه را شکل میدهند، این خطوط نرم و آزاد به گونهای در طرح به کار رفته است که نه تنها بخشهای اصلی و جانبی، بلکه عناصر و جزئیات فضا را نیز پردازش میکنند، خطوطی که در فضا حرکت کرده و بسته به کاربریای که تعریف میکنند، تغییر شکل و مسیر میدهند. بدینترتیب، تمامی نیازهای طرح در پلاستیسیته فرمی آن تعریف شده تا در حد امکان، فضا خالص و یکپارچه باقی بماند؛ همانند برفی روی زمین مینشیند و همه اجزا و سطوح را، از هر رنگ و شکلی، همجنس و همگون میسازد.
عباس ریاحی فرد و فریناز نیکو همچنین مجتمع اداری تجاری دیگری که در خیابان ولی عصر بین فاطمی و زرتشت واقع شده، ساختهاند که میتوان رد پای طراحانش را در آن دنبال کرد.
این مجتمع نیز با محیط اطراف خود همخوانی مناسبی برقرار کرده است. این ساختمان با فرم خاص خود، حرکت و پویایی را در نمای ساختمان نشان میدهد. به علاوه با توجه به پیوستگی نمای شهری، خرد کردن نما با استفاده از مصالحی مناسب و متفاوت، فکر ی تازه در طراحی این ساختمان است. در طراحی نمای این بنا با برش دادن گشودگیها و نمای داخلی و خارجی را به وجود آوردهاند. میتوان گفت معماران این پروژه سعی دارند با توجه به محیط پیرامون بنایی همگن بسازند.
انتهای پیام/
حسن امیریآرا