به گزارش سرویس معماری هنرآنلاین ؛ چندی پیش مدرسه هنری ایده از بررسی زمینه‌های همکاری میان مدرسه ˝باهاوس˝ بزرگترین مدرسه معماری و هنرهای کاربردی دنیا و مدرسه هنر ˝ایده˝ با حضور نمایندگان ایرانی و آلمانی خبر داد.

مدرسه باهاوس به تدریج طی دهه 1920 به مرکز طراحی مدرن آلمان بدل شد و نقش مهم و اساسی در تثبیت روابط بین طراحی و فنون صنعتی ایفا کرد. اما کوروش دیباج طباطبایی، مهندس معمار، معتقد است این اتفاق بر معماری ایران اثرگذاری چندانی نخواهد داشت و نمی‌شود با برنامه‌های این چنینی به بهبود آینده این هنر خوشبین بود. معماری‌ای که از ضعف خلاقیت و نوآوری رنج می‌برد و مدتهاست به کپی‌برداری‌های ضعیف روی آورده است.

سبک معماری باهاوس از این جنبه که هندسه را مبنای کار خود قرار می‌دهد، به معماری ایرانی نزدیک است. از این نظر چقدر این سبک روی کار معماران ایرانی اثرگذار بوده است؟

اگر بخواهم با شما صادق باشم باید بگویم که این سبک هیچ تاثیری در معماری ما نداشته است. ما هنوز نمی‌دانیم مکتب باهاوس چه هست و وقتی اصل مطلب را به درستی درک نکرده‌ایم، طبیعتا هر کاری که در این راستا صورت بگیرد تنها کپی‌برداری ضعیف و ناقصی است. به علاوه مبحث معماری باهاوس یک نظام تکنولوژیک است و تمام علوم در آن داخل می‌شود. هندسه هم بخشی از آن است. بخشی دیگر چگونگی استفاده از مواد مورد نیاز و محیط زیست است و ...

یعنی هیچ اثر شاخصی نداریم که این سبک معماری در آن نمود داشته باشد؟ چرا؟

نه، واقعا نداریم و دانشکده‌های معماری ما فاقد هرگونه خلاقیت هستند و طبیعی است که نظام طراحی معماری بسیار ضعیف باشد. دیگر من که از استاد پیرنیا بالاتر نیستم، او تدریس در دانشگاه را رها کرد چون به نظرش نظام آموزشی راه خود را گم کرده بود. معماری ما بازاری شده و بر مبنای تکنولوژی و معماری صحیح نیست. یک نگاهی به معماری مدرسه باهاوس بی‌اندازید، بعد آن را مقایسه کنید با ساختمان جامعه مهندسین مشاور یا ساختمان نظام مهندسی ایران. شکل ساختمان‌های ما فاقد شخصیت و هرگونه زیبایی است. در چنین شرایطی شما چه طور دنبال اثر شاخص می‌گردید؟

به نظر شما حضور افرادی از مدرسه باهاوس در ایران می‌تواند گامی مثبت تلقی شود؟

مسئله اینجا است که ما نیاز به آموزش ریشه‌ای داریم. نمی‌توان انتظار داشت که طی یک یا دو برنامه با این افراد اتفاق خاصی در حوزه معماری ما رخ دهد. نظر من این است که در عوض تقلید و کپی‌برداری از دیگران می‌توانیم سبک خودمان را بنیان بگذاریم. مگر ما فاقد خلاقیت و توان فکری هستیم؟ همین معماری پارامتریک که اینقدر مورد بحث قرار می‌گیرد، تمام محاسبات آن منسوب به خوارزمی است. متاسفانه داستان ما شده مثال این مصرع که "آن چه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد".

مگر می شود به سبک‌های معماری دنیا بی‌توجه بود؟

ببینید مسئله اینجا است که سبک معماری باهاوس یک سبک غربی است. اگر می‌خواهیم در کشورمان از آن استفاده کنیم باید با توجه به شرایط به بومی‌سازی آن بپردازیم تا با فرهنگ ما تناسب داشته باشد. در حال حاضر با طراحی نادرست فضا در سطح شهر مواجهیم. وقتی فضا به درستی طراحی نشود اعضای خانواده در مضیقه خواهند بود و وقتی خانواده در تنگنا باشد این مسئله به نظام اجتماعی خانواده و نهایتا به کل کشور آسیب می‌زند و آرامش را از آن می‌گیرد. این همان چیزی است که ما در حال حاضر در شهر تهران شاهد آن هستیم. به نظرم می‌شود با خلاقیت خاص خودمان فضاهایی طراحی کنیم که پاسخگوی نیاز مردم باشد. اما متاسفانه با وجود آن که افراد توانمندی داریم، اساتید ما نمی‌دانند چطور باید از خلاقیت این افراد پشتیبانی کنند.

انتهای پیام/