به گزارش هنر آنلاین؛ دکتر ایرج شهروز تهرانی، عضو هیات امناء و هیات مدیره انجمن مفاخر معماری ایران درباره نوسازی و تغییر کاربری بافت فرسوده شهری همراه با حفظ میراث تاریخی، فرهنگی و هویت شهری گفت: چنین موضوعی بارها و بارها مورد بررسی قرار گرفته است اما در نهایت هیچ گاه تصمیم جدی برای آن از سمت مسوولان شهری گرفته نشده است.
به گفته این معمار پیشکسوت، از آن جایی که بافت قدیمی هر شهر بر اساس نیازهای روز مردم و ساختار آن شهر ساخته نشده اند، جوابگوی مسائل و نیازهای کنونی شهروندان آن نیستند و از طرفی فضاهای جدیدتری که در مجموعه شهری ساخته می شوند تفاوت های بسیاری با بافت قدیم دارند، به گونه ای که تلاقی این دو فضا باعث آمیخته شدن فضاهای مدرن و سنتی شده است. شهروز تهرانی یادآور می شود: قرار گرفتن این دو فضا در دل هم از نگاه و منظر شهری چندان خوشایند نیست.
او دلیل این امر را تفاوت در نوع ساخت معماری در دوره های مختلف می داند: در زمان قدیم از مصالح بومی و تکنولوژی محلی برای ساخت بنا استفاده می شده اما در حال حاضر چنین معماری از یاد رفته است و برج ها و ساختمان های سر به فلک کشیده جای آن را گرفته است.
این عضو انجمن مفاخر معماری با ذکر یک مثال به تحلیل موقعیت پیش آمده در بافت شهرها پرداخته و می گوید: به عنوان مثال در بافت های قدیمی تر تهران، عرض خیابانها تغییری نکرده اما ساختمان هایی که در دو طرف آن ساخته شده اند مطابق با این اندازه خیابان طراحی نشده اند. منطقه قوام الدوله (وحدت اسلامی) و گذر وزیر دفتر به سمت بازار پر از خانه های دوطبقه ای است که همگی با حیاط ها و فضاهای اندرونی و بیرونی با هم در ارتباط هستند. وقتی بافت مدرن شهری در دل چنین فضای سنتی نفوذ می کند و جایگزین آن می شود چه از نظر منظر شهری و خط افق و چه از نظر ارتباط میان فضای عمومی، نیمه عمومی نیمه خصوصی و خصوصی شهری که باید وجود داشته باشد، دچار مشکل می شود.
دکتر ایرج شهروز تهرانی، مترجم کتاب «شهرها» درباره بناهایی که امروز به سبک معماری اسلامی ساخته می شود نیز به هنرآنلاین می گوید: به صورت صوری نمی توان عنوان معماری اسلامی را به بناهایی که به این سبک ساخته می شوند اطلاق کرد. معماری اسلامی تنها مربوط به ایران نیست و ما به نوعی معماری اسلامی - ایرانی در کشورمان داریم.
او با اشاره به این که معماری اسلامی بر اساس ویژگی های ذاتی بنا تعریف می شود و نه خصایص ظاهری آن، تاکید می کند: خصوصیت بناهای دوره اسلامی در ایران نیز به این شکل بوده که در همه ی حالت ها حرمت فضای داخلی خانه حفظ می شده، هشتی ها به نوعی این نقش را ایفا می کردند و فضای داخل و خارج خانه را به هم متصل می کردند. اما چنین فضایی در معماری که امروزه به آن معماری اسلامی اطلاق می شود دیده نمی شود.
شهروز تهرانی در پایان این گفتگو به خبرنگار هنر آنلاین یادآور می شود: همین که بنایی ساخته شد و گنبدی روی آن قرار گرفت نمی توان روی آن نام بنای اسلامی گذاشت. وقتی می خواهیم معماری اسلامی - ایرانی داشته باشیم باید همه اصول این نوع معماری را بدانیم و آن را استفاده کنیم به طوری که جوابگوی نیاز زندگی به سبک اسلامی باشد.
انتهای پیام/