سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: تریستان تزارا در۱۶ آوریل ۱۸۹۶ در رومانی به دنیا آمد.

از او به عنوان نمایش‌نامه‌نویس، شاعر، مقاله‌نویس، آهنگساز، کارگردان فیلم، سیاستمدار، دیپلمات، روزنامه‌نگار و هنرمند نام برده شده.

این فرانسوی زبان رومانیایی‌تبار با نام حقیقی ساموئل رزنستاک در ۱۶ آوریل ۱۸۹۶ در موینشت رومانی به دنیا آمد. تزارا بیشتر شهرتش را مدیون حضورش در میان جمع بنیان‌گذاران داداییسم است. یک جنبش انقلابی پوچ‌گرایانه در هنر که هدفی نداشت جز ویرانی تمام ارزش‌های تمدن مدرن. فعالیت خود به عنوان یک دادائیست را طی جنگ جهانی اول و در کنار هنرمندانی چون مارسل دوشان، فرانسیس پیکابیا و ژان آرپ در زوریخ آغاز کرد.

تزارا نخستین متون داداییستی خود - نخستین ماجرای آسمانی آقای آنتی پیرین (۱۹۱۶) و "۲۵ شعر"(۱۹۱۸) را نوشت و بعد در ۱۹۲۴ "هفت بیانیه دادا" را به رشته تحریر درآورد. در پاریس فعالیت‌های جنجالی خود را با همکاری آندره برتون، فیلیپ سوپو و لویی آراگون آغاز کرد تا با متلاشی کردن ساختار زبان به عموم مردم شوکی وارد کند. در حدود ۱۹۳۰ شالوده شکنی و پوچ‌گرایی افول کرد و او به فعالیت‌های محافظه‌کارانه‌تری پیوست که عده‌ای از دوستان سوررئالیستش دنبال می‌کردند. او بیشتر وقت خود را صرف آشتی‌دادن سوررئالیسم و مارکسیسم می‌کرد و به همین دلیل در سال ۱۹۳۶ و در حین جنگ جهانی دوم به عضویت حزب کمونیست و جنبش مقاومت فرانسه پیوست. این گروه‌های سیاسی او را به هم‌فکرانش نزدیک‌تر ساخت و تزارا تدریجا به ساحت شعر غنایی روی آورد. شعرهای او بازتاب‌دهنده دلهره و آشفتگی روحی او هستند.

تزارا طی دوران شاعری خود مسیری پرتحول را پیمود. برهم زدن افراط خواهانه هنجارها و ساختارهای زبانی، آغازه راه او به عنوان شاعری دادائیستی بود. او در رساله "هفت بیانیه دادا" برخی از بنمایه‌های رادیکالیستی هنر مدرن را بر می‌شمارد. در واقع سویه منفی تمدن غرب در قاعده گریزی مورد تأیید وی نقش می‌بندد. در همین بیانیه است که وی آزادی و وارستن از هنجارهای قوام یافته هنر را مورد تأکید دوچندان قرار می‌دهد و امر هنری - بخصوص شعر - را همچون رسالتی تصویر می‌کند که فطرتا به رهایی می‌انجامد.

با این همه طی دهه‌های سی و چهل میلادی وی به همراه دوستانی چون لوئی آراگون و آندره برتون به حزب کمونیست فرانسه پیوست و از گرایش نیست انگارانه دادا فاصله گرفت. در این دوره او مشخصا به شعر سورئالیستی گرایید و تلاش کرد تا میان مارکسیسم و سورئالیسم پیوندی ایجاد کند.

دوره اخیر با گرایش او به اشعار تغزلی برآمده از دست آموختگی هنرمندانه مشخص می‌شود. در این سروده‌ها، تراژدی زندگی روزمره انسان مدرن تصویر شده است. از کارهای این دوره تزارا: "مرد تقریبی" (۱۹۳۱)، "تنها گقتن"[۶] (۱۹۵۰) و "چهره درون" (۱۹۵۳) هستند. در این دوره و در کمینه همین سروده هاست که وی از زبان هنجارستیز و سامان باخته دادائیستی فاصله می‌گیرد و به زبانی دشوارفهم ولی انسان انگشاته روی می‌آورد.

او در ۲۵ دسامبر ۱۹۶۳ در پاریس چشم از جهان فروبست.

از آثار اوست: "عواید نیمروز"، "نشان زندگی"، "از خاطرات انسان"، "چهره درونی"، "شعله برافروخته" "25 شعر" و ... . ذیلا تصویری می‌بینید با عنوان پرتره تزارا اثر لاژوس تیهانی:

شعری از تزارا به ترجمه ابوذر کردی: نه چیزی بلند می شود نه چیزی فرود می‌آید

و نه جملگی کسی او ایستاده است نه کسی پای میان هستی می‌نهد نه میان نیستی نه کسی سر از سلول یک زندانی طلسم شده برمی آورد نه کسی خود را به یک قطار کوچک برقی می‌رساند او دیگر به چیزی گوش نمی‌دهد او دیگر چیزی نمی‌فهمد از صندلی‌ها، سنگ‌ها، آب‌های منجمد - می‌داند که می‌‍گذرد از کنار وظیفه دشوار دیگر به چشم نیازی ندارد تا به خیابان بزند رشته رشته‌های خون بند می آیند میان تاریکی ها درودها منعقد می شوند زبان او به تاراج می رود - تا برای ستاره ای ساکت ، اخگری فروزان گردد پاییز چون برگ ریز نخلی سرخ مرده است و او دوباره جذب می کند آنچه که به دنیا آورده و آنچه محو کرده است این برنامه ی اوست میان نیمکره ی دوم از فصل هستی همچون ناخن ها و مو های بدن که رشد می کنند و سر بر می آورند