سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: در روزگاری که ادبیات فارسی روزگار خوشی را سپری نمی‌کند، از دست دادن یک ادیب توانا و کار بلد ضربه جبران ناپذیری است.

استاد ابوالحسن نجفی، یکی از این بزرگان بی‌بدیل بود که جمعه گذشته پشت به دنیا و روی به آخرت کرد. او ذوالفنونی بود که سال‌ها با قلم خود در عرصه فرهنگ و ادب یکه تازی کرد. مرحوم نجفی در حوزه زبان شناسی، ترجمه و ادبیات فارسی استادی مسلم و بی‌بدیل بود.

کتاب «غلط ننویسیم» استاد اثری تاثیرگذار و مهم بود که کمک شایانی به عرصه ادبیات کرد. بسیاری این کتاب را خوانده و از آن آموخته‌اند. مرحوم نجفی با تلاشی خستگی‌ناپذیر این اثر را نوشت و منتشر کرد، زیرا می‌دانست درست نوشتن کلید موفقیت در عرصه فرهنگ و به خصوص ادب است. آنانی که این کتاب را خوانده و یا در دانشگاه به آنان آموخته شده، در نوشته‌های خود اصول را به کار برده و سعی در درست‌نویسی دارند.

مرحوم ابوالحسن نجفی، یکی از عروض‌دانان بنام و وارد ادبیات فارسی بود. تسلط وی بر عروض فارسی و عربی را بسیاری از استادان اعتراف کرده و خواهند کرد. نوشته‌های وی درباره این فن خود گواهی است صادق که نیاز به توضیح بیشتر نیست.

ترجمه یکی دیگر از فنونی بود که استاد در این زمینه آثار بسیاری را به یادگار گذاشته است. ترجمه‌هایی بسیار دقیق و زیبا که با ترجمه‌های امروزی زمین تا آسمان فرق دارد.

باید هم چنین باشد، زیرا استادانی مانند وی که ذوالفنون هستند توانایی‌شان بسیار بیشتر از تازه به دوران رسیده‌هاست. درباره استادانی چون ابوالحسن نجفی هرچه بنویسیم کم نوشته‌ایم، آنان آن قدر بزرگ هستند که قلم از وصف‌شان باز می‌ماند.

حیف که دردانه‌های دریای ادب را آن گونه که باید، قدر نشناختیم و نخواهیم شناخت، زیرا شناخت چنین گوهرهای بیتایی را گوهرشناسانی شایسته می‌خواهد.

در سال‌های اخیر استادان و ادیبان بزرگی روی در نقاب خاک کشیدند که هر کدام سرو بلند قامتی بودند از باغ ادب پارسی. جای خالی این بزرگان را نسل جدید هرگز نتوانستند پر کنند و هرگز نیز پر نخواهد شد.خلاء این بزرگان همچنان تا روز حشر باقی خواهد بود.

خداوند رحمان، استاد ابوالحسن نجفی و دیگر استادان مسلم فرهنگ ادب را بیامرزاد و در بهشت برین جای دهد

سیدرضا اورنگ