سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: محمد آشور، شاعر معاصر در پاسخ به سوال هنرآنلاین مبنی بر اینکه فکر نمی‌کنید خیلی از شاعران بنام معاصر امروز کمیت و کار مدام برای‌شان مهمتر از کیفیت است، گفت: متاسفانه سال‌هاست مجموعه شعرهای تازه به تازه‌ اکثر شاعران نام‌دار و پرکار، شوق خواندن را در من و اغلب مخاطبان جدی شعر برنمی‌انگیزد؛ افزایش کمیت و دراز شدن سیاهه‌ آثار ایشان نیز تنها به افت کیفیت انجامیده و لاغیر!

محمد آشور گفت: تکرار، ایستایی و راضی شدن به همین که هست (و باز متاسفانه در فقدان نقد جدی و با رویکرد کاسب‌کارانه و باری به هر جهت ناشران و رسانه‌ها، به نظر می‌رسد همین هم خواهد ماند) حال و روز اغلب شاعران نام‌آشنای امروز است! شاعرانی که هر روزتصویر، نام و آثارشان را در رسانه‌های مکتوب و مخصوصا در فضاهای مجازی می‌بینیم و اغلب دریغ از یک سطر شعر لابه‌لای سطور تقطیع شده‌‌ی آثار تازه‌شان! شاعرانی که روزی چشم ما بودند و نور آن. چرا؟!...

آشور ادامه داد:من پاسخی مشخص در آستین ندارم اما حدس می‌زنم تطمیع ناشران در این میان بی تاثیر نباشد! ناشرانی که پیشاپپیش قرارداد نشر آثار ناسروده‌ شاعران را بسته‌اند و گاه حتی برای انتشار اثر زمان هم مشخص کرده‌اند! آشور گفت:گرچه از شاعر به‌عنوان موجودی ذی‌شعور انتظاری گزاف نیست این‌که کمی به پیش‌تر از بینی نیز نگاه کند و چهره‌ی خود را در آیینه‌ زمان‌های آینده تصور کند!

او گفت:اما رسانه‌ها... رسانه‌ها هم با انعکاس تنها یک صدا و کوبیدن بر طبلی خالی، پژواک دهنده‌ این خیال‌اَند که جز همین صدای ناکوک، صدا و صداهای دیگری در فضای شعر امروز طنین ندارد! و اگر دارد باید با همین تک‌صدا هم‌صدا و هم‌نوا شود تا شنیده شود! آشور در ادامه گفت: این‌ها به کنار!... که درد اصلی به گمان من این‌جاست: انگار سطح پایین درک هنری مخاطبان عام (و کم‌تقصیر) از شعر در فضاهای مجازی، شاعرانی که اشتیاق کنترل نشده‌ای برای دیده شدن دارند را تا سطح استاتوس‌نویسان فضاهای مجازی تقلیل داده است!

شاعر مجموعه شعر "این همه ردپای تو تا کجاست که می‌رود" گفت: شاعران استاتوس‌نویس، شاعران گزارش‌نویس، همان‌ها که چشم‌وگوش و همه‌ی حواس‌وهوش خود را به‌کار می‌گیرند تا خدای ناکرده شعرشان از خبرهایی که دهان به دهان می‌چرخد عقب نماند و برای هر اتفاقی که امکان رسانه‌ای شدنش بالاست، در اسرع وقت شعری در آستین دارند که رو کنند!... شعرهایی راحت‌الحلقوم و سهل‌الوصول و راحت‌الهضم؛ شعرهایی که نیاز به دوباره‌خوانی نداشته باشد که عصر عصر سرعت است نه دقت!

آشور ادامه داد: در این میان نمی‌توان چشم بست بر گروهی دیگر از شاعران امروز؛ مدل‌ها و سوپرمدل‌های ادبی را عرض می‌کنم! همان‌ها که کافی‌ست نامشان را در گوگل جسنجو کنید و ساعت‌ها به تماشای ژست‌های از هر نوع‌شان بنشینید!؛ از عکس‌های بغض‌آلودشان کنار و در آغوش عروسک‌ها گرفته تا عکس‌هایی که نشان می‌دهد چه مبارزان مجازی قهّاری هستند!... تا عکس‌هایی که به تین‌ایجرهای ادبی یادآوری می‌کند "شاعر واقعی کسی‌ست که برای هر شعرش عکسی متناسب با آن حال‌و هوا دارد".

آشور گفت:"نیما" کجایی؟!... "سپهری"؟!... کو "احمد شاملو"؟!... کجاست "محمد مختاری"؟! کجایید "شاعران شهید" تا شاعران زمان ما را ببینید و حسابتان را از آن‌ها جدا کنید؟! و بگویید "من شاعر نیستم!" اما نه با دلایلی که جناب شاعر شهیر هم‌روزگار، برای خستگی از شعر ابراز می‌کنند!کجایید تا حسابتان را جدا کنید از شیپورچیان ادبی؛ همان‌ها که حاضرند سر به تن شعر نباشد اما نامشان یکی دو روزی توی بوق رسانه‌ها باشد!

این شاعر معاصر در پایان گفت: من فکر می‌کنم بسیاری از ما شاعران اگر عُرضه‌ آن را داشتیم که در عرصه‌ دیگری فن‌پیج خود را گسترش دهیم (حتی اگر شده بازیگر درجه چهار یک سریال آبکی تلوزیونی) هرگز حالی از احوال شعر نمی‌پرسیدیم!

به گزارش هنرآنلاین؛ محمد آشور، شاعر معاصر، هم اکنون ساکن کرج است. از مجموعه شعرهای این شاعر معاصر است: "خیس حرف‌های دوباره‌ام"(1382)،"من اینم از خودم‌درست شنیدی‌"(1382)،"یک سیب در سه دیس (1388)" و "نت‌ها به ریل" (1392).

انتهای پیام/