سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: مهرداد فلاح گفت: حدود پنج سال پیش بود که برگردان فارسی شعر بزرگ "زوزه" از شاعر آمریکایی "الن گینزبرگ" که توسط من و فرید قدمی انجام گرفته بود، منتشر شد. آن موقع برخی دوستان که خودشان هم کوشیده بودند این شعر را ترجمه کنند، بحث‌ها و نقد و نظرهایی نسبت به برگردان من و قدمی طرح کردند که متاسفانه، از غرض هم بی بهره نبود!

فلاح ادامه داد: حکایت برگردان "زوزه" گینزبرگ، توسط من و فرید قدمی، البته که هم چون هر امر دیگری، مسبوق به سابقه‌ای‌ست . به نظرم همگان بدانند که مهرداد فلاح، مترجم به معنای رایجش نبوده و نیست و نخواهد بود. مترجمی ید و بیضایی دارد که من یکی بی‌شک ندارم. پس چه شد که حالا نام من هم در این جرگه به ثبت رسیده؟

فلاح گفت: این که بگویم چون دوستم فرید قدمی که انگلیسی می‌داند و علاوه بر نمایش و داستان و شعر و نقد، ترجمه هم می‌کند، این شعر را ترجمه کرد و پس از چند ماه کار روی آن، وقتی متنش را به من داد که بخوانم، دادم درآمد که یعنی چی!؟ تو به این می‌گویی شعر !؟

فلاح ادامه داد: و بعد ویرمان گرفت که ببینیم چه می‌شود کرد با آن. آن وقت چند ماهی این متن پیشم بود و به نظرم نشدنی می‌آمد که سر آخر شعری بشود خواندنی در فارسی، اما ناگهان حس کردم دیوار بتنی حایل بین من و گینزبرگ فرو ریخته. دیدم گینزبرگ دارد از نسلی سخن می‌گوید که یک جورهایی می‌شد آن را با نسل هیپی‌ها همسان دید و این جوری‌ها بود که برانگیخته و دست به کارشدم. آن وقت گیر دادم به بند اول شعر و با خودم گفتم اگر بتوانم این را ردیف کنم، باقیش خودش درست می‌شود و وقتی بالاخره پس از گمانم یک ماه کار، چیزی شد که می‌شد برای یکی دیگر خواندش، فرید را صدا کردم و براش خواندم و این جوری شد که سفر دو نفره من و فرید در قلمرو گینزبرگ شروع شد. ولی این که کافی نیست، هست ؟

او گفت:و این که بگویم چون ترجمه دو سه نفر دیگر را هم از "زوزه" خوانده بودم و غیضم گرفته بود که آخر دوستان نازنینم چه طور دل‌شان می‌آید چنین بلایی سر شعر یک شاعر دیگر بیاورند، هر چند عین حقیقت است (حقیقت چیست؟) ، باز هم کافی نیست. چرا؟ چون همان گونه که قبلا گفتم، مهرداد فلاح مترجم نیست و وقتی مترجم نباشی، نیستی دیگر !

مهرداد فلاح گفت: سال‌ها پیش (شاید 15 سال)، از بس کفرم در آمده بود از دست سه مترجم بزرگوار و دانشمندی که "چهار کوارتت" الیوت را به فارسی برگردانده بودند (پرویز لشکری، مهرداد صمدی و بهمن شعله‌ور اگر اشتباه نکنم) که تصمیم گرفتم برای خودم این شعر را از روی همین سه ترجمه، بازسرایی کنم و آن وقت، کاری که شبیه یک تفنن بود، بدل شد به امری سراسر هیجان و کشف و لذت.

فلاح گفت: چیزی نزدیک به یک سال روی این "پروژه" وقت گذاشتم و یک سررسید صد صفحه‌ای را پر کردم و وقتی آن را برای برخی از دوستانم خواندم، دیدم انگاری چیزکی از آب در آمده. حالا دیگر یک "چهار کوارتت" داشتم که هر وقت عشقم می‌کشید، می‌توانستم آن را با صدای بلند برای خودم بخوانم و حالش را ببرم (افسوس و صد افسوس که تک نسخه این متن را یک ملعونی از من دزدید و با خودش برد آمریکا و هرگز هم برام پسش نیاورد! ). حالا دیگر چهار کوارتت" شبیه یک مقاله شبه علمی نبود و یا مثل یک متن درهم ریخته کدر و مغشوش و "ترجمه" ای. حالا دیگر می‌دانستم الیوت یک شاعر آوانگارد و در همان حال سنتی‌ست!

این شاعر معاصر گفت: عده‌ای اساسا از این برآشفته‌اند که چه طور یکی مثل مهرداد فلاح به خودش جرات می‌دهد سراغ شاعری هم چون الن گینزبرگ برود!؟ این دوستان یک جورهایی خودشان را شبیه متولیان امامزاده‌ها می‌دانند و امر بر ایشان مشتبه شده که فقط خودشانند که "حق" دارند درباره گینزبرگ و نظایرش سخن بگویند. با این‌ها که اصلا نمی‌شود وارد "بازی" گفت و گو شد .

او در پایان گفت: سخن کوتاه ، من پای "کار"ی که کرده‌ام، ایستاده‌ام و باز هم می‌گویم: من و فرید شاهکار نکرده‌ایم، ولی گند هم نزده‌ایم به "زوزه" ! برخی دوستان عزیزی که آمده‌اند و روی برگردان این شعر کار کرده‌اند، بی‌عارف گند زده‌اند. یک مقایسه سرسری هم این را فاش می‌کند.

انتهای پیام/