سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: بهزاد خواجات گفت: این که انتظار داشته باشیم، ادبیات بتواند در روند کنش‌های فردی و جمعی تحول شگرفی ایجاد کند، متاسفانه این چشم‌انداز به مقدار زیادی با وجود دل انگیزی، وهمی و واهی است.

شاعر "چند پرنده مانده به مرگ؟" گفت: مشکل این است که جهان به دست کسانی اداره می‌شود که نویسندگان را به پشیزی هم نمی‌گیرند، پس چگونه می‌توان از ادبیات توقع عملکردهای عینی و مادی داشت؟ اما تمام این حرف‌ها نقش ادبیات را در جامعه کاهش نمی‌دهد، ادبیات گرچه فاقد نقش مادی و فوری است، اما چشم بیدار تاریخی است که میل به فراموشی و لاپوشانی دارد.

خواجات گفت: اصولا وقتی که شاعر یا نویسنده‌ای با حیات منفرد فکری اش به سراغ جهان و مفاهیم آن برود از پربسامدترین موضوعات و مفاهیم، طرح تازه‌ای درمی افکند مثل مفهوم عشق و مرگ و ... که هنوز از آنها می‌گویند و باز از آنها می‌توان شنید، اگر که نگاه تازه‌ای در کار باشد.

او گفت: ضعف ارتباط جامعه با ادبیات از کیفیت و حتی کمیت آثار ادبی نمی‌کاهد. ادبیات راه خودش را می‌رود و اتفاقا روز به روز هم به جمعیت نویسندگان افزوده می‌شود. ادبیات ناچار به تولید است مثل درختی که ناچار به شکوفایی است و بارآوری، چه کسی آن میوه‌ها را بچیند و چه نچیند.

خواجات اضافه کرد: بدیهی است که هر اثر ادبی به مخاطب نیاز دارد اما خلق آثار ادبی تنها برای مخاطب نیست و ادبیات مثل فلسفه، می‌کوشد که برای چیستی جهان، معنایی بیابد. یک فیلسوف در ابتدا برای خود فکر می‌کند و چالش او در وهله نخست سفر ذهنی کاوشگرانه‌ای است که بتواند از جایگاه آدمی و ماهیت او پرده بردارد و در وهله دوم، او مخاطبانی خواهد داشت تا با این سفر همراه شوند .

او در پایان گفت: اما ارتباط سست جامعه با ادبیات، کم‌تر به خاطر خود آثار ادبی و بیش‌تر به خاطر ملعبه‌های تازه در رهیافت‌ها و دستاوردهای تکنولوژیک است که اوقات زیادی صرف آنها می‌شود و بر این بیفزاییم پیچیدگی زندگی مدرن را که باز اوقات زیادی از زندگی مردم را در خود فرو می‌بلعد.

از بهزاد خواجات مجموعه شعرهای"جمهور"، "مثلا اروند از در مخفی"، "منازعه در پیرهن" و "حکمت مشاء" منتشر شده است.

انتهای پیام/