سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: دیوید هربرت لارنس، نویسنده معروف انگلیسی در یازدهم سپتامبر سال ۱۸۸۵ در ناتینگهام انگلستان بهدنیا آمد. زمان طفولیت او با سختی سپری شد زیرا پدرش مردی خشن بود و رفتار خشونتآمیز پدر باعث شد که دیوید به آغوش پرمهر مادرش پناه برد. محبت و توافق روحی بین او و مادرش بهاندازهای شدید بود که در روحیه لارنس اثر گذاشت و احساسات مربوط به آن در برخی آثارش بهخوبی منعکس شده است.
دیوید لارنس پس از طی تحصیلات اولیه و اتمام دروس دانشگاهی در لندن، به تدریس پرداخت و از همین زمان به نویسندگی روی آورد. او در سالهای بعد به این فکر افتاد تا از زندگی صنعتی انگلستان فرار کند و گوشه عزلت اختیار نماید. از اینرو پس از سفر به ایتالیا و استرالیا، محیط مکزیک را برای اقامت خود مناسب یافت.
لارنس در دروان مارکسگرایی دهه سی قرن بیستم بهعنوان نویسندهای مرتجع محکوم شد. بهدنبال سومین رمانش، "پسران و عاشقان" (۱۹۱۳) درهای شهرت به رویش گشوده شد. این اثر مخاطرهآمیز درمانگرایانه در زمینه رئالیسم روانشناختی بهدلیل کشف مسائل جنسی بزرگسالان، به تصویر کشیدن کشمکشهای خانوادگی زنده و دقت در ارائه زمینه محلی (محیط معندنچینشین و استخراج معدن ناتینگهامشایر و دربیشایر که لارنس در آن بزرگ شده بود) هم تحسین و هم خشم معاصران او را برانگیخت. "پسران و عاشقان" گزارش کشمکش شخصی میان پسر، مادر (بورژوا) و پدر (طبقه کارگر) است.
لارنس پیش از "پسران و عاشقان" دو رمان دیگر، بهنام "طاووس سفید" (۱۹۱۱) و "متجاوز" (۱۹۱۲) انتشار داد. "طاووس سفید" اثر ضعیفی است که تنها از این نظر درخور اعتناست که حاوی بنمایههای آخرین رمان اوست. "متجاوز" رمانسی است با پایانی به شیوه داستایفسکی که ذهنی حساس و هنرمند آن را پرداخته است.
لارنس در ۱۹۱۳ "خواهران" را منتشر کرد. او در این رمان به ترسیم نسل به نسل یک خانواده میپردازد. لارنس در جلد نخست این اثر، بهنام "رنگینکمان" (که در ۱۹۱۵ انتشار یافت و بیدرنگ، غیراخلاقی محسوب و توقیف شد) به تحلیل دورانی تاریخی میپردازد که در آن ضرباهنگ زندگی یک خانواده دهقان، درون جامعهای کهن، در مواجهه با فشارهای صنعتی شدن و واکنش در برابر این فشارها تصویر میشود.
تحسین این رمان از جانب یکی از بزرگترین منتقدان زمان، آن را بهعنوان اثری کلاسیک در ارتباط مستقیم با "سنت بزرگ" رماننویس انگلیسی تثبیت کرد. به هر حال، این اثر را باید در ارتباط با دنباله آن، "زنان عاشق" (۱۹۲۱) مطالعه کرد که در آن به یاری آگاهی مدرن، "رنگینکمان" در هم تنیده تاریخ و اسطوره، بهگونهای دردناک و وسواسآمیز گشوده میشود.
لارنس در نوشتن داستان کوتاه نیز دستی توانا داشت. داستانهای کوتاه او بهتنهایی کافی بودند تا شهرتی که هماکنون در ادب جهان کسب کرده است را برای او به ارمغان بیاورند. دلنشینترین نمونه داستانهای کوتاه او، "افسر پروسی" نام دارد که نشان میدهد لارنس در نمایش تنفر نیز دارای قدرتی شگرف است. لارنس نویسندهای است که در آثار خود، همواره با جامعه موجود و شعور منطقی، سر ستیز و ناسازگاری دارد.
دی. اچ. لارنس در عین حال، شاعری پرکار بود. اشعار او از والت ویتمن شاعر بلندآوازه امریکایی تأثیر پذیرفت و بهسبب نوگرایی تصویر و تحرک درونی تحسین ازرا پاوند را برانگیخت. او که تا پیش از مجموعه شعر "کشتی مرگ"، تنها اشعاری خصوصی میسرود، در "بنگر، ما زندهایم" - سومین مجموعه شعرش - به ثبت آزادی از دیدگاه خود پرداخت. این بلوغ ذهنی با جنگ جهانی اول و تلاشی و سردرگمی تمدن اروپا مصادف بود.
معاصران لارنس، او را آمیزه شگفتانگیز و نادری از یک فیلسوف و یک پیغمبر میدانستند. فیلسوفی که پایبند احساسات و هوسهای خویشتن است و فلسفهاش "در هرچه میخواهی بکن" خلاصه و فشرده میشود. او در این راه، از پدیدآوری آثاری که نهایت دریدگی و بیپردگی را نیز به نمایش درمیآورد، ابایى ندارد.
لارنس هم شاعر بود و هم نویسنده، هم مقالهنویس بود و هم نقاش. با این حال، او تنها به هنر داستاننویسی خود ایمان داشت و بههمین جهت است که امروزه در سراسر جهان، او را تنها داستانسرا میدانند. درواقع، لارنس یکی از هوشمندترین و حساسترین نویسندگان سده بیستم و یکی از بزرگترین رماننویسان انگلیسی است.
او از طریق حواس و درک شهودی خود، با تمام مظاهر زندگی ارتباط برقرار میکند. آثار لارنس از لحاظ حجم و تنوع بسیار گستردهاند و از جهت شدت احساس، بینش روانشناختی، ارائه تصاویر زنده از رویدادها و مکانها و مظاهر طبیعت، در شمار بدیعترین و نغزترین آثار ادبی جهان قرار دارند.
در سالهای اخیر توجه به آثار لارنس روندی فزاینده یافته است. نوشتههای او پیرامون هنر، نقاشیها، نمایشنامهها (که همه با موفقیت روبهرو شدند) اشعار و نقدهایش، همه بخشی از مدرنیسم را تشکیل میدهند. و بهخصوص "زنان عاشق" او از نظر غنای سبک، پیچیدگی و گیرایی همسنگ "اولیس" جیمز جویس شمرده میشود.
شهرت دی. اچ. لارنس فراز و نشیبهای بسیار داشته است؛ اما او اکنون در میان نویسندگان بزرگ انگلیسی جایگاهی درخور دارد. از جمله دیگر آثار لارنس، میتوان به "قوس و قزح"، "کفشدوزک" و "مردی که مرده بود" اشاره کرد. دیوید هربرت لارنس، سرانجام در تاریخ دوم مارس سال ۱۹۳۰ میلادی بر اثر بیماری سل در سن چهل و پنج سالگی درگذشت.
"باکره و کولی" و "روباه" هر دو به ترجمه کاوه میرعباسی روباه و "باغ نو و زنی که گریخت و مردی که مرده بود" به ترجمه پرویز داریوش از آثار ترجمه شده این نویسنده در زبان فارسی است.
انتهای پیام/