سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: خبر این است: "ترجمه نیکی کریمی کمتر از یک ماه به چاپ دوم رسید" لینکش را هم تهِ همین مطلب می‌توانید ببینید.

می‌دانید، خوابِ غفلت، شاخ و دُمب ندارد... مثل خواب‌های دیگر است... می‌آید و وقتی هم که می‌آید چشم آدمی سرِ بازایستادن نخواهد داشت... باید از همان روزی که احمدرضا احمدی به عمران صلاحی گفته بود که بهتر است مقدمه کتابش را به علی دایی یا هدیه تهرانی بدهد بنویسند، همه می‌فهمیدند که این یک حرف شوخ‌طبعانه نبود... نه... تئوری بود که چند وقت بعد به طرزتکامل یافته‌تری عملی می‌شود... حتی اگر خودِ شاعر هم ندانسته گفته باشد...

بحث بر سر این نیست که علی دایی یا هدیه تهرانی یا نیکی کریمی را چه به این حرف‌ها... نه، اتفاقا بحث این است که دیوارکشی دیگر فایده ندارد... فعلا رود به این سمت روان است وُ مردم هم به همین واسطه دوز مطالعه‌شان بالا رفته... مگر اینکه بگوییم می‌خواهیم صد سال سیاه ملت این طور مطالعه نکنند... نه... بگذارید این طور بگوییم: شما سرنوشت مطالعه در ایران هستید... شما سرنوشت ادبیات هستید... و به همین دلیل ساده همه باید برای شما کلاه از سر بردارند...

واقعیت این است که حنیف قریشی اصلا از قماش نویسندگانی نیست که یک ماهه کتابشان تجدید چاپ شود، اما ترجمه نیکی کریمی از کتاب حنیف قریشی در نمایشگاه کتاب امسال -یعنی یک ماه پیش- در نمایشگاه کتاب ارائه شد و حالا چاپ دوم آن هم روانه بازار کتاب شده است... بله...این هم طرف دیگر واقعیت است... واقعیتی که پیشتر هم با آن سروکار داشتیم... رضا کیانیان، بهاره رهنما، فلامک جنیدی، بهنوش بختیاری و دیگران ... و در این میان از خیلی‌هاشان هم استقبال شده... حتی یکبار هم ترانه علیدوستی به خاطر کتابی که ترجمه کرده بود دلِ هیات داوران "نوزدهمین دوره کتاب فصل" را برده بود... دیگر دوران خط کشی گذشته، به این دلیل عینی که این گروه از نویسندگان و ادیبانِ سوپراستار مخاطب دارند و ادبیات به نَفَس مخاطب گرم است؛ گیرم من و تو صد سال سیاه مخاطب‌شان نباشیم...

اما موضع دیگر در قبال این موضوع می‌تواند این باشد: آغوش باز... بیایید این طوری هم دموکراسی خون‌مان را آزمایش کنیم و هم مثل بچه‌ها از خطر افتادن و سقوط چشم‌های‌مان را نبندیم و فریاد نزنیم... افتادنی‌ها افتاده... چشمِ باز هم برای تماشا نمی‌خواهد... یک قلم می‌خواهد و یک کاغذ تا بنویسیم: "بازیگران عزیز، سوپراستاران و محبوبان جامعه! بنویسید، ترجمه کنید و ملت را به سوی شبه ادبیات و ادبیات سوق دهید... "

رفقا! خوابِ غفلت، شاخ و دُمب ندارد... مثل خواب‌های دیگر است... می‌آید و وقتی هم که می‌آید چشم آدمی سرِ بازایستادن نخواهد داشت...

انتهای پیام/

مجتبا هوشیار محبوب