سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: سال 1955 از خوان رولفو کتابی منتشر شد به نام: پدروپارامو. رولفو در مکزیک متولد شد. داستان‏‌های او بیشتر در روستاهای مکزیک می‏‌گذرد و رویدادهایی را از دوران پس از جنگ به روی کاغذ می‏‌آورد. رولفو را در جهان بیشتر با پدروپارامو و آتش‏سوزی جلگه می‏‌شناسند.

پدرو پارامو زبانی از هم گسیخته دارد؛ ساختار تکه تکه‌‏اش انعکاسی است از محیط روستایی. کتاب، تاریخ اجتماعی مکزیک را در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نشان می‌‏دهد.

داستان درباره پسری است که به مادر در حال مرگش قول می‏‌دهد پدر گم شده‌‏اش (پدررو پارامو) را پیدا کند، پسر می‏‌رود و به شهر مرده و ویرانی پا می‌گذارد که ارواحی در آن سرگردانند. پدر گم شده با شیادی و کلاه‏برداری غیر قابل وصفش همه چیز به دست آورده است. شیادی که گناه و آلودگی را به تسلسل ترویج می‏‌دهد.

پدرو پارامو را از پیشگامان رئالیسم جادویی می‏‌دانند. در این داستان خوان رولفو خواننده را با خود به شهر ارواح می‏‌برد و داستان را به شیوه‏‌ای معماگونه پیش می‏‌برد. داستان از سه شخصیت اصلی می‏‌گوید: خوان پرسیادو، پدرو پارامو، و سوسانا سان خوان.

خوان پرسیادو در ابتدا قصد نداشته به وصیت مادرش گوش دهد، اما حرف‏‌های مادرش او را چنان مشغول کرد که به چیز دیگری غیر از پدرو پارامو نمی‏‌توانست فکر کند، حتی در خواب هم پدرش را می‏‌دیده و آرامش را از او گرفته بود.

از خصوصیات داستان‏‌های رولفو می‌‏توان به رابطه پدر و پسر، خشونت، و سنگینی گناه و مرگ اشاره کرد. اغلب دیالوگ‏‌ها در پدرو پارامو مانند مونولوگ است.

ماریو بارگاس یوسا که معتقد است، خوان رولفو تجربه مستقیم فرهنگ سرخپوستی را داشته است. او درباره این داستان می‏‌گوید: در این داستان، خواننده در اواسط کتاب درمی‏‌یابد که همه قهرمانانش مردگانند. وجود تخیل، سحر و جادو شیوه‌‏ای برای روگردانی از واقعیت‏‌های اجتماعی نیست، بلکه به عکس، وسیله ساده و ناگزیری است برای نمایش دادن فقر و غم زندگی دهقانان روستای کوچکی در خالیسکو.

نشر آفرینگان در سال 1384 کتاب را با ترجمه احمد گلشیری روانه بازار کرد و به دست فارسی زبانان رساند.

انتهای پیام/

علیرضا سردشتی