سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: مهدی مرادی شاعر معاصر که در اهواز زندگی میکند و در آستانه سی وشش سالگی است که در زمینه شعر کودک هم کتابهای ارزندهای دارد را بیشتر از بیست سال است که میشناسم و دوست خوب و عزیز من است و بدون تردید شاعری گرانقدر. اولین کتاب او با کش و قوسهایی در زیر سی سالگی به نام "بعضی از ما" درآمد. و بیرون و دورتر از اهواز و در متن کنکاشها و تعقیب نامها و آثار مورد نقد و بررسی واقع و لیاقت و ارزندگی آثارش نمرههای درخوری دریافت کرده است. و من که به شدت از محدود کردن شاعران واقعی و حرفهای به جنوبی و شمالی و اینها به شدت متنفرم و در آن نوعی موذیگری میبینم، میگویم مهدی شاعر معاصر است چنان چه دو سه تن دیگر از بابت تقسیم تقویمی و سنی این گونه. اما اگرچه قرار است امروز به اختصار به کتاب دوم او با نام یا عنوان ِ" پوست دیگر نمی تواند مخفیام کند" مورد گفت و گو و معارفه قرار گیرد.
من نگاه خودم را در پیوند با شعر او میگویم و مینویسم و میسپارم آن هم از منظری که بوطیقای تجربه فردی شاعری است که نه ناقد است نه به این نام خوانده می شود؛ یعنی اصطلاحات و گزارهها و نامهای رعبانگیز ممکن است در حرفهایش نباشد که نیست هم. من در دو کتاب مهدی، شعر او را شعری دیده ام که منحصر به خود اوست یعنی نمیتوانم او را در نحله های متنوع و در این جلگه البته که رایج تر قرار دهم یا حتی تاثیر شاعران ِ بزرگسال تر از او را دریابم و علت اش هم نگاه و بیان و جغرافیای معرفتی و اندیشهگی خود اوست و حتی می توان با وقت و دقت بیش تردر آثار او نوعی از سرودن را استنتاج کرد با ساخت و ساز و ساز و کار منحصر و نوعی از اندام وارگی با خصوصیات زیر
1.پالودگی وپاکیزگی زبان و در تناسب با محتوی یا مضمون. 2.بیانی آمیخته از سطرهای تصویری و گزاره های شفاف و سرراست تر 3.بنا یا ساختمان شعرها معمولا شامل بندهایی ست که، هربند چه یک مصرع یا سطر یا گزاره باشد علاوه بر مستقل بودن ش و مثلا شعری کوتاه بودن در خدمت کلیت شعر هم می باشد. 4.درونمایه هایی خاص و آکنده ی فضایی که از تن دادن یا راه دادن به هرآن چه که با نگاه و زیست شاعر در یگانگی و وحدت نباشد اجتناب می ورزد. 5.استفاده از کلمه یا ترکیبی که با دخالت شاعر دو معنی ِمتفاوت از آن برمی خیزد مثلا در شعر اول کتاب: زنده/ و زنده ام می کنی واضح و وسیع تر که بگویم و روشن، در همین شعر، از مرگی صحبت می شود که قرار بود صورت پذیرد یا قرار نبود منعقد شود. که در دو سطرپایانی ترکیب " زنده بودن" عنصری کلیدی می شود. که هر زنده بودنی الزاما به معنای زندگی کردن نیست. 6. در بیش تر شعرها، سطرهای درخشانی ست که می توان به خاطر سپرد و بعد زمزمه کرد با خود، مثال بیاورم: در نامگذاری ام وقفه افتاده است / ص 12 دلشوره ام را/ در بوته گلی ناشناس بو می کنم/ ص16 زخم تابستان را در من گشوده اند/ ص 17
7.ایجاز کیفی در بسیاری از شعرها ، یعنی تنها به سبب و دلالت رعایت اقتصاد کلمه نیست بلکه نوعی از فشردگی محصول دستگاه ذهن و زبان شاعر است مانند ص 15، شعری، شامل سه سطر که به موجزترین شکل ممکن است شعری که سطر دوم عنوان شعر هم می باشد.
من شعر ص 15 را می نویسم و بعد می گویم چرا این گونه سرودن ها فقط از شاعران واقعی بر می آید که به مرور صاحب شگرد می شود و به تدریج در صورت ادامه و استمرار به "سبک" خاص خویش دست می یابند، شعر این است:
"پشت سرم می بندم/ در را دوست دارم/ خط فاصله ی من با کلمات دنیا" که نثرگونه یا غیر شعری اش این است: من در را پشت سرم می بندم/ این کار را دوست دارم. و توضیح آن هم این است که با این کار تکلیف خودم را با دنیا نه بلکه کلمات دنیا روشن می کنم. حفظ می کنم. دنیا برای شاعر جغرافیایی معرفی و انتخاب شده است. که با تمام وسعت رویت پذیرش در حالت مادی اش یا واقعی اش، موجودیت آن در نگاه شاعر در کلمات به امانت گذاشته می شود و ناگفته پیداست که پیرامون کلمه - لغت واژه، چه تعاریف و تعابیر و صفاتی به کار برده می شود چه در قالب یک قسم چه خداوندگاری آن.
انتهای پیام/ هرمز علیپور