سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: "بر تفاضل دو مغرب" مجموعه‌ شعری است از محمدرضا اصلانی که در آذر سال 1354 در دو هزار نسخه منتشر شده است.

محمدرضا اصلانی در زمینه شعر بیش از همه با مجموعه شعر "شب‌های نیمکتی، روزهای باد" (1344) مطرح می‌شود. او را در این مجموعه شعر شاعری تراز اول می‌بینیم و می‌توانیم رگه‌هایی از موج نوی اولیه را همچنان که در "طرح" احمد رضا احمدی در این کتاب نیز جست و جو کنیم، اما "بر تفاضل دو مغرب" و همین طور مجموعه شعر دیگر اصلانی "سوگنامه سال‌های ممنوع" به لحاظ ماهوی مجموعه شعرهای متفاوتی هستند و در این شعرها بیش از همه دغدغه‌های سیاسی-اجتماعی و تعهد شاعر نمود پیدا می‌کند.

"بر تفاضل دو مغرب" مجموعه شعری است که اصلانی 10 سال بعد از مهمترین اثرش- "شب‌های نیمکتی، روزهای باد"- منتشر کرد و مثل ما بقی مجموعه شعرهایش به راحتی ذیل ادبیات پشت پرده قرار می‌گیرد.

پیش از خواندن شعرهای این مجموعه یادداشتی از محمد رضا اصلانی می‌خوانیم:

"این مسودات، مرا دردنامه دو شهریست که بسیار چیزها از آن آموخته‌ام، بسیار چیزها بر من حکم کرده‌اند، بسیار چیزها به گرانقدری، در هر سفر دیده‌ام که از دست فروهشته‌اند، و هم مردمی که هربار ندانستگی‌ دوستانمان را نا اهل و مرا نااهل‌تر، از سر وا کرده‌اند. مردمی هنوز بر جامعیت خود استقص داشته، اما ندانم تا چه وقت دزفول و شوشتر باری امید است این اباطیل، که گاه به مقتضایی مجرد مانده- و چه ناگزیرم و شرمگین- و به تشویق دوستی و سروری به فراهمی رسیده، موجبی شود که این دو شهر شگفت مانده به فراموشی، اما به عزت، به خامیم ببخشانیدم که جز این برگی ندارم."

و اما بخشی از یک شعر بی‌نام در "بر تفاضل دو مغرب": ای خواهر ای یتیم همه دریاها آیا هنوز صبری مانده که بر آن تبرک شوی و ندای جگرگوشگان به دریا بری که آیینه شود بر تمام تاریخ و بر تمام تنهایی که یوسف گرگ دریده‌اند خواهر پیاده‌ام به نورها اگر نمی‌رسی که بگویی به مردمی بگو که سرزیرتر از باد رهگذرند و دریاب این گذرندگان به خاک مانده و خاک شده

دریاب ای هاجر به تبعید فراموش شده که نه آنم که به تشنگی چشمه برویانم که زانوانم از دریا چنان خشک می‌روید که بیم است پوست بترکد...

انتهای پیام/