عصبانى بودها ؛ دوست روزنامه نگار موسپید کرده ام مى گفت سه روزه از ترس زنم ، روزنامه نمى برم خونه ، خدا را شکر دوباره " حریم سلطان " شروع شده ، تلویزیون تعطیله وگرنه اگه بفهمه فقط من و دو میلیون نفر دیگه از یارانه انصراف دادیم ، دونه دونه این سیبل هام رو مى کنه ؛ زنم مى گفت : " پنج سال پیش رفتى امضا دادى من با این دولت همکارى نمى کنم ، نشستى خونه یه قل دو قل بازى کردى ، کسى هم نپرسید خرت به چند ... حالا هم جو گیر شدى راه افتادى از یارانه انصراف بدیم ، حداقل اینجا اونجا ، ننویس مى خواى انصراف بدى ، به گوش صاحبخونه برسه میگه لابد خیلى داره که یارانه نمى خواد؛ اصلا مگه یارانه همون پول امام زمان نبود ، بگى نمى خوام مردم چى میگن ..."

دوستم عصبانى بودها ، شده بود رادیو پیام و بى وقفه حرف مى زد :" دیروز رفتم بنگاه ، آخه صاحبخونه ٥٠٠ گذاشته رو کرایه ؛ بنگاهى گفت : " آقا ، چون از سیبلت خوشم اومده می گم ، جورش کن بده ، پاشى ، با سه تا بچه جا پیدا نمى کنى ها " ؛ گفتم : ندارم ؛ گفت :" نگران نباش ، شنیدم یارانه این دو میلیون و چهارصد هزار نفرى که خر شدن و انصراف دادن را میدن به ما ٧٣ میلیون نفر ، یعنى احتمالا این ٤٥ هزار تومن ، یه ٧٠ ، ٨٠ هزارى میشه که واسه خونواده پنج نفرى شما همون ٤٠٠ ، ٥٠٠ آب مى خوره و اجاره حله دیگه" ؛ گفتم : "من انصراف دادم " هاج و واج نیگام کرد و یه هو انگار چیزى را کشف کرده باشه گفت :" ببینم ، تو رضا کیانیانى ؟! میگم چهره ات آشناست ، ..."

یک ساعت بعد دوست مو سپید کرده ام وسط تحریریه داشت تحلیل مى کرد : " همه اش تقصیر تلویزیونه ؛ تبلیغ شبانه روزى دیگه ندیده بودیم ، دو ونیم نصف شبم زیرنویس مى رفت به خدا ؛ اونم چه زیرنویس هاى داغون لج درآرى ! اونقدر رو اعصاب مردم راه رفت که همه براى دق مرگ کردن رسانه ملى ، رفتن ثبت نام کردن ؛ کلا مردم ما شرطى شدن هر چى تلویزیون بگه ، عکسش عمل مى کنن ، بگه ناطق ، مردم مى نویسن خاتمى ؛ بگه جلیلى ، مردم مى نویسن روحانى ؛ وزارت نیرو هم فهمیده ، دیگه نمی ذاره تلویزیون بگه لامپ اضافه خاموش ، دقت کردین ..."

احساس مى کنم موى دوست روزنامه نگارم از صبحونه تا حالا سپیدتر شده.