سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "قرار" به شیوه اکسپرسیونیستی و بر مبنای شکل سیال ذهن روایت و اجرا می‌شود. اینکه بخشی با تکیه بر روایت دارد یک زندگی و اتفاقاتش را پیش روی‌مان قرار می‌دهد و بخشی هم در لحظه بازآفرینی و بازی خواهد شد برای این است که ما را هم متوجه موضوع کند؛ یعنی عقل و منطق ما را به کار گیرد که به نبودن و حذف فیزیکی یک پسر بی‌اندیشیم و از سوی دیگر با رنج پدر همراه شویم. اما نشان دادن لحظات برای کشف حس‌هایی است که به همه ماجراها و آدم‌ها سمت و سو می‌دهد. به هر تقدیر هیچ چیز در شرایط مطلوب قرار نمی‌گیرد و سنگین بودن بار رنج پدر هم گاهی از تحمل ما نیز بیرون است. اما اینها بخشی از رنج‌هایی است که بشر در زیست چند روزه‌اش تجربه و تحمل می‌کند.

مهرداد کورش‌نیا همواره بخشی از دغدغه‌هایش آسیب‌های جنگ تحمیلی بوده است و خواسته است بنابر ما به ازاهای بیرونی باورپذیری ممکن را برای کارهایش در نظر گیرد. او بیشتر از آنکه به دل جنگ نفوذ کند به آسیب‌های اجتماعی‌اش می‌پردازد و فقط یکبار با نمایش "آخرین نامه" توانسته در دل جنگ حضور یابد که آن یکبار هم کمدی خلق کرده است چون نوشتن در جنگ به حضور زنده نیازمند است چنانچه حضور ارنست همینگوی در جنگ جهانی اول و جنگ داخلی اسپانیا در مقابله با فرانکوی فاشیسم منجر به رمان‌های ماندگار شده است. در ایران ما نیز علیرضا نادری به دلیل دو سال حضور در جنگ تحمیلی بهترین متن‌ها را در کنش به این رویداد خلق کرده است. اما کورش‌نیا در حاشیه جنگ خود را احساس می‌کند و حالا این دردها را در صحنه بازآفرینی می‌کند.

"قرار" هم در کنار "مونس" امسال اجرا شد اما در "مونس" مادری چشم به راه حضور فرزند است و دچار توهمات و دروغ‌های شیرینی می‌شود و در "قرار" پدر کم نمی‌آورد اما این حضور چون رویایی جاودانه یادآور روزهایی است که شخصیت قرص و محکم پسر در نه سالگی شکل می‌گیرد. پسر به دلیل شنا در رودخانه غرق می‌شود و دچار فوبیا و ترس شدید نسبت به آب می‌شود. اما پدر که نسبت به پسرش احساس مسئولیت می‌کند دلش نمی‌آید او را در این راه تنها بگذارد. پدر پسر را وامی‌دارد در وان حمام به تمرین بپردازد و بعد او را به استخر می‌برد که با کمک مربیان آموزش‌های لازم را ببیند. پسر شناگر می‌شود و در جوانی برای غواصی به میدان نبرد -برای دفاع از وطنش- فراخوانده می‌شود. دوستش مشوق اوست اما انگار او به دنبال حضور باطنی نیست و به دلایلی ترجیح می‌دهد که در جنگ باشند. اما پسر وارد جنگ می‌شود و تن به شرایطی می‌دهد که در آن هیچ راه بازگشتی نیست. پسر قهرمان است و این اوج گرفتن در مسیری است که با چیره شدن بر ترس اتفاق می‌افتد.

پدر مربی شطرنج است و می‌داند که چگونه باید بدون داشتن مادر این پسر را در مسیر درست قرار دهد اما آرزوی اوست که پسرش را در لباس دامادی ببیند برای همین نامزد دارش کرده است. انگار این آرزو بعد از کشف محل زنده به گور کردن غواصان شهید به دست بعثی‌ها، دیگر در واقعیت محقق نشود اما این پدر کور چون یعقوب پیامبر همچنان معجزه آسا بر این بازگشت و حضور ایمان دارد. چنانچه این نه سالگی همواره چون رویایی صادق و شیرین دستگیر پیرمرد است که همچنان امیدوارانه نفس بکشد.

"قرار" با همه نکات مثبتش به دلیل ریتم کند نتوانست در جذب مخاطب موفق باشد. شاید داشتن بازیگرانی که در تهران ناشناخته‌اند دلیل دوم این عدم موفقیتش باشد. شاید از همه مهمتر طولانی شدن روایت باشد این قصه در 45 دقیقه به صورت تک پرده‌ای تاثیرگذار است و این اجرا الان دقایق اضافی‌ را بر خود تحمیل کرده است چنانچه "مونس" هم از این نقص رنج می‌برد. این نمایش‌ها کشش بیش از 45 دقیقه را ندارند. خود وضعیت به حد کافی ملال آور هست و حالا کشدار شدنش هم این آسیب را می‌زند که به پیوند و تاثیری منجر نشود.

رضا آشفته