سرویس موسیقی هنرآنلاین: شب گذشته در تالار رودکی گروه بدخشان از تاجیکستان با اجرای مجموعه از آوازها و ضربی‌های بومی خودشان که عموماً تم مذهبی دارد به اجرای برنامه پرداختند. این گروه متشکل از دو نوازنده است و با سازهای رباب تاجیکستان و بندیر به اجرای برنامه‌ای مشابه بحر طویل پرداختند.

اما در تالار وحدت اردشیر کامکار به همراه بهداد بابایی، کامبیز گنجه‌ای و وحید اسدالهی بداهه‌نوازی در مایه بیات ترک را به مخاطبانشان تقدیم کردند. پیش از این برنامه نیز نیما دلنوازی نوازنده جوان تار با اجرای دو قطعه بخش پیش برنامه را به پایان برد.
اجرای گروه اردشیر کامکار اگرچه به لحاظ نوازندگی، بی‌نقص، گوش‌نواز و با حس و حال بود اما به هیچ نکته تازه‌ای در آن وجود نداشت و انتظار تماشاگران برآورده نکرد. شاید بهتر بود اردشیر کامکار و بهداد بابایی که در نوازندگی صاحب امضا هستند مطلب تازه‌تری را برای جشنواره آماده می‌داشتند.

از دیگر نکات این اجراها که در تالار وحدت برگزار می‌شد، کیفیت بسیار بد صدابرداری بود. در اجرای نیما دلنوازی صدای ساز تا بسیار بی‌کیفیت شنیده می‌شد و در اجرای اردشیر کامکار و گروهش صدای سازهای کوبه‌ای غالب بود اما اوج این اشکال زمانی مخاطب را عصبی کرد که در اجرای ششانک سوبرامنیم صدای فلوت دیستورت شنیده می‌شد.

آخرین اجرای شب گذشته مربوط به ششانک سوبرامنیم بود که به همراه گروهش بود و ترکیب سازهای کوبه‌ای و تنپورا به همراه فلوت بامبو وی باعث شد تا بارها در حین اجرای برنامه مورد تشویق قرار گیرد. این برنامه شامل دو بخش بداهه‌نوازی بود که بخش اول کاملاً هندی اجرا شد و بخش دوم به فضای موسیقی ایرانی نزدیک شد. در قسمت‌هایی از بخش اول فلوت و کوبه‌ای به شکل سؤال جواب اجرا داشتند و در قسمتی از این اجرا نوازنده طبلا شروع به خواندن ریتم نمود.

تنپورا سازی شبیه به سیتار و البته در ابعاد کوچک‌تر است که در این سراسر این برنامه صرفاً به فضای سازی با تنالیته بسیار آرام پرداخت. تالار وحدت در سئانس پایانی دیشب میزبان بداهه‌نوازان ایرانی و هندی بود و شب پر تماشاگری را به خصوص در اجرای اردشیر کامکار تجربه کرد اما واکنش مخاطبان به بداهه‌نوازی هندی به مراتب مثبت‌تر از برنامه ایرانی بود و این نشان خوبی برای موسیقی ما نیست. به نظر می‌رسد که جشنواره را بیشتر باید به شکل یک فرصت دید تا وظیفه و اگر بنا باشد که صرفاً در جشنواره حضور داشته باشیم بهتر حداقل آثار فاخر گذشته را مجدد اجرا کنیم تا حداقل بتوانیم از حس نوستالژی مخاطب کمک بگیریم تا واکنش مثبت ایجاد شود.

طاها افشین