سرویس تجسمی هنرآنلاین: بهرام کلهرنیا عضو شورای هنری هشتمین جشنواره بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر درباره طراحی اثر و ایده خود در این جشنواره به خبرنگار هنرآنلاین گفت: این موضوع را با تردید و تاخیر شروع کردم، چرا که به تمام اعضای شورای هنری حاضر در هشتمین جشنواره تجسمی فجر پیشنهاد شد تا ایده‌ای را در عرصه کاری خودشان به نمایش بگذارند. معتقدم وقتی در فجر امسال به دنبال این حرکت بودیم که هنرها و مفاهیم را به طریق جدید ببینیم، تردیدهای من هم از اینجا شروع شد. فکر کردم و خیلی سریع به ایده رسیدم، اما ایده را نزد خودم نگه داشتم. وی افزود: ابتدا تصمیم داشتم فضاهایی را از ترکیب مکعب‌ها، بوم‌ها، دیوارها در اندازه‌های متفاوت داشته باشم و چیزی را بسازم که تداعی فضاهای معماری باشد، پوشانده شده از بوم نقاشی که روی آن طراحی، عکاسی و... را ارائه کنم. بعد از پختگی کار این بار بوم‌ها را کنار گذاشتم و به منظره پیچیده‌تر فضای معماری که همواره فضای ذهنی من است، پرداختم. فضای معماری دغدغه همیشگی من است و این را همه خیلی خوب می‌دانند که اثر هنری امروز پدیده‌ای است مدنی و در این فضا موقعیت شهری، اجتماعی و معماری تحقق می‌یابد. این هنرمند گرافیست ادامه داد: در واقع تمام هنرهای دیگر، عموما متکی به فضای معماری هستند. فکر کردم فضای معماری به مصابه فضای یادگاری مدنی، به مصابه شهر و سکونت‌گاه موضوع ماست و اگر من بتوانم منظره‌ای نظیر توده آپارتمان‌ها و ساختمان‌ها بوجود آورم، انتظاراتی را نسبت به آن در ذهن خود و دیگران بوجود آورده‌ام. بنابراین کارتن‌های ساده مقوایی را جایگزین، مکعب‌ها کردم. کارتن‌ها در زندگی اجتماعی امروز ما نقش اساسی دارند و بعد از وظایف اولیه به خانه‌ها وارد می‌شوند و تبدیل به مخزنی می‌شوند که امروز به آنها نیازی نداریم. یعنی تبدیل می‌شوند به بخشی از کدهای مدنی آدم معاصر که در کارتن‌ها ذخیره می‌شود. تمام وسایلی که امروز کاربرد ندارند هم به روایتی حبس، پنهان و ذخیره شده‌اند و کارتن‌ها محیط انتظاری هستند که کم کم این انتظار تبدیل به خاطره می‌شوند. کارتن‌ها حامل ایده‌ها می‌شوند و اگر باز شوند ما با گنج فراموش شده زندگی امروز مواجه می‌شویم. در واقع کارتن‌ها به نوعی موزه هستند و بوی یادگاری می‌دهند. کلهرنیا با بیان این که این پروژه حاصل یک کار گروهی و بینا رشته‌ای است اظهار کرد: با کمک دوستانم این‌ها را سر هم کردیم و هیبتی از فضای معماری به آن دادیم و با رنگ سفید که بستری برای ارائه و نمایش بیانی بود روی آن مشغول کار شدیم. تلاش کردم خیلی سناریوی فکری خودم را با دوستان مطرح نکنم، چرا که هیچ یک با دیگری هم اندیش نبودند در این مجموعه طراح، عکاس، خوشنویس و... همه در کنار هم بودند. به همین دلیل انگیزه کار گروهی در گرفت و بستری را ساختیم از یک فضا و فعالیت اجتماعی، درست مثل زندگی شهری که کارهایی با هم انجام می‌دهیم و در کنار هم هستیم. در این میان یک چیز کمرنگ شد که آن مهارت نمایی و استادی بود که جایش را به پردازش‌های شخصی پر وسواس داد که ناشیانه بود. چرا که عناصر دور از هم در کنار هم قرار گرفتند و هر کدام کاری انجام دادند که بعضی خوش ترسیم است و برخی دیگر بد ترسیم؛ درست مثل زندگی شهری رفتار ما در به‌سازی مناسبات فردی با خویشتن نقش بازی کرده است ود وستان با سرچشمه‌های متعالی وجودی خود عالی‌تر شدند. این هنرمند بیان کرد: در این مجموعه یک حجم عظیمی از عشق و همدلی برجای مانده است. خیلی خوب دوستان همدیگر را درک کردند و هیچ کس از کار دیگری آزرده خاطر نمی‌شد، بر خلاف کلاس‌های درس و مدرسه که دخالت استاد، دانشجو را آزرده خاطر می‌کند. ما یک اشتراک انسانی را با هم تجربه کردیم، خودریزه‌ها را بیرون کشیدیم و آرمان‌جویی دوستان سبب شد مفاهیم بزرگ‌تری در کار نمایان شود، مفاهیمی مثل خیر و شر، نشانه‌های تاریخ و... . وی در پایان اظهار کرد: این کار تجربه بی‌همتایی است و در آن نهادهای انسانی بهم رسیده‌اند و در پردازشی یک پارچه شده، حس ظریف و نیرومند از مهر انسانی را بهم منتقل می‌کنند. هنر مکلف است مناسبات انسان‌ها را با خویشتن، دیگران و جهان بهبود دهد و جشنواره تجسمی فجر یکی از وظایفش همین است تا عرصه‌ای بسازد که بتوان در آ دیوارهایی مانند دیوارهای شهر را دید و مجموعه دلنشینی را ساخت که قطعا کاستی‌هایی نیز دارد، اما آرام آرام از آن لذت می‌بریم. همراه این پروژه، گروهی از دوستان من را همراهی کردند و در صدد هستیم در انتهای کار با برداشت‌هایی که انجام شده است، یک فیلم مستند تولید کنیم که مانیفست هم‌اندیشی من و دوستانم خواهد بود.