سرویس سینما هنرآنلاین: فیلمسازانى که اکران فیلم‌شان ساعت ١٠ صبح است، انگار که از این بابت عذاب وجدان داشته باشند پیش از هر صحبتى از خبرنگاران عذر مى‌خواهند صبح به این زودى!! پا شده‌اند و به سالن سینما آمده‌اند! یکى هم نیست به آنها بگوید طفلک خبرنگاران ساعت ١٠ صبح سه خبر تولیدى به سردبیرى رد کرده‌اند.

خداحافظى طولانى با موتمن و فیلمش!

فرزاد موتمن حالا حالاها باید فقط ستایش فیلم "شب‌هاى روشن" خود را بشنود و بس؛ واقعا هر فیلم که مى‌سازد فاصله‌اش از آن فیلم عاشقانه و خوش ساخت بیشتر مى‌شود؛ "خداحافظى طولانى" او حتى از "پوپک و مش ماشالله " هم بدتر از آب درآمد؛ ریتمى بسیار کند، داستانى یک خطى و بدون اوج و فرود، دیالوگ‌هایى که هیچ گوشى را حساس به شنیدن نمى‌کند، انتخاب نا به جاى سعید آقاخانى و ... خلاصه کلکسیونى از بدى‌ها که تماشاگر نیم ساعت از فیلم نگذشته، احساس کند جایش روى صندلى سینما نیست؛ آنقدر در همان نیم ساعت فیس بوک و اینستاگرام چک کرده که فقط باید سالن را ترک کند و با فیلم و جناب موتمن یک خداحافظى طولانى مدت کند.

تبخال و ٢٠٠ میلیون و یک فیلم کمى تا قسمتى معمولى!

حجازى کارگردان "مرگ ماهى" دقایقى پیش از اکران فیلمش به حضار گفت:" آقاى حاتمى‌کیا شاهد است من شب اکران فیلم دچار استرس وحشتناکى مى‌شوم که منجر به تبخال مى‌شود؛ ترا خدا انتظارات و توقعات از من را پایین بیاورید؛ باور کنید قرار است یک فیلم معمولى ببینید"

حق با او بود، واقعا "مرگ ماهى" یک فیلم معمولى بود؛ اما معمولى که داستانش را خوب روایت مى‌کند، بازى‌ها و روند تکنیکى آثار خوب است اما مهم این است که "آن" و " جذابیت" دو فیلم قبلى حجازى را ندارد؛ خانواده از هم گسیخته و پاره پاره شده آنهم به بهانه مرگ مادر تکرار مکرارت است؛ راستى ماجراى ٢٠٠ میلیون هم ربطى به فیلم مزبور نداشت؛ وقتى کیوان کثیریان، رییس کانون منتقدین سینما براى معرفى عوامل فیلم روى صحنه آمد با اعلام این خبر که علیرضا رضاداد، دبیر جشنواره فیلم، در سالن حضور دارد، پس از خیر مقدم به او گفت:" دوستان نوشته‌اند من ٢٠٠ میلیون تومان با جشنواره قرارداد بسته‌ام، لطفا این قرارداد را چاپ کنید تا من این پول را از آقاى رضا داد بگیرم و به نوایى برسیم."

به هر حال این هم روشى است براى جوابیه دادن است.

مرگ ماهى ادامه مادر؟

حجازى "مرگ ماهى" را به زنده یادان على حاتمى و رسول ملاقلى‌پور تقدیم کرد؛ به گمانم وقتى مادر وصیت مى‌کند بعد از مرگش بچه‌هایش سه روز او را دفن نکنند و تنها کنارش بمانند، یک جورایى ادامه فیلم مادر است؛ اما بچه‌هاى مادر کجا و بچه‌هاى مرگ ماهى کجا؟!

انتهای پیام/

آزاده جعفریان