سرویس تئاتر هنرآنلاین: در هشتمین روز از جشنواره تئاتر فجر نمایش "ایران- استرالیا" به کارگردانی سجاد افشاریان در تالار استاد ناظرزاده کرمانی مجموعه ایرانشهر به روی صحنه رفت.

عموما فوتبال جزو آن دسته از ورزش‌های تیمی است که بینندگان بسیاری دارد و طرفداران آن از برد تیم‌ها شادی سرداده‌اند و از باخت‌شان گریه... اما گاهی برد این بازی تیمی، منجر به یک شادی عمومی در سطح جامعه می‌شود و به تاریخ می‌پیوندد. تاریخی که برای همه یادآور آن شادی دسته جمعی است. این بار این بازی دسته جمعی و این خوشحالی دسته جمعی ایده اصلی نمایش "ایران - استرالیا" به کارگردانی سجاد افشاریان شده است. نمایشی که در بخش مرور آثار و مسابقه تئاتر ایران حضور دارد. نمایشی که پیش از شروع در محل انتظار مخاطبان برای ورود به سالن با موسیقی گروه بمرانی مخاطبان خود را برای مدتی به حال و هوای استادیوم فوتبال برد. نمایشی که به خاطره‌پردازی با بازی به یادماندنی فوتبال ایران در مقابل تیم استرالیا در سال 1998 می‌پردازد.

سجاد افشاریان از کارگردانان و نویسندگان جوان تئاتر ایران است که کارهای خوبی را به روی صحنه برده است. عمده فعالیت افشاریان اجرای نمایش‌های طنز است و حتی این نوع کار را در نگارش‌های تلویزیونی او نیز می‌توان جستجو کرد. به همین دلیل نیز افشاریان به خاطر غم عمومی که بین هم‌نسلان خود حس کرد، با تیمی از نویسندگان جوان شروع به کار کردن درباره شادی‌های عمومی مردم کرد و در این بین به گزینه فوتبال ایران - استرالیا رسید که به نوعی شادی دسته جمعی به همراه داشت.

در واقع این بازی به شادی عمومی، شکل دیگری داد و اولین بار بود که مردم با هم از یک اتفاق شاد بودند. این ایده مبنای نگارش تیم از ایده تا اجرا بود که به آن می‌گویند کم کردن وزن زمین، چرا که 60 میلیون ایرانی از شادی گل خداداد عزیزی به استرالیا به هوا پریدند و این واژه‌ها در ابتدای نمایش برای مخاطب بازگو می‌شود.

از همان ابتدای نمایش مخاطب علاوه بر دیدن نمایش شاهد پخش بازی ایران - استرالیاست و این بازی به نوعی تمام اپیزودهای نمایش را نیز درگیر خود کرده است. اما آنچه که باید در این جا بیان شود این است که هیچ خط ارتباطی بین اپیزودهای نمایش در نظر گرفته نشده است و این خود می‌تواند نقطه ضعف نمایش ایران- استرالیا باشد.

از سوی دیگر زمان نمایش همسو با مدت زمان بازی است و فاصله بین دو نیمه بازی نیز خود افشاریان به اجرای شو پرداخته و حرف‌هایی را که شاید در دل بسیاری از تئاتری‌ها مانده باشد را در قالب این ایده بر زبان می‌آورد و اتفاقا مخاطب نیز او را در این میان همراهی می‌کند. این نمایش بیش از هرچیز به نظر می‌رسید که قرار است مخاطب را علاوه بر سرگرم کردن شاد کند، اما متاسفانه این اتفاق خیلی رخ نداده و تنها شاهد خنده‌های گذرای مخاطبان از برخی کلمات استفاده شده در این نمایش هستیم.

نمایشی که این قدرت را داشت تا به واقع بتواند مخاطبی را که در سالن نمایش نشسته است به وجد آورده و آن شادی همگانی را به همراه داشته باشد.

از جمله نکات دیگری که می‌توان برای این نمایش به آن اشاره کرد استفاده از گروه بمرانی برای موسیقی این نمایش بود که به نوعی اجرای این گروه نیز بخشی از یک اپیزود نمایش را شکل می‌دهد و در واقع صدایی را می‌شنویم که صدای نسل، زمانه و اجتماع خودش است.

انتهای پیام/