سرویس تئاتر هنرآنلاین : نمایش "من یه قهوه می‌خوام، یا یه چیزی شبیه شکلات داغ" به نویسندگی و کارگردانی فرانک فروتن از کرج در دومین روز سی وسومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر، در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان به صحنه رفت.

در ابتدای نمایش شاهد حضور زن و مردی در صحنه بودیم که با لباس‌هایی عجیب، دیالوگی در مورد داستان هابیل و قابیل می‌گویند. دیدن این صحنه تضاد بسیاری با عنوان نمایش دارد، اما پس از چند لحظه با وارد شدن چند نفر به صحنه متوجه می‌شویم که شاهد تمرین یک نمایش بوده‌ایم.

کلیت داستان این نمایش در مورد فعالیت یک گروه تئاتر و سفر آنها به فرانسه برای حضور در جشنواره آوینیون است. دو بازیگر زن و مرد، کارگردان، مترجم، همسر بازیگر زن و دوست سابق کارگردان، شخصیت‌هایی هستند که به مرور با آنها آشنا می‌شویم.

نسیم، با بازی فرانک فروتن، زن 23 ساله‌ای است که با استاد دانشگاه خود ازدواج کرده است. جلال (رضا جهانی) همسر او، از رفتارهای کودکانه نسیم ناراضی است و علاقه‌ای به سفر او به فرانسه ندارد. اگرچه در نهایت به سفر نسیم با گروه تئاتر رضایت می‌دهد، اما دیدن لباس‌ها و لوازمی که همسرش در چمدان گذاشته، او را به شک می‌اندازد و پیش از سفر باعث دعوای آنها می‌شود.

گروه راهی فرانسه می‌شوند و پیام (شهرام خانپور) کارگردان نمایش متوجه می‌شود دوست سابقش بهار(سعیده خوش‌نژاد) یکی از اعضای گروه برگزاری جشنواره است. از این پس شاهد اقامت 4 روزه گروه در هتل و آشکار شدن زوایای پنهان شخصیتی آنها و اعترافاتشان برای یکدیگر هستیم. سعید (رهام عسگرپور) که بازیگر نمایش است احساس می‌کند همسرش به او علاقه‌ای ندارد و به همین دلیل قصد دارد او را طلاق دهد. بهار که پس از شکست در رابطه با پیام به فرانسه رفته و با مردی مسن ازدواج کرده و یک دختر دارد، از زندگی خود راضی نیست و پیام را مسئول وضعیت کنونی خود می‌داند.

پیام که از ازدواج او بی‌خبر است قصد دارد دوباره دل بهار را به دست بیاورد، اما یادآوری گذشته باعث درگیری مجدد آنها می‌شود. فرهاد (مهدی رحیمی سده) مترجمی است که باید زیرنویس نمایش را آماده کند اما در طول 6 ماه موفق به این کار نشده و در نهایت کارگردان را به شک می‌اندازد که اصلا زبان فرانسه بلد هست یا نه. او که مدام در مورد سفرهای خارجی خود صحبت می‌کند در نهایت به سعید می‌گوید که فقط آرزوهایش را بیان کرده و چنین سفرهایی نداشته است.

نسیم در گفت و گو با بهار می‌گوید از زندگی با جلال خسته شده است. او از اینکه همیشه یک نفر کنارش است که باید به او جواب پس بدهد ناراحت است. نسیم جلال را مرد خوبی می‌داند اما علاقه‌ای به ادامه زندگی مشترک ندارد. او در آرزوی پیشرفت است و شرایط فعلی خود را مانع این موضوع می‌داند. نسیم روز قبل از اجرای نمایش ناپدید می‌شود و گروه پس از جستجوی فراوان متوجه می‌شوند که او درخواست پناهندگی داده است.

روایت این داستان د‌ر قالبی غیر خطی انجام می‌شود و تماشاگر مدام بین زمان‌های مختلف در حرکت است. به عنوان مثال پس از صحنه مشاجره نسیم و جلال در هنگام بستن چمدان، حضور گروه در هتل را می‌بینیم و در صحنه بعدی شاهد راضی شدن جلال و دلجویی او از نسیم هستیم. یا در جایی دیگر بهار خبر درخواست پناهندگی نسیم را به پیام می‌دهد و در صحنه بعد نسیم را می‌بینیم که در حال برنامه‌ریزی برای این کار است.

این شیوه روایت در پایان نمایش بسیار به کار آمده است. در صحنه ماقبل آخر، نسیم را می‌بینیم که ساکن فرانسه شده و با رویای پیشرفت و انجام کاری بزرگ به یک شرکت فیلم‌سازی مراجعه می‌کند، اما آنجا از او می‌خواهند به تبلیغ یک مسواک بپردازد. پس از آن به فرودگاه و زمان سفر گروه به فرانسه بر می‌گردیم. اعضای گروه به همراه جلال قصد گرفتن عکس یادگاری دارند و از یک تماشاگر می‌خواهند که این کار را انجام دهد. پس از آن همگی برای سوار شدن به هواپیما می‌روند و جلال با دلی که راضی به این سفر نیست تنها و سردرگم در صحنه باقی می‌ماند.

نمایش ریتم مناسبی دارد و تغییر مداوم صحنه‌ها که طول بعضی از آنها بسیار کوتاه است، باعث می‌شود تماشاگر احساس خستگی نکند. طراحی صحنه بسیار ساده است و تنها چند مکعب خاکستری رنگ روی زمین سفید، نشان دهنده همه مکان‌ها هستند. فرانک فروتن در نوشتن متن اثر و ایجاد چفت و بست مناسب بین صحنه‌ها موفق عمل کرده است، اما با توجه به اینکه او به بازی در نمایش هم پرداخته است، به نظر می‌رسد کارگردانی در بعضی از صحنه‌ها نیاز به تجدید نظر دارد.

انتهای پیام/