سرویس مد و لباس هنرآنلاین: زهره خلیلی که در زمینه طراحی لباس، مولاژ، مانکن‌سازی و چاپ پارچه فعالیت می‌کند در گفت‌وگو با هنرآنلاین در مورد فعالیت‌های خود، گفت: رشته تحصیلی من ریاضی محض بود، اما از کودکی به دلیل آشنایی مادرم با خیاطی به این کار علاقه داشتم و زمانی که خانواده متوجه علاقه من شدند آموزش مرا شروع کردند.

خلیلی ادامه داد: استعدادی در من وجود داشت که می‌توانستم اشکال را به صورت حجمی ببینم و با توجه به داشتن هوش فضایی، از کودکی بدون الگو به طراحی و دوخت لباس می‌پرداختم، یعنی پارچه را مستقیم روی بدن شخص می‌انداختم و طرح مورد نظر را ایجاد می‌کردم. پس از چند سال با استادی آشنا شدم که مولاژ را نزد یک مدرس خارجی آموزش دیده بود و به من گفت شیوه کارم شبیه مولاژ است. آن زمان هنوز مولاژ در ایران شناخته نشده بود اما چند سال بعد که وارد ایران شد کار با آن برای من عادی بود.

این طراح لباس ادامه داد: با توجه به اینکه کار مجسمه‌سازی هم انجام می‌دادم به ذهنم رسید با روزنامه و چسب، و بعدها با اسفنج مانکن بسازم، چون مانکن‌هایی که در مغازه‌ها وجود داشت سایز درستی نداشتند و مناسب خیاطی و الگوسازی نبودند. بنابراین مانکن‌هایی در سایزهای مختلف ساختم تا بتوانم برای کار مولاژ از آن‌ها استفاده کنم.

او در توضیح روش مولاژ گفت: مولاژ به معنی قالب نیم‌تنه انسان است و دلیل نام‌گذاری این سبک این است که کار مستقیماً روی بدن مانکن انجام می‌شود. تفاوت این شیوه با روش ترسیم الگو این است که اگر کار توسط یک شخص ماهر انجام شود، لباس بدون نیاز به پرو آماده می‌شود. این شیوه برای دوخت لباس مجلسی، دراپینک، اوریگامی و... مناسب است. در شیوه مولاژی که در ایران آموزش داده می‌شود، یک پارچه کم‌ارزش را روی بدن شخص برش می‌زنند، ساسون می‌گیرند و سپس آن را به عنوان الگو روی پارچه اصلی می‎اندازند، اما در مولاژ اصلی، پارچه مستقیماً روی بدن شخص برش می‌خورد.

خلیلی با اشاره به شیوه‌های جدید طراحی لباس افزود: شیوه اوریگامی که برگرفته از آثار ژاپنی است توسط افرادی که از نظر ذهنی قوی هستند انجام می‌شود. طراحان دیگری هم هستند که لباس‌های انتزاعی طراحی می‌کنند و از علم ریاضی و هندسه در این کارها بهره می‌گیرند.

او با اشاره به تغییرات نوع پوشش مردم ایران در چند سال اخیر گفت: از نظر من این تغییرات مثبت است چون وقتی به تصاویر چند سال پیش نگاه می‌کنیم می‌بینیم که همه لباس‌ها تیره و بدون طراحی هستند ولی الان وضعیت بسیار بهتر شده است. اما از سوی دیگر به نظر می‌رسد بیشتر طراحی‌ها به قصد فروش انجام می‌شود و طراح یا تولیدکننده به دنبال سلیقه مشتری می‌رود تا به سبک دلخواه آن‌ها کار کند.

خلیلی ادامه داد: نکته دیگر این است که افرادی که توانایی مالی زیادی ندارند نمی‌توانند مدل دلخواه خود را تهیه کنند و فقط افرادی که مبلغ زیادی می‌پردازند لباس دلخواه خود را دارند. طراح لباس باید توجه کند که افرادی با سن، فرهنگ و از قشرهای مختلف نیاز به لباس‌های متفاوتی دارند و اگر یک نوع لباس برای همه این افراد طراحی و تولید شود نمی‌تواند پاسخگوی آن‌ها باشد.

خلیلی افزود: در حال حاضر معمولاً دانشجوها آن طرحی را که دوست دارند و در ذهن آن‌ها است می‌دوزند و زمانی که یک نفر از آن طرح خوشش می‌آید شروع به تولید آن لباس می‌کنند تا بازار آن به وجود آید. در این شرایط اطمینانی به موفقیت آن‌ها وجود ندارد، اما اگر قبل از شروع کار، نقشه تجاری خود را طراحی کنند و مخاطب خود را بشناسند، بازار را بشناسند و بعد شروع به کار برای آن بازار کنند موفق می‌شوند.

انتهای پیام/