سرویس مد و لباس هنرآنلاین : سارا زرگر، طراح لباس و مدرس، در گفت‌و‌گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: پس از آموختن طراحی لباس به دلیل اینکه به اجرا بیشتر از طراحی علاقه داشتم شیوه‌های مختلف اجرایی را آموزش دیدم و مزون خود را راه‌اندازی کردم. پس از آن دوره مدیریت مربیگری را هم گذراندم و سه سال پیش آموزشگاه خود را راه‌اندازی کردم.

زرگر ادامه داد: من هم مانند همه هنرجویان این رشته آموزش خود را با متد گرلاوین آغاز کردم و بعد متدهای مولر، ایتالیایی و فرانسوی را یاد گرفتم. دوره‌های آموزشی همه متدها را می‌گذراندم تا فرق آن‌ها را بدانم و با توجه به اینکه هر کدام محاسن و معایبی دارد، آموخته‌های خود را با تجربیاتم ترکیب می‌کردم تا به نتیجه برسم.

او با بیان اینکه خروجی کامل و بی‌عیب با یک متد به دست نمی‌آید افزود: اگر مراحل طراحی الگو را فقط بر اساس استانداردهای یک متد انجام دهید حتماً به مشکل برمی‌خورید، چون هر شخصی ایرادهای اندامی دارد که باید حتماً در الگو لحاظ شوند. من هم با وجود اینکه همه متدها را برای رسیدن به یک نتیجه بهتر آموزش دیدم متوجه شدم همه آن‌ها مشابه یکدیگر هستند. آناتومی بدن هر فرد با دیگری متفاوت است و جدول استاندارد متدها فقط با بعضی اندام کاملاً استاندارد تطابق دارد.

زرگر افزود: سرانجام 2 سال پیش در جشنواره مد و لباس فجر با کارهای سهیل عباسی آشنا شدم و نظرم جلب شد. آنچه را به دنبالش بودم در آن کارها پیدا کردم و سپس نزد آقای عباسی دوره‌های الگوسازی برای طراحی مد را گذراندم. آنجا متوجه شدم که ممکن است دو فرد با سایز 38 آناتومی یکسانی نداشته باشند، بنابراین باید از هر شخص بدون توجه به جدول استانداردها و در نظر گرفتن تقسیمات روی الگو، اندازه‌گیری شخصی شود.

این طراح لباس ادامه داد: هر کشوری آناتومی اندامی خود را دارد و اگر ما بخواهیم مطابق فرمول یک متد اروپایی پیش رویم به ایراد برمی‌خوریم. من از متد جدیدی که یاد گرفتم بسیار راضی هستم و دیدم در این کار بازتر شد، اما هنوز در سیستم آموزشی ما جا نیفتاده است که این شیوه الگوسازی را آموزش دهند.

زرگر در مورد دلیل این اتفاق گفت: بارها دیده‌ام که مربی‌ها در آن کلاس آموزش دیدند اما به دلیل اینکه شیوه‌های قبلی در ذهن آن‌ها حک شده است اجازه تغییر کردن به خود و دیگران نمی‌دهند. حتی ممکن است شیوه‌های قدیم و جدید را با هم قاطی کنند. من وقتی وارد این سیستم جدید شدم تصمیم گرفتم تا مدتی کار اجرایی انجام ندهم و همه وقت خود را روی این بگذارم که ببینم کدام شیوه بهتر است.

او با بیان اینکه نباید فکر کنیم متدی که بلد هستیم حتماً خوب است افزود: بیشتر خیاط‌ها و مربیان نمی‌خواهند قبول کنند که برای هر شخص باید پاترون داشته باشند. آن‌ها هنوز به شیوه سنتی عمل می‌کنند و به طور حتم اگر شخص دارای ایرادهای اندامی باشد لباسی که آماده شده مناسب او نیست.

زرگر ادامه داد: در یکی از دوره‌های طراحی لباس که گذراندم یک موسسه روسی از ما خواست برای زنان آن کشور طراحی لباس انجام دهیم، اما طرح‌هایی که ارائه کردیم در همان مرحله اول رد شدند. ما با وجود اینکه می‌دانستیم روس‌ها چه شکلی هستند لباس‌ها را مطابق اندام خودمان طراحی کرده بودیم و در نظر نگرفتن خصوصیات اندام مردم آن کشور باعث شد هیچ توجهی به طرح ما نشود.

زرگر افزود: در آموزشگاه خود سعی می‌کنم به مرور شیوه جدید را به کارآموزان یاد بدهم، اما آن‌ها هنوز مقاومت می‌کنند و شیوه‌های قدیمی را ترجیح می‌دهند. عدم انعطاف آموزش دهنده‌ها هم مسئله مهمی است و عادت آن‌ها به یک شیوه قدیمی باعث شده حاضر نشوند شیوه جدیدی را یاد گرفته و به شاگردان خود بیاموزند. حتی بعضی از شاگردان من که فارغ‌التحصیل طراحی لباس از دانشگاه هستند اصول لازم را بلد نیستند. بسیاری از آن‌ها فکر می‌کنند طراحی لباس یعنی کشیدن طرح و بعد یک نفر دیگر باید آن را برایشان اجرا کند.

او با بیان اینکه استادان به روز و خلاق هم وجود دارند که معمولاً در دانشگاه‌ها به کار گرفته نمی‌شوند افزود: در بخش دانشگاهی جشنواره‌های مد و لباس شاهد هستیم که کارها چقدر ضعیف هستند. تعداد دانشگاه‌ها و مؤسسات زیاد شده است اما همه مدرسان آن‌ها توانایی آموزش دارند؟ از هر 2 نفر فارغ‌التحصیل دانشگاه فقط 2 نفر آن‌ها وارد بازار کار می‌شوند که به دلیل علاقه شخصی خود توانسته‌اند موفق باشند.

زرگر ادامه داد: اگر در دانشگاه‌ها طراحی لباس و طراحی الگو با هم تلفیق شوند کسی که وارد این رشته می‌شود می‌فهمد که به اندازه طراحی لباس باید طراحی الگو را هم یاد بگیرد تا از پس اجرای ایده خود بربیاید. مهم‌ترین قسمت طراحی لباس این است که طراح بلد باشد طرح خود را اجرا کرده و از آن دفاع کند.

انتهای پیام/