سرویس مد و لباس هنرآنلاین : احسان خانقاهی که در رشته گرافیک تحصیل کرده است هم‌اکنون در زمینه طراحی لباس مشغول است و یک فروشگاه لباس‌های ایرانی را اداره می‌کند. خانقاهی در گفت‌و‌گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: از چند سال قبل با دریافت سفارش به طراحی نقوشی می‌پرداختم که بر روی لباس چاپ می‌شدند. از آن زمان به این فکر می‌کردم که خلایی بین فرهنگ ما و آنچه می‌پوشیم وجود دارد. بنابراین به فکر افتادم نام تجاری "مثلث" را ثبت کنم و از 2 سال پیش فعالیت جدی را در زمینه پوشاک آغاز کردم.

خانقاهی افزود: هدف ما تولید لباسی بود که بین پوشاک خارجی و آنچه چند سالی است با نام پوشاک الیاف طبیعی و ایرانی تولید می‌شود، قرار بگیرد. همچنین سعی داشتیم لباسی طراحی کنیم که فقط قابل استفاده برای تیپ‌های خاص نباشد و افراد مختلف بتوانند آن را به عنوان لباس روزانه بپوشند. با این کار قصد داشتیم خلاء بین آدم‌های خاص و معمولی را پر کنیم و برای کسانی که می‌خواهند خوب بپوشند اما گزینه مناسب پیدا نمی‌کنند، لباس تولید کنیم.

او با اشاره به اینکه در کار خود از الیاف طبیعی استفاده می‌کنند افزود: ما هم مانند تعداد دیگری از تولیدکنندگان از الیاف طبیعی پنبه استفاده می‌کنیم، اما با استفاده از تکنولوژی روز آن‌ها را به استانداردهای جهانی نزدیک کرده و محصولی به وجود آوردیم که کیفیت و ماندگاری بهتری دارد. علاوه بر این تغییر الگوها برای ما بسیار مهم بود و نمی‌خواستیم لباس‌های ساده و گشاد را تکرار کنیم. بنابراین مدل‌ها را به روز کردیم تا هر فردی که قصد خوش‌پوشی دارد بتواند از آنها استفاده کند.

خانقاهی در مورد ویژگی‌های لباس ایرانی گفت: اولین چیزی که با شنیدن عنوان لباس ایرانی به ذهن می‌رسد لباسی است که روی آن با خط نستعلیق یا نقوش سنتی پوشیده شده است. ولی ما این ایده را تغییر دادیم و سعی کردیم طرحی ارائه دهیم که در عین ایرانی بودن و یادآوری بناهای تاریخی یا نقوش سنتی، اشاره مستقیم به آنها نداشته باشد.

او با اشاره به گسترش تکنیک‌های چاپ گفت: با توجه به اینکه از قبل در زمینه چاپ کار کرده بودم و در مورد آن شناخت داشتم به بررسی چاپ‌های مختلف پرداختم و سعی کردم کار ایرانی را به استانداردها نزدیک کنم و حتی به شیوه‌های جدیدتری رسیدم. این کار در دنیا پیشرفت زیادی داشته است اما 90 درصد چاپ‌ها در ایران کیفیت پایینی دارند. در چاپ‌های ایرانی معمولا رنگها غیر استاندارد است، در شست و شو از بین می‌رود یا رنگ‌ها کنده می‌شوند. ما با همکاری تعدادی چاپخانه سعی کردیم سطح کار را بالاتر ببریم و توانستیم محصولاتی برتر از آنچه در بازار ایران هست ارائه دهیم. به عنوان مثال تصویری از شهر تهران را با ترام بسیار ریز، ظرافت و کیفیت بالا چاپ کردیم و اثری قابل دفاع ارائه دادیم که نظر بیننده را جلب می‌کند.

او در مورد طراحی محصولات گفت: علاوه بر اینکه مشورت‌های زیادی بین همکاران وجود دارد، با مشتری‌ها معاشرت می‌کنیم و نظر آنها را در مورد طرح‌ها می‌پرسیم. از صحبت‌های آنها ایده می‌گیریم و اگر ایرادی وجود داشته باشد رفع می‌کنیم. علاوه بر طرح‌های تیم طراحی مجموعه، اگر طرح افراد دیگری را مناسب بدانیم آن را خریداری می‌کنیم، چون می‌خواهیم روز به روز بهتر شویم. دوست داریم روزی برسد که مردم سبک ما را بپوشند و برای این کار به بررسی المان‌های سنتی و تاریخی می‌پردازیم، مطالعات زیادی داریم و در جلسات خود دوره‌های تاریخی را بررسی می‌کنیم تا به طرح مورد نظر خود برسیم. روی هر طرح فکر می‌کنیم تا طرح نهایی مانند یک وصله ناجور روی لباس نباشد.

خانقاهی ادامه داد: چند سال پیش اتحادیه پوشاک تصمیم گرفت از متن انگلیسی روی لباس استفاده نشود. این تصمیم شتابزده باعث اعتراض تولیدکنندگان شد و آن‌ها گفتند این کار باعث از دست رفتن مشتری می‌شود. بنابراین اتحادیه هم موافقت کرد و آن طرح منتفی شد. اما به نظر من اگر به جای آن تصمیم‌ها، از کسانی که در زمینه لباس ایرانی فعالیت می‌کنند حمایت می‌شد اتفاقات خوبی می‌افتاد.

او با بیان اینکه عمومی کردن چنین طرح‌هایی دشوار است افزود: ما هرقدر سعی کنیم این طرح‌ها از حالت خاص دربیاید و جنبه عمومی‌تر پیدا کند فایده‌ای ندارد. شاید در ماه 5 مشتری کارمند، مهندس یا مشتری عبوری و بدون پیش زمینه قبلی به ما مراجعه کند، اما حقیقت این است که این نوع محصولات را قشر فرهنگی‌تری می‌خرند. ما دوست داریم کار را گسترش دهیم و حتی در فروشگاه‌های دیگر هم عرضه کنیم اما راه بسیار زیادی باقی مانده است تا مردم کار ایرانی را بخرند.

خانقاهی در مورد راهکارهای حل این مشکل گفت: نباید با یک شیب تند از محصول خارجی به سمت محصول ایرانی رفت. کار عجله‌ای و پرشتاب همیشه ناموفق است و سدی که یه عادت قدیمی است مقابل آن قرار می‌گیرد. اولین مشکل این است که صاحبان سواد و علم وارد این کار نشده‌اند، بنابراین گفته نشده جریانی که برای شکل‌گیری پوشاک و طراحی ایرانی راه افتاده است چه استانداردی دارد.

او ادامه داد: طبیعتا هر طراح از لباسی که طراحی کرده راضی است، اما سلیقه بازار چیز دیگری است و حرف اول را می‌زند. مشتری برای خرید یک لباس به نکات مختلف مانند قیمت، هماهنگی آن با لباس‌های دیگر، جایی که قرار است پوشیده شود و... فکر می‌کند، بنابراین لباسی را که با بته جقه پوشیده شده است عده معدودی می‌خرند. این موضوع نشان می‌دهد که طراح درکی از بازار ندارد و هیچ وقت به ویترین فروشگاه‌ها توجه نکرده تا ذائقه بازار را تشخیص دهد.

خانقاهی افزود: سال‌هاست یک ایده با عنوان لباس ایرانی در حال تکرار است و در فروشگاه‌ها یا نمایشگاه‌های مختلف با تغییرات کوچک ارائه می‌شود. اما نمی‌توان یک طرح ساده را مدام تکرار کرده و به عنوان طرح ایرانی عرضه کرد. وقتی مردم کار خاص را با قیمت و کیفیت مناسب پشت ویترین‌ها ببینند از آن استقبال می‌کنند. طراحان لباس درکی از هنر مصرف‌گرا که قرار است در زندگی مردم حضور داشته باشد ندارند و فاصله زیادی بین حقیقت و افکار طراح وجود دارد.

انتهای پیام/