سرویس مد و لباس هنرآنلاین : زهرا ابراهیمی که الگوسازی و برشکاری را از دوره نوجوانی فراگرفته و سال‌ها است در مزون شخصی و تولیدی‌ها فعالیت می‌کند در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: با طراحان و تولیدکنندگان مختلف در زمینه لباس زنانه و بچه‌گانه همکاری کردم و معمولا از متد گرلاوین یا شیوه بدون الگو استفاده می‌کنم.

ابراهیمی درباره شیوه خیاطی بدون الگو گفت: مدتی در یک کارگاه دوره می‌دیدم و آنجا افرادی را مشاهده کردم که به دلیل تبحر زیاد، اندازه افراد را گرفته و سپس بدون هیچ الگویی، طرح را روی پارچه برش می‌دادند و نتیجه کار هم عالی بود. ولی آنچه الان به عنوان کار بدون الگو انجام می‌دهیم به آن شکل نیست و الگوی اولیه‌ای درمی‌آوریم که فقط بعضی از جزییات در آن وجود دارد. معمولا این الگوها ابتدا به صورت آزمایشی دوخته شده و بر روی مانکن رفع اشکال می‌شود تا لباس نهایی بدون مشکل دوخته شود.

او در مورد لوازم مورد نیاز در کارگاه‌های تولید لباس گفت: در فیلم‌های آموزشی خارجی لوازمی را می‌بینیم که در همه کارگاه‌ها استفاده می‌شود و علاوه بر راحتی کار باعث بالا رفتن کیفیت لباس می‌شود. اما در ایران چنین لوازمی وجود ندارد و ما مجبور هستیم با چیزهایی مشابه آنها کار خود را راه بیندازیم. این موضوع علاوه بر سخت و طولانی کردن مرحله تولید باعث می‌شود نتیجه دلخواه به دست نیاید. متاسفانه واردکنندگان ایرانی فقط به فکر واردات پارچه هستند و به لوازم کار اصلا فکر نمی‌کنند. حتی بسیاری از این لوازم قابل تولید در ایران هستند اما این کار انجام نمی‌شود.

ابراهیمی افزود: علاوه بر این نوع دوخت در کشورهای خارجی با ما فرق دارد و چیزی که به ما آموزش داده شده بسیار متفاوت از شیوه‌های روز دنیا است. من با دیدن فیلم‌های خارجی نکات جزئی را می‌بینم و سعی می‌کنم از آنها در کار خود استفاده کنم. علاوه بر این در کارگاه‌های مختلف دیده‌ام که خیاط یا کارگر از شیوه‌های ساده دوخت ماشینی هم اطلاع ندارد و خیلی از کارها مانند چین دادن پارچه را با دست و به سختی انجام می‌دهد.

او در مورد آموزش‌های لازم برای طراحی و دوخت لباس هم گفت: بسیاری از کسانی که آموزش خیاطی دیده‌اند آماده ورود به بازار کار نیستند و باید دوباره آموزش ببینند. به نظر من آموزش در دانشگاه یا آموزشگاه‌ها کاربردی نیست و یک دانشجوی سال آخر طراحی لباس نمی‌تواند الگوی ساده‌ای رسم کند که قابل استفاده باشد. این در صورتی است که افرادی که امروز در صنعت پوشاک ایران حرفی برای گفتن دارند بدون تحصیلات مرتبط و با کسب تجربه در بازار به اینجا رسیده‌اند.

ابراهیمی ادامه داد: در بسیاری از دوره‌های آموزشی به افراد نکات ریزی مانند راه و بی‌راه انداختن پارچه، یا تفاوت کار با چرخ صنعتی و خانگی را یاد نمی‌دهند. یا کسانی هستند که الگوسازی را یاد می‌گیرند اما با دوخت آشنایی ندارند. کسی که قصد دارد در زمینه پوشاک فعالیت کند باید سالها کار کند تا همه این اصول را یاد گرفته و کنار هم بگذارد.

او با اشاره به مشکلات تولید گفت: من عاشق خیاطی، طراحی و تولید هستم اما سرمایه‌ای ندارم. امثال من در بازار حمایت نمی‌شوند و تولیدات آنها با شکست مواجه شده و متضرر می‌شوند، چون هیچ حمایتی از تولیدکنندگان کوچک وجود ندارد و مجبور هستند به شخصی‌دوزی رو بیاورند.

انتهای پیام/