سرویس مد و لباس هنرآنلاین: تولید پارچه در ایران و کیفیت آن یکی از موضوعاتی است که همواره مورد بحث قرار میگیرد. بسیاری از طراحان لباس که به کار شخصیدوزی در مزونهای خود مشغول هستند عقیده دارند پارچه ایرانی با کیفیت و با طرحهای متنوع وجود ندارد و آنها مجبور هستند برای تولید محصولات خود از پارچههای وارداتی استفاده کنند.
از سوی دیگر در بخش پوشاک خانگی هم بسیاری از مردم عقیده دارند لباسهای ایرانی با چند بار شستوشو از بین میرود و کیفیت لازم را برای استفاده مداوم ندارد. در نتیجه آنها به دنبال لباسهای خارجی از برندهای مختلف هستند و ترجیح میدهند با پرداخت مبلغ بیشتر لباسی را تهیه کنند که مدتها قابل استفاده باشد.
از کارافتادگی صنعت نساجی به باور بسیاری از ایرانیها تبدیل شده و نهایت تصور آنها از کارخانههای پارچه ایران به تولید ملحفه محدود میشود. این در حالی است که تولیدکنندگان پارچه و فعالان صنعت نساجی ایران نظر دیگری در این مورد دارند.
فاصله نساجی و طراحان مد زیاد است
محمدرضا گلاحمد، مدیرعامل صنایع نساجی ماندگار، که در اصفهان به تولید انواع پارچههای تخصصی سفارشی، پردهای و منسوجات خانگی میپردازد عقیده دارد: "این که مردم ما فکر میکنند صنعت نساجی ایران ضعیف است یک مشکل اجتماعی است و به همین دلیل هنگام خرید کردن اگر به آنها گفته شود کالایی ایرانی است، فکر میکنند از صنعتی آمده که خیلی ناتوان است. در صورتی که صنعت نساجی ما بسیار توانمند، پویا و فعال است. مشکلی که وجود دارد این است که فاصله بین شرکتهای تولیدکننده پارچه و شرکتهای تولید پوشاک و طراحان مد زیاد است و برقراری ارتباط بین این سه میتواند در رشد پوشاک و تولید آن بسیار موثر باشد."
او با اشاره به کیفیت مناسب پارچههای ایرانی اظهار کرد: "پارچههایی که الان در ایران تولید میشود کمتر از پارچههای خارجی نیستند و حتی گاهی بهتر از پارچههای خارجی تولید میشوند. در حال حاضر بسیاری از کالاهای موجود در بازار که به عنوان پارچه خارجی معرفی میشوند تولید داخل ایران است. اما متاسفانه به دلیل دید مصرف کننده، فروشندهها مجبور هستند بگویند آن پارچه خارجی است. همانطور که اکثر پوشاک موجود در بازار تولید ایران هستند اما با مارک خارجی ارائه میشوند."
تولیدکنندگان پارچه عقیده دارند بیشتر محصولاتی که در ایران تولید میشود کارهای با کیفیت هستند و کیفیت کالای ایرانی قابلیت رقابت با اجناس خارجی را دارد. آنها عدم آگاهی تولیدکنندگان لباس را یکی از مشکلات این صنف میدانند.
طراح لباس نمیداند چه پارچههایی در ایران موجود است
مهرداد سهیلی که سالهاست در زمینه تولید الیاف، نخ، پارچه و پتو فعالیت میکند عقیده دارد: "در سیستم نساجی ما خلاءهایی وجود دارد و طراح لباس نمیداند چه پارچههایی در ایران موجود است. جزیرهای عمل کردن اصناف مختلف و اینکه صنفهای طراح، نساج، دوزنده و... جدا از هم کار میکنند باعث شده هیچ کدام از فعالیت یکدیگر اطلاع نداشته باشند. ماشینآلات زیادی وارد ایران شده که محصولات خاصی تولید میکنند، ولی چون از محصول ایرانی استقبال نشده هنوز آن محصول با چند برابر قیمت از کشورهای خارجی وارد میشود."
حسن بوربور هم که مهندس نساجی است و سالها در این صنعت مشغول فعالیت بوده عقیده دارد عدم ارتباط بین طراحان و دست اندرکاران مد با صنعت نساجی باعث شده آنها فکر کنند در ایران صنعت نساجی وجود ندارد. بوربور میگوید: "صنعت نساجی یکی از صنایع ریشهدار ایرانی است که گستردگی زیادی دارد. مشکل ما این است که مثل کشورهای دیگر صنعت فشن نداریم تا در زمانهای مختلف نمایشگاه مد برگزار شود و مردم لباسها را ببینند. همین موضوع باعث میشود اطلاعات مردم و طراحان ضعیف شود. در صنعت نساجی ایران کارهای بسیار قوی و تولیدات بسیار خوبی وجود دارد که همین تولیدات به کشورهای ترکیه، پاکستان، رومانی و... رفته و با برند آنها در ایران فروخته میشود. این حرف طراحان لباس که در ایران صنعت نساجی وجود ندارد درست نیست و توانمندیهایی که در ایران وجود دارد حتی در ترکیه نیست."
عرضه محصول ایرانی به نام جنس خارجی یکی از نکاتی است که در بسیاری از صنایع ایران و به ویژه پوشاک دیده میشود. از مانتوهایی که به نام برندهای ایتالیایی فروخته میشود تا پارچهای که به نام جنس ژاپنی به فروش میرسد در بازارهای ایران دیده میشود و مصرف کننده در بیشتر موارد توجه یا توانایی برای تشخیص اصالت این محصولات ندارد. بسیاری از فعالان صنعت نساجی عقیده دارند بیشتر پارچههایی که در ایران به نام خارجی عرضه میشود ایرانی هستند. این پارچهها با باند و رولی که در ایران به نام کارخانههای خارجی تولید شده، به مشتری عرضه میشود و همه این اتفاقات به این دلیل است که در ایران جنس خارجی بهتر پذیرفته میشود و هر محصولی که عنوان خارجی داشته باشد مشتری بیشتری دارد.
تولید بعضی پارچهها در کشور ما صرف نمیکند
اما گذشته از این موضوع، پارچههایی وجود دارد که تولید آنها به دلایل مختلف در ایران عملی نیست. عوامل مختلف مانند ماشینآلات، علم روز، مواد اولیه، قیمت تمام شده و... نکاتی هستند که تولیدکنندگان پارچه در مورد عدم تولید بعضی از پارچهها در ایران به آن اشاره میکنند.
حسام اهرنجانی از فعالان صنعت نساجی است و در زمینه تولید و توزیع انواع پارچه ایرانی فعالیت میکند. او در مورد تولید نشدن پارچههای خاص در ایران میگوید: "بعضی از پارچهها مانند انواعی خاص از پارچه پردهای، رو مبلی، لباس مجلسی و... وجود دارد که اصلا مشابه آنها در ایران نیست و تولید آن در کشور ما صرف نمیکند. چون مد پارچه هر روز عوض میشود و چین یا ترکیه صدها هزار متر از یک پارچه را تولید کرده و به سراسر دنیا صادر میکنند، اما در ایران اگر تولید کننده بخواهد 500 هزار متر از یک پارچه تولید کند قبل از اینکه نصف آن فروش رود از مد میافتد و با توجه به اینکه امکان صادر کردن هم ندارد همه پارچهها روی دست تولید کننده میماند."
او در مورد محدودیتهای تولید پارچه در ایران گفت: "تولیدکننده دوست دارد پارچهای تولید کند که همیشه رایج باشد و هیچ وقت خود را با خریداران درگیر نمیکند. او چیزی تولید میکند که به صرفه باشد و نگرانی برای فروش آن نداشته باشد. اگر در ایران پارچه مجلسی یا لباس زنانه تولید کنند هم نسبت به جنس خارجی گران تمام میشود و هم فروش آن سخت است، چون مصرف کم است و تولید هم در ایران آنقدر بالا نیست که پارچههای او استفاده شود."
دلیل اصلی بیکیفیتی پارچه ایرانی اصرار بر کاهش هزینهها است
اما پایین بودن کیفیت بعضی از پارچههای ایرانی موضوعی نیست که بتوان آن را انکار کرد. دیدن لباسهایی که پس از شستن رنگ خود را از دست میدهند یا کش آمده و تغییر شکل پیدا میکنند برای بسیاری از ما پیش آمده است. کیفیت پایین این لباسها اصلیترین دلیل بیاعتمادی مصرف کننده به محصول ایرانی است. سوالی که در اینجا مطرح میشود این است که تولیدکننده چرا اهمیتی به کیفیت محصول خود نمیدهد و چه عاملی باعث میشود از پارچهای با کیفیت پایین استفاده کند؟
سعید انغوزهای مدیر بازرگانی شرکت یزدباف که کلیه مراحل ریسندگی، بافندگی، چاپ و رنگرزی انواع پارچه را انجام میدهد در این مورد گفت: "تولید پارچه در کارخانه بر اساس سفارش و نیاز مشتری است. بد بودن کیفیت مواد اولیه یا بد بودن شرایط تولید باعث افت کیفیت محصول میشود اما دلیل اصلی بیکیفیتی پارچه ایرانی تقلب تولید کننده و اصرار بر کاهش هزینهها است. آنها با کاهش کیفیت محصول، قیمت نهایی را پایین میآورند تا فروش بیشتری داشته باشند. وقتی مشتری به کارخانه مراجعه میکند قیمت تمام شده مورد نظر را میگوید و تولیدکننده پارچه مجبور است کیفیت کار را پایین آورد تا هزینهها بیشتر نشود."
برای بالا بردن کیفیت پارچه باید استانداردهایی را رعایت کرد که در نهایت به بالا رفتن قیمت پارچه میانجامد. تولیدکننده ایرانی با توجه به شرایط بازار و ترس از فروش نرفتن محصول ترجیح میدهد پوشاک را با قیمت پایینتری عرضه کند تا مشتری بیشتری را به خود جلب کند. اگرچه این شیوه ابتدا باعث جذب مشتری میشود اما پس از مدتی با شناخته شدن کیفیت آن محصول میان مصرف کنندگان، فروش آن کم شده و مشتریها کاهش پیدا میکنند.
انغوزهای ادامه داد:"قاچاق کالا و واردات پارچه با شرایط غیر رقابتی یکی از نکات دیگری است که باعث ایجاد مشکل در صنعت نساجی شده است. در ایران هزینه کارگر،رنگ، بافت و... بالا است و علاوه بر آن مواد اولیه خارجی چند دست میگردد تا به ما برسد، بنابراین قیمت محصول نهایی گران تمام میشود. امروزه چین دنیا را تسخیر کرده چون مواد اولیه و نیروی کار ارزان دارد و جنس را با قیمت پایین به کشورهای دیگر صادر میکند. کارخانههای پارچه ایران نیاز بسیاری از تولیدیها را برآورده میکنند اما مشکل این است که تولیدی میتواند پارچه مورد نیاز را با قیمت پایینتر از چین و ترکیه وارد کند. در نتیجه ترجیح میدهند به جای پارچه ایرانی از پارچه خارجی استفاده کنند."
در اینجا مشخص میشود که علاوه بر مصرف کننده پوشاک، تولیدکننده هم به دلایل متعدد به جای خرید پارچههایی که در ایران تولید میشوند به خرید پارچه خارجی تمایل دارد. با توجه به تاکید فعالان صنعت نساجی بر امکان تولید پارچه با کیفیت مناسب در ایران، ترغیب تولیدکننده و مصرف کننده به خرید محصول ایرانی به فرهنگسازی بسیار گسترده نیاز دارد تا در نهایت همه عوامل تولید و مصرف کننده دست به دست هم دهند تا به رشد صنایع داخلی کمک کنند.
انتهای پیام/