سرویس مد و لباس هنرآنلاین : کورش غربی در امارات متحده عربی از پدر و مادری شیرازی متولد شد. در ابتدای سالهای جوانی به ایران برگشت و پس از انجام خدمت سربازی دوباره به امارات متحده عربی بازگشت و در رشتههای مختلف مشغول به کار شد. او از دوره کودکی احساس پیوندی با پارچه، طرح و لباس داشت و از 9 سالگی با وصل کردن تکه پارچهها به یکدیگر برای خود لباس میدوخت. اگرچه آن لباسها کیفیت خوبی نداشت، اما ارتباط او را با دنیای مد از همان زمان برقرار کرد. کورش غربی که هم اکنون در یزد به سر میبرد در گفت و گو با هنرآنلاین به تشریح فعالیتهای خود پرداخت.
آقای غربی کار در زمینه طراحی لباس چگونه برای شما جدی شد؟
از زمان بازگشت به امارات متحده سعی کردم ارتباط خود را با دنیای مد حفظ کنم و در کنار کار اصلی خود به طراحی لباس به صورت پاره وقت، طراحی روی شلوار جین و... پرداختم. در آن زمان آموزشی برای این کار ندیده بودم اما با آغاز به کار کالجها و موسسات مد در امارات متحده عربی من هم در یکی از بهترین موسسات به نامESMOD که یک دانشگاه فرانسوی است تحصیل کردم. این دوره چالش برانگیز و پرهیجان باعث شد شعلهای که در 9 سالگی افروخته شده بود به مشغلهای دائمی تبدیل شود و پس از آن آثار خود را در برنامههای مختلف نمایش دادم و توانستم جوایزی هم کسب کنم.
چه محصولاتی تولید میکنید؟
پس از پایان دانشگاه کارم را به صورت جدی در زمینه طراحی لباس مجلسی بانوان با استفاده از تمهای ایرانی آغاز کردم و در کارهای خود از پارچههای دست باف ایرانی مانند ترمه و کارهای دستی استفاده میکنم. این کار به صورت شخصیدوزی انجام میشود و معمولا مجموعهای را طراحی کرده و آن را در فشن شوها نمایش میدهم و بعد حداکثر سه نسخه از هر لباس بر اساس سفارش مشتریان تولید میشود.
گفتید در کار خود از پارچه ترمه استفاده میکنید. با توجه به زندگی در خارج از کشور چگونه ترمهها را تهیه میکردید؟
ابتدا از قطعات آماده مانند رومیزی استفاده میکردم اما بعد از مدتی ترمه مورد نیاز خود را به کارگاهی در یزد سفارش می دادم تا آن را به رنگهای شادی که میخواهم و در متراژ محدود تولید کنند تا مشابه آن در بازار نباشد. تا به حال ترمههایی که در کارهایم استفاده میکردم ماشینی بودند ولی برای مجموعه بعدی قصد دارم از پارچههای دستباف استفاده کنم. البته با توجه به اینکه بافت دستی پارچه زمان زیادی میبرد مجبورم باز هم از پارچه ماشینی استفاده کنم.
چرا برای تهیه پارچه یزد را انتخاب کردید؟
چون یزد مهد نساجی و پارچه ایران است و هنوز بافت قدیمی و سنتی خود را حفظ کرده است. بنابراین فکر کردم بهتر است کار خود را اینجا شروع کنم و چند ماه پیش به ایران آمدم تا پایگاهی را در یزد راه اندازی کنم که پارچههای ایرانی را تولید کند و از آنها در کار خود استفاده کنم.
کار شما به استفاده از ترمه محدود میشود؟
خیر هدف من استفاده از تمام پارچههای دستباف ایرانی است و نمیخواهم کار خود را به ترمه محدود کنم. با هر پارچه دستباف و لوکسی که از ابریشم، پشم و... بافته شود کار میکنم و قصد دارم با همکاری عدهای از بافندگان ایرانی، پارچههایی را که تولید آنها فراموش شده است دوباره تولید کرده و مجموعه لباس جدیدی را با آنها تولید کنیم. هدف بزرگی داریم و میخواهیم یک مجموعه شیک را به نمایش بگذاریم.
تا به حال کارهای شما فقط در خارج از ایران عرضه شده است. برنامهای برای داخل کشور هم دارید؟
بله قصد دارم در ایران هم فعالیت داشته باشم و در مجموعه جدید بخشی از کارم به طراحی مانتو اختصاص دارد.
لباسهای شما در خارج از کشور با چه عکسالعملی مواجه میشوند؟
در خارج از ایران توجه زیادی به این لباسها وجود دارد و به رنگبندی پارچهها علاقه زیادی دارند. من در جشنواره ایرانیان ادینبورگ که برای اولین بار چند طراح ایرانی از ایران و کشورهای خارجی حضور داشتند شرکت کردم. در خارج از کشور تبلیغات بسیار بدی برای ایران وجود دارد اما وقتی این لباسهای ایرانی به نمایش درآمد بینندگان کاملا جا خوردند. به ویژه کسانی که تاریخ ایران را میشناختند از دیدن لباسها خیلی لذت بردند. کسی تصور نمیکرد چنین استقبالی از نمایشگاه شود و برگزاری آن را اشتباه میدانستند اما استقبال خوبی از آن به عمل آمد. در پایان جشنواره یکی از کارهای من توسط موزه ملی اسکاتلند به عنوان لباس مدرن ایرانی خریداری شد.
با توجه به اینکه ایرانیها به چنین نقشهایی عادت دارند، فکر میکنید آنها نیز لباسی تهیه شده از پارچههای سنتی را بپسندند؟
تابه حال مشتری کارهای من عرب یا اروپایی بودند اما فکر میکنم حتما برای ایرانیها نیز جذابیت دارد. کار من این است که چیزهای قدیمی را به عنوان کالای لوکس و مدرن ارائه کنم. یک چیز قدیمی را برمیدارم و آن را تبدیل به کالای لوکس میکنم تا یک جوان امروزی هم آن را بپسندد و در عین حال عناصر ایرانی در آن وجود داشته باشد.
با کار طراحان لباس داخل ایران آشنایی دارید؟
از دور کارهای طراحان ایرانی را دیدهام و میدانم جوانان ایرانی خوب کار میکنند. به همین دلیل دوست دارم تولید پوشاک، مد و برند ایرانی در دنیا مطرح شود تا جایی که اروپاییها از ما خرید کنند. به نظر من طراحان خوبی در ایران وجود دارند اما فضای کار ندارند. هدف من این است که فضا را برای طراحان فراهم کنیم و برای همین میخواهم اسم ایران را در خارج از کشور مطرح کنم و در نمایشهایی که برگزار میکنم کارها را به نام ایران ارائه میدهم.
چه ضعفهایی در کار طراحان ایرانی دیدهاید؟
در ایران تعداد کمی طراح وجود دارد که کار آنها ویژگیهای شخصی دارد و واقعا خودشان هستند. باید تعداد این افراد را زیادتر کنیم. بیشتر کسانی که دیدهام در حال کپی کردن هستند و از خودشان چیزی ارائه نمیدهند. حتی با دانشجوها که صحبت کردم نمیدانستند چگونه باید یک مجموعه ارائه دهند. اگر این چیزها را یاد بگیرند با دسترسی که امروزه به اینترنت هست طراحان ایرانی میتوانند با تمام دنیا ارتباط برقرار کنند. پس اولین نکتهای که باید رعایت شود کیفیت و پس از آن اصالت کار و کپی نبودن آن است.
طراحان ایرانی چگونه میتوانند کار خود را به خارج از کشور معرفی کنند؟
باید طرح لباس از خود طراح باشد نه اینکه لباسهای شانل و... را کپی کرده و به بازار بدهند. مطمئن باشید وقتی طرح از خودتان باشد حتما موفق میشوید آن را جهانی کنید. این کار فقط به همکاری و تلاش زیاد نیاز دارد چون امروزه هم میتوان در ایران نمایش لباس برگزار کرد و هم با استفاده از اینترنت میتوان با دنیا ارتباط داشت. خیلی از مناطق دنیا به دنبال طراحان و طرحهای جدید میگردند و الان امکان این وجود دارد که کار ایرانی را جهانی کنیم.
ایرانی بودن کار را چگونه باید نشان داد؟
منظور از ایرانی بودن این نیست که حتما یک لباس اصیل ایرانی ارائه شود. مهم نیست که تزیینات یا طرح ایرانی باشد. ما میتوانیم خودمان یک طرح جدید بزنیم اما طراح ایرانی باشد و کپی از جایی نباشد، این کار یعنی یک طرح ایرانی مدرن. من کار ترکیبی انجام میدهم و طرح مدرن را با سنتی ترکیب میکنم اما بیننده متوجه ایرانی بودن کار من میشود. مهم نیست که الگوی لباس همان طرح قدیمی است یا جدید است، بلکه باید طرحهای جدید بر پایه لباسهای قدیمی ارائه شود. اگر به تاریخ لباس اروپا نگاه کنید متوجه میشوید که لباسهای امروزی اروپا مدرن شده همان لباسهای قدیمی هستند. ما هم میتوانیم از همان لباسهای سنتی و محلی ایده بگیریم و یک لباس مدرن درست کنیم.
با توجه به اینکه در فشن شوهای متعدد شرکت کردهاید کمی در مورد شرایط برگزاری و شرکت در یک شوی لباس بفرمایید.
من بیشتر در فشن شوهای دوبی شرکت کردم و آخرین آن هم در اسکاتلند بود. فشن شو در خارج از ایران استانداردهایی از نظر زمان برگزاری، سایز لباسها، قد مدلها و... دارد. نکته مهم در فشن شو این است که در ردیف اول باید خریداران بنشینند، هم خریداران عمده مانند فروشگاهها و تولیدکنندگان و هم افراد عادی که قصد خرید تکی دارند. در واقع نوع مخاطب بستگی به نوع کارهای ارائه شده دارد. ما هم باید در فشنشوهای خود از مهمانان خارجی دعوت کنیم تا کارها را ببینند و سفارش دهند.
هر طراح باید 35 تا 60 دست لباس را نمایش دهد که باید مجموعهای مرتبط به هم باشند و زمانی که به آنها نگاه میکنید ارتباط آنها را متوجه شوید. در ایران خیلی از افراد نمیتوانند یک مجموعه ارائه دهند. آنها تعدادی لباس طراحی میکنند که ربطی به هم ندارد و حتی وقتی میگویند از چیز خاصی الهام گرفتهاند شما تاثیر آن را فقط در تعدادی از لباسها میبینید و بقیه آنها ربطی به هم ندارند. با توجه به این نکته مشخص میشود کار مد بسیار پرخشونت است و کسی که وارد آن میشود باید سختیهای زیادی را تحمل کند. طراح باید خیلی خوب و قوی باشد تا در این صنعت ماندگار شود.
انتهای پیام/
مریم درویش