سرویس مد و لباس هنرآنلاین : بهامین رنجبریان در رشته مدیریت صنعتی تحصیل کرده و از سال 81 به فعالیت درزمینهٔ پوشاک پرداخته است.
او در گفتوگو با خبرنگار هنرآنلاین در مورد فعالیتهای خود گفت: زمان دانشجویی در یک فروشگاه مانتو مشغول به کار فروشندگی شدم و کمکم از کارهایی مثل طراحی لباس و مدلهای مختلف خوشم آمد. تصمیم گرفتم فعالیت خود را در این زمینه ادامه دهم و پس از چند سال کار برای دیگران، پنج سال است که به تولید مانتو، پالتو و بارانی میپردازم. رنجبریان در مورد شرایط این کار گفت: در حال حاضر وضعیت بازار خراب است و حالتی بیمارگونه دارد که ورودی بازار با خروجی آن اصلاً هماهنگ نیست. تا سال 90 تولید برای ما بهصرفه بود اما وضعیت اقتصادی و عدم ثبات باعث شده مشکلات زیادی داشته باشیم و بسیاری از واحدها کار خود را متوقف کردند. مشکل دیگر این است که عده زیادی وارد این صنف شدند که اطلاعات زیادی ندارند و باعث خرابی بازار دیگران میشوند. او در مورد نحوه طراحی محصولات گفت: الگوهای اسلامی- ایرانی وجود دارد که چهارچوبهایی در آنها مشخص شده و ما باید بر اساس آن عمل کنیم. نکات دیگری وجود دارد که بر اساس تغییر فصل و نوع پارچه تعیین میشود، مثلاً در بهار رنگهایی هست که در پاییز اصلاً استفاده نمیکنیم. هر طرح یا رنگی یک فصل خاص دارد و پارچهای که در خرداد میخریم در مرداد اصلاً به آن توجه نمیکنیم. باید با توجه به فصل سرما و گرما یا آفتاب و باران محصول خود را تولید کنیم. رنجبریان افزود: اولین چیزی که تولیدی باید داشته باشد صداقت در ارائه کار است. از نظر پارچه، دوخت، خرج کار و... در نظر گرفتن بالاترین کیفیت باعث میشود اطمینان مشتری جلب شود. اینکه میبینیم مردم خرید جنس درجه سه خارجی را ترجیح میدهند به دلیل این است که ما تولیدکنندگان این عدم اطمینان را در آنها به وجود آوردیم. تولیدکنندگان برای بقا و ماندن در بازار از کیفیت محصول کم میکنند تا هزینهها پایین آید و همین باعث میشود خریدار از دست برود و در نهایت بیاطمینانی آنها به تولیدکنندگان خوب هم ضرر میزند. این تولیدکننده در مورد مواد اولیه کار خود گفت: ما همه لوازم جانبی را از ایران تهیه میکنیم اما 80 درصد پارچههای ما وارداتی است. با وجود اینکه میخواهیم جنس ما کاملاً ایرانی باشد چارهای نداریم و به دلیل نبود بعضی از پارچهها در ایران مجبور هستیم آنها را از خارج تهیه کنیم. او در مورد استفاده از طراحان لباس در تولیدیها گفت: یک تولیدی وقتی طرح اختصاصی تولید میکند میخواهد آن را ثبت کند تا دیگران نتوانند از آن کپی کنند. اما بسیاری از تولیدیها جواز کسب ندارند و نمیتوانند چنین مراحلی را طی کنند. نکته دیگر این است که شاید یک طراح لباس طرح بسیار زیبایی برای مانتو داشته باشد ولی ما که کار خود را در سراسر ایران پخش میکنیم نمیتوانیم بر اساس سلیقه خاص تولید کنیم. صنف تولیدکننده به اکثریت توجه دارد و برای عامه مردم لباس تولید میکند. اگر من قصد تولید 200 مانتو داشته باشم میتوانم از یک طرح خاص استفاده کنم اما لباسی که باید به شهرهای مختلف ارسال شود باید همهجا قابل پذیرش باشد، در غیر این صورت مشتری خود را از دست میدهیم. رنجبریان ادامه داد: در صنف ما کسانی هستند که به نام کپی کار شناخته میشوند و با قدم زدن مقابل ویترین مغازهها طرحهای جدید را پیدا میکنند. کسی که یک طرح خوب و جدید دارد باید سود آن را ببرد اما وقتی آن طرح را تولید کند دفعه اول فروش خوبی دارد ولی بار دوم که بخواهد تولید کند میبیند پشت همه ویترینها از آن طرح پر شده است. بنابراین عدهای برای یک طرح زحمت میکشند اما دیگران کپی کرده و سود آن را میبرند. انتهای پیام/