سرویس مد و لباس هنرآنلاین : آتنا چرونده که در رشته گرافیک تحصیل کرده و هم اکنون به طراحی لباس مشغول است در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: من مدت زیادی است که طراحی لباس انجام می‌دهم، در واقع کار من از طراحی لباس برای عروسک‌هایم شروع شد و زمانی که بزرگتر شدم برای خودم لباس طراحی می‌کردم. وقتی توجه و علاقه اطرافیان را به کارهایم دیدم تصمیم گرفتم این کار را جدی‌تر انجام دهم، بنابراین دوره‌های مختلفی را در موسسات آموزش عالی گذراندم و مطالعات زیادی در این زمینه انجام دادم تا بتوانم این کار را به شکل جدی پیگیری کنم.

چرونده ادامه داد: کسی مثل من برای طراحی و تولید یک لباس بررسی می‌کند که استفاده آن کجا است. لباس مهمانی،کار، مانتوی راحتی و... با هم متفاوت هستند و ما با توجه به نیازی که مشتری دارد و در نظر گرفتن محل استفاده، سایز، سن، وزن و... پارچه و رنگ را انتخاب می‌کنیم. همچنین دوختی که تک‌دوزی دارد با تولیدی فرق می‌کند و تمیزتر است.

او در مورد ویژگی کارهایش گفت: هر مجموعه از کارهایی که طراحی می‌کنم نقاط مشترکی دارند. ایده‌پردازی بر اساس فصل، سال و جایی که لباس باید استفاده شود و آنچه مورد پسند مردم قرار می‌گیرد انجام می‌شود و نقاط مشترکی دارد که همیشه حفظ می‌شوند. بعد از آن به دنبال پارچه می‌روم و بعد مراحل دوخت و عکاسی و... انجام می‌شود.

چرونده با بیان اینکه مانتو خاص کشور ما است افزود: این پوشش بر اساس نیاز و سلیقه مردم ما و از فرهنگ خودمان به وجود آمده است. حتی کشورهای دیگر که حجاب دارند مشابه چنین لباسی را کمتر استفاده می‌کنند، بنابراین مانتوی ما هویت خودش را دارد. من هم سعی می‌کنم با استفاده از نقش‌های سنتی و... روحیه ایرانی را بیشتر در آنها نشان دهم.

او با اشاره به استفاده از لباس‌های محلی به عنوان الگو گفت: نقش‌های فرش، کاشی و... جزو سلیقه مردم ما است و در ناخودآگاه آنها هست. مدتی استفاده از طرح‌های سنتی در لباس‌های ایرانی کم شده بود، اما اینکه مردم در حال برگشت به سمت این کارها هستند نشان می‌دهد به آنها علاقه دارند.

چرونده ادامه داد: در حال حاضر رقابت بین طراحان خیلی زیاد شده و عده زیادی در این زمینه فعالیت می‌کنند. این موضوع نکات مثبت زیادی دارد چون رقابت بین آنها کیفیت کار را بالا می‌برد. طراحان سعی می‌کنند کارهای متفاوتی ارائه دهند که مشتری‌ها را جذب کنند. مسئله دیگر تبلیغات کارها است. در سال‌های اخیر شبکه‌های اجتماعی عاملی برای تبلیغ آثار کسانی بودند که کار صنعتی و بزرگ ندارند. این مسئله به طراحان کمک کرد که کار آنها دیده شود و مردم هم چون نیاز به طرح‌های جدید داشتند از آنها استقبال کردند.

او در مورد مشکل کپی شدن کارها گفت:این مشکل برای من بارها پیش آمده است، چون قانون کپی رایت در ایران وجود ندارد. اما من خیلی هم از این موضوع ناراحت نمی‌شوم چون کپی شدن کار من نشان دهنده این است که طرح من خوب بوده که یک نفر دیگر از روی آن کپی کرده است. اما در مجموع وقتی ببینیم شخصی یا یک فروشگاه کار ما را کپی کرده و فروشی بالاتر از خود ما دارد ناراحت کننده است.

انتهای پیام/