سرویس مد و لباس هنرآنلاین: آمنه خوشبختیان فارغالتحصیل طراحی لباس از دانشگاه الزهرا است و علاوه بر طراحی لباس به تولید کفشهای دست باف مشغول است. او در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین در مورد فعالیتهای خود گفت: بعد از فارغالتحصیلی از دانشگاه با گذراندن یک دوره آموزشی شیوه مولر شروع به طراحی و دوخت لباس عروس کردم. در همان زمان به شکل تخصصی در زمینه لباس کودک فعالیت کردم و با دید هنری به این موضوع پرداختم. برای تئاترهای کودک و جشن فارغالتحصیلی در مهدکودکهایی که برای لباس کودکان ارزش قائل بودند لباس طراحی میکردم.
خوشبختیان افزود: در دو دوره از جشنواره زنان سرزمین من جزء کادر اجرایی و مدیر پشت صحنه بودم و تعدادی شوی خصوصی به همراه طراحی لباس مشاغل برای ادارهها، شرکتها و... با توجه به نیازها و شرایط کاری آنها انجام دادم. این کارها همچنان ادامه دارد و در کنار آن کار تک دوزی برای افراد یا پروژههای مختلف مانند فیلم سینمایی را انجام میدهم.
او در مورد تولید کفشهای دستباف گفت: من یک رگ آذری دارم و از کودکی با جورابهای پشمی رنگارنگ سر و کار داشتم. رنگ بندی و ترکیبهای جسورانه و زیبای آنها برایم بسیار جذاب بود و میدیدم که هیچ کدام از آنها مشابه دیگری نیست. از سوی دیگر در بازار کفش ما جای صنایع دستی خالی بود و کفشهای سنتی مانند چاروق، گیوه و... مورد استفاده قرار نمیگرفتند.
خوشبختیان ادامه داد: من کفش را جزیی از پوشش میدانم و دوست داشتم این پاپوش سنتی وارد فرهنگ پوشش مردم شود تا بدانند چه سرمایههایی داریم. امروزه جورابهای پشمی در مناطق مختلف ایران تولید میشود اما بافتهای آذربایجان تنوع رنگ بیشتری دارد و نقشهای آنها پر کارتر است. این بافتهها همیشه به عنوان جوراب استفاده میشده اما من میخواستم بیرون از خانه قابل استفاده باشند.
او با بیان اینکه جنس جورابها از پشم خالص است و هیچ ماده دیگری با آنها ترکیب نمیشود افزود: به نظر من پشم یک ماده هوشمند است و متوجه میشود که بدن به چه مقدار گرما نیاز دارد و بیشتر از آن گرما تولید نمیکند. امکان ندارد پا در جوراب پشمی عرق کند یا سرما بخورد. حتی کسانی که دچار سرمازدگی عضوی از بدن شدهاند در صورت پوشاندن آن قسمت بدن با پشم دردی که داشتهاند بعد از مدتی از بین میرود.
او در مورد مراحل ساخت کفش گفت: تصمیم گرفتم از آن جورابها برای ساخت کفش استفاده کنم. در ابتدای کار تعدادی جوراب از بافنده محلی گرفتم و پیش یک کفاش رفتم. قالب مخصوص برای آن تهیه کردیم و کفی کفش را از چرم طبیعی ساختیم تا همه اجزای کفش کاملا ارگانیک بوده و هیچ عنصر مصنوعی در آن نباشد. این کار دردسر زیادی داشت چون همیشه بازار به تولید انبوه کمک میکند ولی برای کارهای خاص و هنری امکانی فراهم نمیشود.
خوشبختیان ادامه داد: سال 88 نمایشگاه آثار بافت داشتم و 6 جفت کفش را در آن ارائه کردم. استقبال از کفشها آنقدر خوب بود که سال بعد تولید را به 60 جفت رساندم. پس از آن مدتی تولید را متوقف کردم تا معایب کار را رفع کنم و حالا با تعداد بیشتری بافنده کار میکنم تا تولید را بالاتر ببرم.
او با اشاره به اینکه به اصالت طرحها تاکید دارد افزود: من هیچ نظری در مورد رنگ و طرح نمیدهم و از بافندهها میخواهم که اصلا به سلیقه و پسند من فکر نکنند. بافندههای محلی سالها است این جورابها را به صورت ذهنی خلق میکنند و آنچه از روستا به وجود میآید واقعا بکر است. اما در مورد سایز آنها نظر میدهم و با توجه به اینکه جوراب باید به کفش تبدیل شود نیاز است که تغییراتی در پنجه یا مچ آن به وجود آید.
خوشبختیان ادامه داد: پا در این کفشها بسیار راحت است چون شما هر کفشی به غیر از کتانی بپوشید جلوی حرکت طبیعی انگشتان در آن گرفته شده و باعث خستگی پا میشود. اما در این کفشها پا آزاد است و هوا هم در آن جریان دارد. البته هر کفشی مناسب یک فضا است و در هوای بارانی نمیتوان از این کفش استفاده کرد، اما در هوای خشک و سرد به خوبی قابل استفاده هستند.
او در مورد طیف مشتریان این محصول گفت: کسانی که تابع مد هستند یا افرادی که پوشیدن لباس متفاوت برای آنها سخت است این کفشها را نمیخرند. بیشتر مشتریها کسانی هستند که سلیقه هنری دارند و به راحتی میتوانند از رنگ و طرح استفاده کنند. افرادی که به کارهای دستی علاقه دارند جذب این رنگها و نقشهای متنوع میشوند.
خوشبختیان با بیان اینکه در هر دوره یک نوع کفش رایج میشود افزود: تخصص ما به عنوان طراح لباس این است که شخصیت افراد را از روی پوشش آنها تشخیص بدهیم. به نظر من کفش میتواند روحیه و حتی طبقه اجتماعی افراد را نشان دهد. بدون در نظر گرفتن لباس افراد و فقط با نگاه کردن به کفش آدمها میتوان متوجه شد که این شخص پوشش خاص یا نرمال دارد. در ترکیب پوشش نمیتوان کفش را نادیده گرفت و طبع و سلیقه آدمها با کفش آنها نشان داده میشود.
او با اشاره به اینکه خارجیها استقبال خوبی از این کفشها میکنند گفت: با وجود علاقه زیاد آنها نتوانستم کارها را به کشورهای خارجی ارسال کنم. اما ایرانیهای مقیم خارج استقبال خوبی از کفشها میکنند و با توجه به اینکه محدودیت عرفی ندارند به راحتی از این کفشهای رنگارنگ استفاده میکنند. من هم قصد دارم شرایط صادرات این کفشها را فراهم کنم و برای این کار سعی میکنم آنها را به استاندارهای بالا برسانم.
انتهای پیام/