سرویس مد و لباس هنرآنلاین: عظیم شمیسا کارشناس ارشد صنایع دستی در گرایش طراحی و تولید در زمینه فلزکاری با تمرکز بر جواهرات است و علاوه بر تدریس در دانشگاه هنر اصفهان و شهرکرد، در کارگاه خود به جواهرسازی با فلزات رنگین مانند مس، برنج، نقره و... می‌پردازد. شمیسا در گفت و گو با هنرآنلاین در مورد شیوه آموزش جواهرسازی در دانشگاه‌ها گفت: فضای آموزشی از نظر زمان یا امکانات محدودیت دارد. همچنین گاهی اوقات یک استاد نگاه سنتی دارد و آموزش کارهای ابتدایی را یک ترم طول می‌دهد. بنابراین دانشگاه نمی‌تواند کامل باشد و باید در کنار تحصیلات دانشگاهی، آموزش‌هایی را در بازار و فضای تجربی گذراند. مباحث علمی و زیرساختی مثل طراحی، تاریخ هنر و مبانی در دانشگاه تدریس می‌شود و این چشم‌انداز علمی وقتی با تجربه بازار کار ترکیب می‌شود خروجی خوبی دارد.

شمیسا افزود: رشته تحصیلی من هنرهای سنتی است و پیشینه تاریخی دارد. وقتی وارد ساختار دانشگاه می‌شوید با گذشته و نمونه‌ آثار قدیمی آشنا می‌شوید، به همین خاطر ساختار ذهنی ما وابسته به گذشته است و سعی می‌کنیم با نگاهی جدید به آن برای امروز طراحی کنیم. در این کار طراحی یا مواد مورد استفاده ریشه در گذشته دارد و با ترکیب گرایش مدرن در زمینه فلزکاری و زیورآلات، آثاری برای این زمان درست می‌شود.

این طراح زیورآلات ادامه داد: گرایشی در انقلاب صنعتی شکل گرفت که در "آرت‌دکو" جا افتاد، این گرایش از منابع مختلف الهام گرفت و باعث به وجود آمدن طراحی‌های خلاقانه و مدرن شد. بخشی از زیورآلات دنیا در شاخه طراحی صنعتی قرار می‌گیرد که بخش مهندسی در آن قوی‌تر از هنر است. این کارها خیلی وابسته به گذشته نیست و خلاقانه پیش رفته است. ولی کار من این طور نیست و آن را می‌توان هنر صناعی نامید. یعنی می‌خواهم اثر هنری بسازم که کاربردی باشد. آثار صنایع دستی جدید هویت محور است چون اول اینکه نشانه از گذشته دارد و دوم اینکه خاطره جمعی، باورها، رسوم و... را زنده می‌کند.

او در مورد استقبال مخاطبان از این آثار گفت: مردم هم نگاه خاصی به این کارها دارند و مشتریان ما کسانی هستند که به واسطه مطالعات یا حس ملی‌گرایی دنبال ریشه‌های خود هستند. هنرمندان و کسانی که با رشته‌های مختلف هنری آشنا هستند وقتی به کیفیت و ترکیب کارها توجه می‌کنند از دیدن آنها لذت می‌برند.

شمیسا ادامه داد: جامعه هدف ما خیلی گسترده نیست و طبقه متوسط به بالا را تحت نظر داریم. با تولید طرح‌های ساده‌تر و ارزانتر می‌توانم طیف مخاطب را گسترش دهم، ولی نمی‌خواهم این کار را بکنم چون فکر می‌کنم من به عنوان کسی که هنر را می‌شناسم موظف هستم کار مناسبی برای آنها تولید کنم.

او با اشاره به اینکه در جواهرسازی بازاری به دنبال مشتری بیشتر هستند افزود: من شیوه‌های تولید را تجزیه و تحلیل کردم و متوجه شدم در تولید 2 الگو وجود دارد. اول الگوی چینی که به دنبال مخاطب گسترده است و هر محصول را در سه درجه‌بندی مختلف تولید می‌کند تا مشتری بیشتری جذب کند. دوم الگوی اروپایی است که به دنبال هویت سازمانی ویژه هستند و جامعه هدف خود را مشخص می‌کنند. هر دو الگو موفق است اما من قصد دارم شخصیت فلزات را حفظ کنم و هیچ وقت به قیمت نهایی کار فکر نکردم. گاهی کارهای کم‌هزینه تولید می‌کردم که عده بیشتری بتوانند آنها را بخرند ولی بعد از مدتی متوجه شدم وقتی محصولی ارزان باشد به طبقه متوسط رو به پایین محدود می‌شود و دیگران آن را نمی‌خرند چون فکر می‌کنند ارزش هنری ندارد. بنابراین باز هم نمی‌توان همه اقشار جامعه را پوشش داد.

شمیسا در مورد عوامل تاثیرگزار بر طراحی آثارش گفت: الگوهای بسیاری وجود دارد اما در بیشتر کارهایم از فولادسازی صفویه، زندیه و قاجاریه الگو می‌گیرم. فولاد یک فلز سخت است که در آن دوره در جنگ، مکان‌های مذهبی و زندگی روزمره استفاده می‌شد. قفل، ظروف و سایر لوازم فولادی ویژگی‌های خاصی دارند و جنس سخت فولاد باعث شده مانند مس، برنج و... قابل تزئین کردن نباشد به همین دلیل گرایش زیادی به فرم وجود داشت و آثار فولادی فرمهای خاصی داشتند. من هم از این جنبه فرم در فولادسازی الگو گرفتم و در آثارم از فرم‌های متنوع استفاده می‌کنم.

انتهای پیام/