سرویس مد و لباس هنرآنلاین : الکساندر وانگ، ابرقهرمان مد قرن 21 نامی پر معنا برای نسل جوان است، اما تقریبا هیچ مفهومی برای پدر و مادرها ندارد. بیشتر مشتریان محصولات وانگ در محدوده 25 سال هستند. تصادفی نیست که جین‌های وانگ و ظاهر تک رنگ محصولات او به مارک زوکربرگ نزدیکتر است تا کارل لاگرفلد، زیرا او از نسلی آمده که تکنولوژی برای آنها در قلب هر چیزی است. سال گذشته هنگامی که او قصد داشت در مورد پروژه جدید خود خبری منتشر کند، به جای اطلاع رسانی در ساعات اداری از طریق یک اطلاعیه مطبوعاتی، خبر را در اینستاگرام خود و در نیمه شب شنبه به اطلاع علاقه‌مندان رساند.

وانگ عقیده دارد در حال حاضر مد بیشتر در مکالمات شکل می‌گیرد. البته منظور این نیست که یک پیام مهم وجود دارد، بلکه در مورد همه مکالماتی است که یک برند با مخاطبان خود دارد. او می‌گوید: "به عنوان یک برند ما با مخاطبان خود در مورد همه چیز صحبت می‌کنیم، موسیقی، تعطیلات آخر هفته، مردمی که به ما علاقه دارند و...، گاهی اوقات این مکالمات به مد و تولید محصول منجر می‌شود، و گاهی اوقات آنها فقط مکالمات ساده هستند."

وانگ در مکالمات چند کاناله ماهر است. سال گذشته او نه فقط در یک مجموعه مد، بلکه در سه نقطه با قیمت کاملا متفاوت و مشتریان کاملا مجزا موفق بود. در سال 2012، تنها پنج سال پس از راه اندازی برند خود و در 28 سالگی او مدیر خلاق برند بلنسیاگا شد که بنیانگذار آن، کریستوبال بلنسیاگا، هیچ کمتر از کریستین دیور نبود. نتایج مالی اخیر بلنسیاگا نشان دهنده رشد دو رقمی این برند است. همچنین برند شخصی الکساندر وانگ، با رشد سالانه 20 درصد، در حال حاضر 20 فروشگاه در سطح جهانی دارد.

وقتی از وانگ بپرسید چگونه در یک زمان برای مشتریان متفاوت دو برند H & M و بلنسیاگا طراحی می‌کند، او می‌گوید: "می‌دانم نمی‌توان دو چیز متضادتر از این پیدا کرد، اما من این کار را دوست دارم. من همیشه علاقه‌مند بودم کارها را به روش‌های مختلف انجام دهم، همیشه دوست داشتم کارهایی در مقیاس بزرگ انجام دهم. بلنسیاگا یک چالش است چون باید منحصر به فرد و قیمتی باشد، و H & M یک چالش است چون باید دموکراتیک و در دسترس باشد، اما همچنان این کار هیجان انگیز است. " آخرین بار که طراحانی جوان علاوه بر طراحی برای برندهای مشهور، برند خود را نیز اداره می‌کردند به عصر فعالیت جان گالیانو در دیور و طراحی الکساندر مک کوئین در ژیوانشی برمی‌گردد. استرس روانی این هویت دوگانه، توسط عده‌ای سرزنش شد و آنها عقیده داشتند این کار ضعف به دنبال خواهد داشت.

اگر به نظر می‌رسد وانگ 31 ساله توانسته در زندگی دوگانه خود موفق گام بردارد، شاید به دلیل حضور در عصر اینترنت و سوپربرندها است. این موضوع باعث شده او در کنار فعالیت در یک برند مشهور، خط تولید خود را داشته و یک ایده انعطاف پذیرتر درباره هویت داشته باشد. وانگ می‌داند که چگونه تصور او تنها یک عنصر از چیزهایی است که در نمایش لباس اتفاق می افتد، و چگونه تفسیر بینندگان یک بخش مهم در نمایش لباس است.

شش ماه پس از اولین نمایش او در بلنسیاگا، این مفهوم که چگونه یک مجموعه می تواند تفسیرهای گوناگون داشته باشد به وضوح در ذهن وانگ بود: او درهفته مد نیویورک در ماه سپتامبر سال 2013 مخاطبان نمایش خود را به طور تصادفی به دو بخش تقسیم کرد، با دو موسیقی متن مختلف برای هر بخش از سالن نمایش، تا ببیند چگونه عناصر متفاوت می‌تواند در نظر بینندگان نسبت به لباس تاثیرگزار باشد.

عناصر شخصی زیادی وجود دارد که به روش‌های مختلف در لباس‌های وانگ منعکس می‌شود، اما برند الکساندر وانگ به طور جدایی ناپذیری به لباس ورزشی مرتبط است. اما وانگ خود هیچ ورزشی انجام نمی‌دهد یا حتی به ورزشگاه نمی‌رود. او در این مورد می‌گوید: "برای بسیاری از افراد این موضوع تعجب‌آور است، اما برای من نکته این است که لباس ورزشی قابلیت زیادی دارد. این چیزی است که بر تن مردم در خیابان می‌بینید، یا لباسی که در کیف‌های خود حمل می‌کنند. این نوع لباس ارتباط بسیار مستقیم با زندگی ما دارد و این چیزی است که من در مورد لباس ورزشی دوست دارم. نکته مهم در مورد این لباس‌ها ورزشی بودن آنها نیست، بلکه کاربردی و آسان بودن استفاده از آنها مهم است."

وانگ در کالیفرنیا در یک خانواده مهاجر ویتنامی به دنیا آمد. وقتی او یک نوجوان بود، مادرش غالبا به چین سفر می‌کرد و وانگ به یک مدرسه شبانه‌روزی در امریکا اعزام شد. اولین برخورد او با مد لباس زنانه از طریق دیدن کمد لباس مادر یکی از همکلاسی‌هایش بود. از آن پس او به کشف مد و مجلات آن پرداخت. او می‌گوید: "می‌دانستم که مد فقط مربوط به طراحان نیست. من عاشق مجلات سبک خیابانی ژاپنی بودم و به مدل‌ها علاقه‌ای متعصبانه داشتم."

وانگ تولید اولین مجموعه ژاکت‌های بافتنی خود را زمانی که در حال تحصیل طراحی در مدرسه پارسونز نیویورک بود شروع کرد. به زودی او پارسونز را ترک کرد تا بر روی کسب و کار خود تمرکز کند. طرح‌های او بسیار واقعی و صادقانه است و بر اساس اینکه خود و دوستانش چگونه زندگی می‌کردند، لباس‌های راحتی که ظاهر مناسبی هم داشته باشند طراحی می‌کرد.

وانگ یک کارآفرین طبیعی است. او در مورد بخشی از کار که باعث شادی زیاد او می‌شود می‌گوید: " چیزی که مایه شادی من است، قادر بودن به انجام چیزی که احساس پرشوری در مورد آن دارم و تبدیل چیزی که از بخش انتزاعی مغز من می‌آید، به واقعیت است. مد یک راه برای برقراری ارتباط است، برای داشتن مکالمات در مورد اینکه ما که هستیم، چگونه می‌خواهیم زندگی کنیم."

گاردین

انتهای پیام/

مریم درویش