سرویس مد و لباس هنرآنلاین : ریحانه اقبالی که در رشته گرافیک تحصیل کرده است به کار نقاشی روی لباس پرداخته و محصولات خود را با نام نیلاب عرضه می‌کند. او به خبرنگار هنرآنلاین گفت: همیشه به هنرهای سنتی علاقه داشتم و دوست داشتم هویت یا طرح‌های جدیدی در لباس ایجاد کنم که سازگار با هنر ایرانی باشد. یعنی در کنار طرح و رنگ نو داشتن، قابل استفاده در پوشاک روزمره باشد.

اقبالی افزود: نقش‌های فرش، کاشی، گلیم و... قابلیت زیادی برای استفاده در لباس‌های ما دارد. من تا به حال بیشتر از خوشنویسی و حروف استفاده کردم و قصد دارم در ادامه از طرح‌های سنتی دیگر هم استفاده کنم. همه کارهای من با دست و قلم مو انجام می‌شود و انجام کار با دست باعث می‌شود بتوان همه ریزه کاری‌ها را به خوبی درآورد.

او در مورد استقبال مردم از این نوع لباس گفت: به دلیل اینکه این محصولات خوب معرفی نشده است هنوز میان مردم جا نیفتاده است. ولی در عرصه‌هایی مانند سینما و موسیقی از چنین لباس‌هایی استفاده می‌شود و مردم هم دیدن آنها را دوست دارند. فکر می‌کنم در آینده استقبال بیشتری از این نوع کار شود و استفاده از آن در جامعه رواج یابد.

اقبالی افزود: بعضی برندهای ایرانی در زمینه کیفیت و جنس لباس فعالیت خوبی داشتند ولی در زمینه طراحی این طور نبوده است. یا اگر هم بوده تلفیق خوبی از طرح‌های ایرانی با پوشش ایرانی اسلامی وجود نداشته و مردم نمی‌توانستند آن لباس‌ها را در اجتماع بپوشند. خیلی از کارهایی هم که به عنوان کار سنتی تولید می‌شود جنس‌های چینی هستند که با قیمت ارزان فروخته می‌شوند و مردم هم به دلیل قیمت پایین، آنها را خریداری می‌کنند.

او با اشاره به تاثیر گرافیک بر کارش گفت: من با اینکه از طرح‌های سنتی استفاده می‌کنم، اما رشته تحصیلی‌ام هنر سنتی نبود. با وجود این برای اینکه بتوانم طرح‌های خوبی بزنم دوره‌های تذهیب و نگارگری را گذراندم. تحصیل در رشته گرافیک باعث می‌شود بهتر بتوانم طرح‌ها را ترکیب بندی کنم و از نظر رنگ شناسی، تعادل و... همه اصول را رعایت کنم. اگر چنین نکاتی در کار رعایت نشود مثل این است که طرح روی پارچه افتاده باشد و توجهی به محل قرارگیری و رابطه آن با لباس نشده باشد. صرفا هر لباسی که یک طرح هنری روی آن باشد کار مناسبی برای پوشیدن نیست.

اقبالی ادامه داد: معمولا در کارهای خانگی سرمایه با خود افراد است و کسی نیست که از ما حمایت مالی کند یا جایی برای فروش کارها در اختیار ما بگذارد. با وجود این اوضاع نسبت به چند سال پیش بهتر شده و در اینترنت امکان فروش کارها فراهم است، اما در فضای مجازی کارها آن طور که باید، دیده نمی‌شود و نمی‌تواند مشتری خود را جلب کند.

او با اشاره به نقش مد در پوشش افراد گفت: مد به معنی عامه شدن یک چیز است و متاسفانه در ایران استفاده بدی از آن می‌شود، یعنی همه افراد ناگهان از یک چیز خاص استفاده می‌کنند تا از آن زده شوند. بنابراین استفاده از آن لباس یا مدل مو و... به معنی خوب بودن یا بهتر بودنش نیست. در مورد کار خودم هنوز نمی‌دانم چه جایگاهی در جامعه دارد ولی دوست دارم کسانی که از آن استفاده می‌کنند کار را درک کنند، به آن علاقه داشته باشند و با توجه به مفهوم موجود در لباس از آن استفاده کنند.

اقبالی افزود: نکته مهمی که در کارهایم بر آن تاکید دارم این است که پوشاکی که قرار است روی آن طرح ایرانی بیاید باید با طرح هماهنگی داشته باشد و کسی که لباس را می‌بیند در اولین نگاه متوجه آن شود. برندهای خارجی در این زمینه از ما جلوتر هستند ولی لباسی که با طرح ایرانی تولید کردند به عنوان لباس ایرانی شناخته نمی‌شود. در ایران هم باید اصول لازم رعایت شود و به کیفیت لباس هم توجه کرد. این کار نیاز به زحمت و اطلاعات زیادی دارد و باید مفاهیم شعر با طرح و محل قرارگیری آن روی لباس هماهنگ باشد. باید به افرادی که در زمینه هنرهای دستی فعال هستند بیشتر اهمیت داده شود و مسئولین یک محل معتبر برای ارائه کارها در نظر بگیرند یا مسابقاتی ترتیب داده شود که طراحان بتوانند خود را معرفی کنند.

انتهای پیام/