سرویس مد ولباس هنرآنلاین: کوچه برلن از آن جاهایی است که اغلب خانم‌ها از سال‌های گذشته تا امروز آن را می‌شناسند و برای خریدهای مجالس و مهمانی‌های خاص به آن سر می‌زنند. دیدن تعداد زیادی از بانوان که برای خرید لباس مجلسی آمده‌اند آن هم در ظهر یک روز گرم تابستانی، عرق ریزان در خیابان‌های داغ تهران کمی برای من تعجب برانگیز است به خصوص که قیمت‌ها بیشتر بر این گرما و عرق‌ریزی دامن می‌زند اما ظاهرا شیک‌پوشی یک شب عروسی برای خانم‌ها به تمام این مرارت‌ها می‌چربد!

لباس ترکیه‌ای میزبان مجالس ایرانی

وارد مغازه که می‌شوم باید وانمود کنم قصد خرید دارم و مانند تمام خانم‌های حاضر به دنبال شیک‌ترین و زیباترین لباس موجود هستم. ویترین اغلب مغازه‌ها و پاساژ مملو از مدل‌هایی است که میزان زیادی سنگ‌دوزی شده و به قول فروشنده پر زرق و برق و حسابی مجلسی است.

دست روی یک طرح می‌گذارم که میزان سنگ‌ دوزی روی آن وزنی بالغ بر یک کیلو به لباس داده است، آستری سنگین و طرحی که طبق معمول شبیه لباس‌های هالیوودی و باصطلاح دکلته است. 570 هزار تومان قیمتی است که فروشنده اعلام می‌کند. کافی است از جنس لباس یک سوال معمولی کنید. فروشنده با ژست خاصی توضیح می‌دهد که این نوع لباس‌ها اصلا دوخت داخل نیست و کاملا متعلق به ترکیه است. لفظ ترکیه را چنان با افتخار اعلام می‌کند که یک لحظه شک می‌کنم اینجا ایران است!

فروشنده می‌گوید که امکان تولید پارچه این نوع لباس‌ها در ایران نیست ضمن اینکه خرج کار چنین طرح‌هایی بسیار زیاد است. وقتی از جزئیات خرج کار می‌پرسم کمی مشکوک می‌شود و توضیح می‌دهد که سنگ دوزی‌های روی لباس و تورهای پایین آن در کنار همه تزئیناتی که در اثر قرار دارد خرج کار است و هزینه‌ای جدای از طراحی و دوخت لباس را در بر می‌گیرد.

قیمت این نوع لباس‌ها که ظاهرا متقاضیان بسیاری دارد و خانم‌های متعددی در حال کنکاش و چانه زدن برای قیمت آن هستند، بین 500 تا 700 هزارتومان است. از فروشنده درباره دلیل پر شدن این همه مدل پر زرق و برق سوال می‌کنم و تنها پاسخی که می‌شنوم این است که امسال این مدل‌ها مد است! حال اینکه مد بر چه اساس و معیاری تعیین شده است، را ظاهرا فروشنده هم به درستی نمی‌داند و به من پیشنهاد می‌کند سری به اینترنت بزنم.

اینکه در اینترنت دقیقا چه خبر است و این مد با ادعای تعلق به سال 2014 بر چه اساسی شایع شده است، را من نمی‌دانم!

لباس سایز بزرگ‌ فراموش شده‌ است

ویترین مغازه‌ها پر از مدل‌هایی است که به تن مانکن‌ها باریک و کاملا استاندارد پوشانده شده است اما اثری از سایز لباس‌های بزرگ نیست. وارد یکی از فروشگاه‌ها می‌شوم و سراغ سایز بزرگ را می‌گیرم. فروشنده می‌گوید سایز بزرگ ندارد و تنها لباس‌هایش تا سایز 42 را ساپورت می‌کند و از اینجا به بعد در هیچ مغازه‌ای نیز سایز بالاتر نیست زیرا این لباس‌ها اغلب وارداتی یا کپی از کارهای وارداتی است.

وقتی می‌پرسم پس تکلیف افراد سایز بزرگ چیست؟ پیشنهاد همه حضار دوخت لباس در مزون‌ها و سفارش بر اساس ژورنال‌هایی که آخرین مدل‌های 2014 را ارائه می‌کنند اقدام کنم.

نبود یک سایزبندی درست برای زنان ایرانی از دیگر معضلاتی است که باعث می‌شود به قول یکی از مشتریان در شب عروسی تحمل یک گن لاغری غیر قابل انکار باشد.

ژاله زن خانه داری است که برای خرید لباس به همراه دخترش در فروشگاه حضور دارد. وقتی از او درباره قیمت‌ها و مدل‌ها می‌پرسم می‌گوید که قیمت‌ها به هیچ عنوان با مدل‌ و جنس پارچه‌ها همخوانی ندارد ضمن اینکه خودش چندان موافق پوشیدن این مدل‌های نیمه برهنه توسط دخترش نیست اما از آنجایی که تمام بازار را جستجو کرده‌اند و همه مدل‌ها اینگونه است ظاهرا چاره دیگری ندارد.

از او می‌پرسم آیا این صحت دارد که زنان ایرانی لباس مجلسی را تنها یک شب بر تن می‌کنند. او لبخند می‌زند و می‌گوید: خود شما که زن هستید، مهمانی‌ها همیشه به گونه‌ای است که لباس تکراری باعث تمسخر اطرافیان می‌شود البته گاهی زیرکانه می‌توان یک لباس را در دو مجلس با مهمانان کاملا متفاوت بر تن کرد اما این امر تا حدود زیادی درست است!

980 هزارتومان برای لباس یک شب

مدل‌های دیگری هم هستند که زرق و برقی متفاوت دارند. کیپور دوزی‌های متفاوت روی پارچه‌ها با جنس حریر و سنگ‌دوزی‌های ظریف تر در گوشه دیگر این خیابان جلب توجه می‌کند. قیمت 980 هزار تومان اصلا به میزان مشتریانی که در این مغازه حضور دارند نمی‌خورد. ظاهرا افراد زیادی طالب پوشیدن یک لباس یک میلیون تومانی برای یک شب هستند.

لباسی که ظاهرا به پوشش یکی از بازیگران هالیوودی شباهت بسیاری دارد و به همین خاطر حاضرند برای آن مبالغ بالا نیز پرداخت کنند. در این میان اما استاندارد خاصی وجود ندارد. برخی لباس‌ها به شدت سنگین هستند و برخی دیگر سنگ دوزی‌های لقی دارند ضمن اینکه در پکیج خریداری شده اثری از دکمه یا یدک این لباس برای ترمیم مجدد آن در صورت آسیب نیست.

لباس های ایرانی ارزان اما بی‌کیفیت

اعداد درست حراج روی ویترین برخی مغازه‌ها بیانگر دمده شدن و قدیمی بودن طرح‌هایی است که ارائه می‌کنند هر چند به ظاهر تنها تفاوت در زرق و برق موجود است. رنج قیمتی این لباس‌ها بین 35 تا 100 هزار تومان است. قیمتی که در ظاهر برای لباس مجلسی عالی است اما به محض نزدیک شدن به این مدل‌ها هر فردی متوجه می‌شود که این مبلغ را تنها برای یکبار استفاده خرج می‌کند زیرا جنس اغلب این پارچه‌ها به نحوی است که به احتمال قوی بعد از یک بار پوشیدن وا می‌رود و رنگ عوض می‌کند. با این حال اما عده خاصی مشغول خرید هستند و ظاهرا شاد و خرسند به نظر می‌آیند. مدل‌های کاملا دم دستی اروپایی در این مغازه‌ها با شکلی کمی متفاوت و قیمتی بسیار ارزان عرضه می‌شود. یکی از مدل‌ها که تقریبا یک متر پارچه دوخته شده به صورت دولا است، با پولک دوخته شده، قسمت زیرین پارچه کاملا با زبری پولک برجسته شده است اما فروشنده می‌گوید که این زبری هیچ آزار دهنده نیست و مشتریان بسیاری این طرح را خریده‌اند زیرا بسیار ارزان است و 65 هزار تومان پولی نیست که به خاطر آن برای این مسائل وقت صرف کرد!

کت دامن سهم افراد محجبه

در این میان اما افراد محجبه تنها باید به ویترین کت و دامن یا کت و شلوار قناعت کنند. مدل‌هایی که بر یک ریتم یکنواخت کلاسیک می‌چرخند و تنها رنگ عوض می‌کنند یا دکمه‌ها دستخوش تغییر می‌شوند. قیمت این نوع لباس‌ برای یک جنس مناسب که عموما نیز خارجی هستند از 150 تا 400 هزار تومان نوسان دارد. نمونه بلند این مدل‌ها شباهت زیادی به مانتو دارد اما بسیاری از بانوان میانسال مشغول خرید هستند. مریم زن 30 ساله‌ای است که مشغول پرو یکی از کت دامن‌هاست. او معلم است و بر این اساس دوست ندارد لباس‌های باز بپوشد زیرا معتقد است که او یک الگو برای نسلی است که در حال آموزش هستند. وقتی از او درباره میزان رضایتش از طرح کت دامن می‌پرسم پاسخ لبخندی است که همه را به خنده می‌اندازد. او نیز مانند بسیاری از خانم‌های محجبه دیگر از این طرح‌ها راضی نیست اما آیا انتخاب دیگری برای او وجود دارد؟

به نظر می‌رسد که رسانه‌های دیگر به راحتی توانسته‌اند با استفاده از فیلم و سریال‌هایشان به راحتی وارد حریم خصوصی ما شوند و مجالس ما را کاملا شبیه به شکل فرهنگ خود کنند. در شرایطی که بسیاری از کارشناسان نگران فضای عمومی پوشش جامعه هستند ظاهرا شکل دیگری از تغییر در فضای کاملا خصوصی و مهمانی‌های ما رشد کرده است. شکل دیگری که امروز باعث شده است علی رغم تمام فشارهای اقتصادی موجود خانواده‌ها را به خرید لباس مجلسی برای یکبار استفاده وادار کند!

در شرایطی که کشور ما ساخت مستند و برنامه‌های خبری را برای تعیین جایگاه پوشش ایرانی سرلوحه خود قرار داده است، رسانه‌های بیگانه به راحتی و نرم وارد فضای درونی خانه‌های ما نفوذ کرده‌اند، در چنین شرایطی شاید لازم باشد نگاهی دوباره بر ساختار فرهنگسازی و تبلیغ عرصه پوشاک کشور داشته باشیم. قطعا حوزه مد ایران پس از سالها سکوت نباید به سمت شعار و شعارزدگی حرکت کند شاید اندکی عملکرد و فرهنگسازی غیر مستقیم نیاز این روزهای ما باشد.

انتهای پیام/

سمیه باقری