سرویس مد ولباس هنرآنلاین: مینو رحماننیا، طراح و تولیدکننده لباس مجلسی تولید این بخش از پوشاک را تحت سیطره کامل کپی دانست و دراینباره به هنرآنلاین گفت: متاسفانه اغلب مردم در ایران به دنبال اجناس مارک هستند زیرا تبلیغات عظیم و گستردهای از طریق سریالها و شبکههای ماهوارهای شکل میگیرد که باعث جذب افراد به این سمت میشود.
او افزود: بسیاری از افراد در جامعه امروز به دنبال لباسها و مدلهای پوشیده هستند، اما متاسفانه آنچه تبلیغ و عرضه میشود اینگونه نیست این در حالی است که زن ایرانی بر اساس شواهد تاریخی هرگز برهنه نبوده و همواره این حجاب قبل از دین مبین اسلام نیز در ایران وجود داشته است.
این طراح لباس تصریح کرد: متاسفانه بحث تهاجم فرهنگی در ایران به حدی گسترده شده است که حتی در صورت ارائه مدلهای پوشیده نیز عدهای به دنبال نمونههای غربی هستند و تنها در صورتی میتوان با آن مقابله کرد که رسانه و تلویزیون اقدام به تبلیغات برابر برای این بخش کند.
رحماننیا انگیزه تولیدکنندگان از ارائه آثار کپی و شبیه به مدلهای خارجی را ریسک کمتر آن دانست و بیان کرد: یک تولیدکننده سرمایه اندکی دارد لذا بازگشت این سرمایه برای او بسیار مهم است به همین خاطر اغلب این گروه سعی میکنند به تولید طرحها و نمونههایی بپردازند که ریسک پایین تری دارند و مردم بیشتری از آن استقبال میکنند یا به عبارتی امتحان خود را پس داده است در حالیکه برای سرمایه گذاری روی طرحهای ایرانی این ریسک چندین برابر میشود.
او اظهار کرد: متاسفانه بسیاری از لباسهای مجلسی از ترکیه وارد کشور میشود و تولیدکنندگان بعد از دیدن آن سعی در الگو سازی میکنند اما از آنجایی که الگو سازی برای چنین طرحهایی کار سادهای نیست اغلب اقدام به شکافتن لباس و کپی از روی الگوها میشود زیرا تن خور این نوع آثار بسیار خوب است اما وقتی به تولید داخلی میرسد اینگونه نیست.
این طراح لباس درباره دلایل از بین رفتن تنخور خوب آثار خارجی گفت: کپی کاری مشکل اصلی است ضمن اینکه این طرحها مختص استایل مردم همان کشور است.
رحماننیا تصریح کرد: متاسفانه ما بر خلاف تمام کشورهای دیگر سایزبندی استاندارد نداریم و به همین خاطر همواره با مشکل مواجه هستیم در حالیکه سایز مثلا 36 در ایتالیا، ترکیه و چین و ... با یکدیگری متفاوت است زیرا اندام افراد به لحاظ جغرافیا و ژنتیک یکسان نیست.
او افزود: از آنجایی که در کشور ما اغلب کارها کپی است متاسفانه نمیتوانیم آنچه را که واقعا خواسته مردم ما است ارائه کنیم. ضمن اینکه در بخش پارچه نیز تولید پا به پای سایر بخشها حرکت نمیکند.
این تولیدکننده اظهار کرد: مد روز در ایران معمولا 6 ماه تا یکسال از سطح جهانی عقب تر است زیرا جدیترین پارچهها تنها زمانی که استوک میشوند به ایران وارد میشوند ضمن اینکه اغلب تجار ایرانی پارچههای درجه سه چینی را به کشور میآورند و این امر به خودی خود روی روند تولید تاثیر میگذارد.
رحمان نیا مشکلات اقتصادی را دلیل اصلی توجه نکردن به تولید داخلی به مساله طرح ایرانی دانست و بیان کرد: یک تولید کننده در حالت عادی باید بین 6 تا 7 ماه برای بازگشت سرمایهاش و رفتن آن به بنک داری برای فروش صبر کند حال اگر این طرحها ایرانی باشد تقریبا به خاطر مشخص نبودن میزان ریسک آن زمان بیشتری صرف میشود و کسانی چون من با سرمایه محدود نمیتوانند وارد این عرصه شوند.
او ادامه داد: در حال حاضر اغلب تولیدکنندگان یا طرحهای مورد استقبال را تکرار میکنند یا از طرحهای دیگران با اندکی تغییر کپی میکنند و این مسالهای است که باعث مشکل شده است در حالیکه اگر تولید کننده، طراح، طراح پارچه و فروشده در یک پروسه کنار یکدیگر باشند این میزان ریسک کاهش مییابد و مساله حل میشود.
انتهای پیام/