سرویس مد و لباس هنرآنلاین: الناز رحیمی، طراح نشان "بتّه چین" است. او که اغلب کارهایش را به شکل عکس در فضای مجازی اینترنت به فروش می‌رساند معتقد است که نگاه بصری او و علاقه‌مندی‌اش به حوزه هنرهای تجسمی توانسته به او برای جذب مخاطبان و موفقیت کارش کمک کند. او انتخاب نام بتّه چین را به خاطر ویژگی خاص کارهایش در استفاده از دارای طرح گل و طبیعت و بته جقه می‌داند و معتقد است کپی‌برداری آثار برای طراحان مانعی جدی است.

چطور شد وارد رشته طراحی کیف، کفش و زیورآلات شدید؟

رشته تحصیلی من مهندسی شبکه است و تقریبا هیچ ارتباطی به کاری که امروز انجام می‌دهم ندارد. زیرا من این کار را بر اساس علاقه کودکیم به مساله نقاشی دنبال کردم.

یعنی صرفا نقاشی سبب شد که وارد طراحی در این حوزه شوید؟

من در یک دوره کوتاه سیاه قلم کار کردم. ضمن اینکه به صنایع دستی علاقه ویژه‌ای دارم. یعنی از وقتی به خاطر دارم به طرح‌های خاص و سنتی ایران علاقه نشان دادم و عموما اطرافیان مرا با شکل بته جقه و لباس‌های شاد و گلدار می‌شناسند، اما جرقه آغاز کار از خانه یکی از اقوام و ساخت یک رومیزی به توصیه او آغاز شد. بعد از اینکه توانستم یک رومیزی را با راهنمایی زن عمویم بسازم فهمیدم که در این کار استعداد دارم و دیگران نسبت به دست ساخته های من علاقه نشان می‌دهند از آن زمان وارد این کار شدم و به مرور توانستم مخاطبان را جذب کنم.

یعنی برای شروع کار هیچ آموزشی ندیدید؟

آموزش به مفهوم رایج خیر. من تنها برای شروع دوخت کیف چرمی یک سی دی آموزشی را مرور کردم زیرا اغلب کیف‌هایی که من طراحی می‌کنم، پیچیده نیستند و ارزش و اهمیت آنها بیشتر به ایده‌هایی است که در قالب نقاشی یا کارهای دیگر روی اثر پیاده می‌کنم. من معتقدم این نقاشی است که به آثار من جان می‌بخشد.

کار کردن در این حوزه به صورت جدی چطور شروع شد؟

از بهمن 91 عکس کارهایم را روی صفحه اینترنت قرار دادم در کنار آن بیان احساساتم در همان اینترنت آن هم درباره این حوزه به مرور زمان سبب استقبال بسیار خوب مخاطبان شد. البته قبل از آن نیز گاهی برای فروشگاه‌ها و مشتریان خاص کار طراحی می‌کردم، اما بعد از مدتی علاقه مردم در صفحه اینترنت باعث شد که کار را جدی تر از پیش دنبال کنم. این روند به جایی رسید که متقاضی فروش آنلاین زیاد شد. اوایل برای اطمینان از درست بودن سفارش ثبت کارها با تلفن انجام می‌شد، اما بعد از مدتی و جلب اعتماد این روند را به محیط وب منتقل کردم.

با توجه به اینکه در اصفهان زندگی می‌کنید، نوع معماری این شهر چقدر توانست به شما و ایده‌هایتان کمک کند؟

من اغلب مواقع به میدان امام اصفهان می‌روم و معماری آن را با علاقه تماشا می‌کنم. البته معماری و نقاشی به من کمک کرده و توانسته به من ایده بدهد اما هرگز به دنبال تعقیب برندهای معروف نبوده‌ام بلکه اغلب آثارم از علاقه من به هنرهای تجسمی تبلور یافته‌اند.

چرا نام "بتّه چین" را انتخاب کردید؟

ترانه معروفی از استاد شجریان تحت عنوان "بت چین" هست که مرا بسیار در یک دوره مجذوب خود کرد. البته بتّه چین به معنای این ترانه نیست بلکه مفهومی کاملا مستقل دارد که یک بخش آن به معنای کسی است که بوته گل‌ها و گیاهان را می‌چیند و معنای دیگری به معنای بته جقه است. متاسفانه برخی افراد این نام را به هنر کشور چین نسبت می‌دهند که برایم بسیار ناخوشایند است زیرا این اسم ریشه در تمام علایق من به این آب و خاک و طبیعت آن دارد.

آیا تا امروز با طراحان لباس همکاری داشته‌اید و این همکاری نتیجه خاصی برای شما به بار آورده است؟

بله دو طراح مانتو زنانه هستند که گاهی با آن ها همکاری می‌کنم اما به نظر من اتفاق خاصی رخ نداده است و تنها یک خط فکری تازه را دنبال کرده‌ام. به این معنا که خلاقیت به شکل تازه‌ای در این همکاری‌ها شکل نگرفته است.

آیا این طرح‌ها قابلیت جذب توریست‌های خارجی را هم داشته است؟

بله در بسیاری از موارد من خودم کارها را برای افراد متعددی پست کرده‌ام البته مواردی هم بوده که برخی از افراد خارجی نمونه کارهایم را در محیط اینترنت کپی کرده و حتی اقدام به فروش هم می‌کنند.

مساله کپی چه تاثیری روی کار شما داشته است؟

متاسفانه کپی‌برداری باعث شده که هنرمند نتواند ارزش کار و ایده خود را به صورت‌های مختلف دریافت کند یعنی هر فردی به صرف سود مالی وارد حیطه کاری هنرمند می‌شود و متاسفانه قابلیت پیگیری نیز وجود ندارد یا اگر باشد به سختی میسر می‌شود.

انتهای پیام/