به گزارش سرویس مد و لباس هنرآنلاین ، سارا هیبت‌زاده در رشته طراحی دوخت دانشگاه شریعتی تحصیل کرده و در حال حاضر در مزون شخصی خود با نام "ری‌تون" به طراحی لباس‌های تک برای مشتریان می‌پردازد و علاوه بر آن مانتوهای تولید شده خود را در نمایشگاه‌های فصلی و فروشگاه‌ها به فروش می‌رساند.

شما در رشته طراحی دوخت تحصیل کرده و سپس به فعالیت در این زمینه مشغول شدید، به نظر شما داشتن تحصیلات در این رشته چه تاثیری روی کار طراحان لباس دارد؟

در حال حاضر مزون‌های زیادی وجود دارند که طراحان آنها علم و دانش این کار را ندارند. این افراد طرح مورد نظر خود را از اینترنت برمی‌دارند و با کمی تغییر به ما می‌دهند تا برای آنها بدوزیم و بعد با این کارها نمایش لباس برگزار می‌کنند. شاید هم بعضی از این افراد طرح‌های خوبی روی کاغذ بکشند ولی چون علم این کار را ندارند همیشه به دیگران وابسته هستند تا بتوانند کار خود را ارائه دهند. ولی افرادی مثل من که تحصیل کرده این رشته هستیم همه جزئیات کار را می‌دانیم. مثلا نکاتی مانند این که چه پارچه‌هایی را کنار هم بگذاریم، طراحی لباس بر اساس شخصیت سفارش دهنده، برش‌های لباس در کدام قسمت قرار گیرند تا اندام فرد متناسب دیده شود و یا اینکه لباس مناسب روز و شب چه تفاوتی با هم دارند. به نظر من کسانی که در رشته طراحی لباس تحصیل کرده‌اند موفق‌تر هستند.

به نظر شما آموزش‌هایی که در دانشگاه دیده‌اید متناسب با نیاز بازار هست؟

تحصیلات دانشگاهی بسیار مفید است ولی مهم این است که در بازار چگونه کار کنید. بیشتر کسانی که در دانشگاه طراحی لباس خوانده‌اند پیش از آن در هنرستان هم در این رشته تحصیل کرده‌اند و با تمام جزئیات و اصول آن آشنا هستند. ولی هرکس در این زمینه تحصیل می‌کند باید وارد بازار کار شود تا بتواند تجربه کسب کند. در کل داشتن تحصیلات خیلی بهتر از نداشتن آن است چون اگر پایه‌اش را نداشته باشی نمی‌توانی کار کنی. افراد زیادی نمایش لباس برپا می‌کنند ولی بعد متوجه می‌شوی که اینها کار خودشان نیست و کسان دیگری این کار را برایشان انجام داده‌اند. یا مثلا وقتی عکس یک لباس را می‌بینی به نظر خیلی زیبا می‌آید اما وقتی از نزدیک آن را ببینی متوجه می‌شوی کارهای ضعیفی هستند که پول زیادی هم برای آنها دریافت می‌شود. در عکس همه چیز قشنگ است اما کم پیش می‌آید که این افراد از الگوساز و خیاط حرفه‌ای در کار خود استفاده کنند.

کار شما چه تفاوتی با کارهای تولیدی دارد؟

کار مزون معمولا تک است. البته ما تولید انبوه هم داریم و از بعضی طرح‌های خود تعداد 300 تا 500 دست آماده می‌کنیم و به فروشگاه‌ها می‌دهیم، ولی باز هم این کار با آنچه در تولیدی انجام می‌شود متفاوت است. در مزون نگرانی خیلی چیزها را نداریم، مثلا قیمت پارچه برای ما مهم نیست و می‌توانیم از پارچه‌های گران استفاده کنیم. کار مزون تمیزدوزی و مواد متفاوت دارد یا محدودیت زمانی نداریم و می‌توانیم وقت زیادی برای هر لباس صرف کنیم. اما در تولید انبوه و کار سری‌دوزی چون تیراژ بالا است خیلی چیزها رعایت نمی‌شود. البته به نظر من لباس‌های تولیدی‌دوز هم برای مردم لازم است چون همیشه نمی‌توانند مانتوهای خاص بپوشند و خیلی وقت‌ها به لباس معمولی و راحت نیاز دارند.

لباس‌های شما چه ویژگی خاصی دارند؟

کارهای ما از نظر طرح با آنچه در فروشگاه‌ها هست کمی متفاوت است. از نظر پارچه هم به قیمت آن فکر نمی‌کنم و برایم مهم است که پارچه‌های خاص و تک استفاده کنم و به دوخت لباس اهمیت زیادی می‌دهم. البته کارهای سبک و دم دستی هم دارم ولی در مورد این کارها هم سعی می‌کنم با کارهای ساده‌ای مثل نواردوزی و... تفاوت‌هایی در آن ایجاد کنم که مشابه کارهای تولیدی نباشد. این هم به تقاضای مردم برمی‌گردد که چه چیزی بخواهند. در مجموع جدا از مواد خوب و... سعی می‌کنم طرح‌هایی بیاورم که قبلا مشابه آن نباشد یا اگر طرح من شبیه کارهای قبلی است از پارچه‌های متفاوت استفاده کنم. کلا کارهای ما سنگین و مجلسی است اما به دلیل تامین مسائل مالی کارهای سبک هم تولید می‌کنیم.

فکر می‌کنید لباس‌های محلی ایران قابلیت استفاده در لباس‌های جامعه را دارند؟

بله حتما. وقتی می‌گویم که داشتن تحصیلات در این زمینه بهتر است به این دلیل است که اگر کسی علم این کار را نداشته باشد وقتی از یک لباس محلی خوشش بیاید همان را به طور کامل در لباس استفاده می‌کند. ولی کسی که درس خوانده است روی لباس‌های اقوام مختلف مطالعه کرده و علاوه بر آن لباس‌های دوره‌های مختلف اروپا و ایران قبل و بعد از اسلام را هم بررسی کرده است. در نتیجه وقتی در مورد این لباس‌ها مطالعه کنید دست شما برای الهام گرفتن از آنها خیلی باز است. من در تعدادی از طرح‌های خود از لباس‌های دوره ساسانی یا لباس‌های محلی الهام گرفته‌ام ولی آنقدر آنها را مدرن کرده‌ام که کسی متوجه آن نمی‌شود. لازم نیست که ما کل لباس را کپی کنیم بلکه یک برش کوچک، یک خط و... را از آن لباس برداشت می‌کنیم و بیننده هم اصلا متوجه منشاء آن نمی‌شود. ولی اگر یک قسمت بزرگ از یک لباس مثلا بلوچی را روی یک مانتو بیاوریم قابلیت استفاده در اجتماع را ندارد. لباس زنان محلی بر اساس فعالیت روزانه و اجتماع آنها طراحی شده است. مثلا دامن گشاد و چین‌دار گیلان متناسب کار آنها و یا لباسهایی با زیر بغل چاک‌دار متناسب هواری گرم بعضی نواحی بوده است. من نمی‌توانم کل این لباس‌ها را استفاده کنم ولی از جزئیات آنها می‌شود استفاده کرد. حتی این جزییات در لباس‌های خارجی هم استفاده می‌شوند ولی ما چون از تاریخ خود اطلاع نداریم متوجه آن نمی‌شویم.

به نظر شما ایرانی‌ها لباس ملی دارند؟

خیلی خوب است که ما لباس ملی داشته باشیم اما به دلیل مسلمان بودن ما بزرگترین ویژگی که می‌توانیم داشته باشیم پوشش سر ما است. لباسی مانند کت یقه انگلیسی سال‌هاست که به این نام شناخته می‌شود و همه دنیا آن را متعلق به آن کشور می‌دانند، ولی در کشور ما چنین چیزی وجود ندارد. ما سال‌ها روی چادرهای مختلف کار کردیم ولی نتیجه‌ای به دست نیامد. پوشش سر ماهم شکل مشخصی که معرف ما باشد ندارد. به نظر من باید عده‌ای طراح و کارشناس درباره این موضوع به بحث بپردازند تا به نتیجه برسند چه پوششی برای زن ایرانی مناسب است.

تا به حال در جشنواره‌ یا مسابقه‌ای شرکت کرده‌اید؟

من علاقه چندانی به این جشنواره‌ها ندارم. در زمان دانشجویی شوق زیادی برای شرکت در جشنواره‌ها داشتم و فکرمی‌کردم با حضور در آنها می‌توانم خود را بشناسانم و طرح‌هایم را ارائه دهم. اما با گذر زمان متوجه شدم این طور نیست چون لباس‌هایی که در جشنواره‌ها انتخاب می‌شوند لباس‌هایی با طرح‌های پیش پا افتاده هستند که نه به تولید انبوه می‌رسند و نه افراد جامعه علاقه‌ای به پوشیدن آنها دارند.

انتهای پیام/