حمیدرضا نیک طبع، مسئول بخش صنعت و تکنولوژی بنیاد ملی مد و لباس مشکل اصلی بازار نساجی کشور را عدم حضور یک رهبر برای ایجاد هماهنگی و همکاری در عرصه یک کار گروهی دانست و در اینباره به خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین گفت: مشکل اصلی اینجاست که تولیدکننده امروز ما نمیداند چه باید تولید کند یعنی به نوعی سلیقه مخاطب و مردم را شناسایی نمیکند.
او در ادامه افزود: مشکل اینجاست که کارفرمای نساجیها بازار است در حالی که رکن اصلی بازار پوشاک را مردم در مرحله دوم طراحان تشکیل میدهند یعنی پیمانکار و سفارش دهنده باید اینها باشند.
دبیر شورای راهبردی صنعت بنیاد ملی مد و لباس تصریح کرد: باید مثلث طراح، تولیدکننده و نساجی را به مربع تبدیل کنیم و مصرف کننده را به عنوان قطب اصلی ماجرا در نظر بگیریم زیرا مصرف کننده تعیین کننده تمام این روند مذکور است.
نیک طبع تصریح کرد: نمایش بخش صنعت در جشنواره مد ولباس فجر تا حدودی توانست فاصله طراح و نساجی را کم کند. در صورت از بین رفتن این فاصله دیگر نیازی نیست که طراح بعد از خلق اثر به دنبال پارچه بگردد بلکه میتواند مستقیما ایده خود را پیاده کرده و توسط نساجی به تولید برساند.
او نبود ایده پرداز حرکتی را از مشکلات عدیده عرصه پوشاک کشور دانست و بیان کرد: متاسفانه هنوز ایده پردازی حرکتی در ایران شکل نگرفته است به همین خاطر اغلب فعالان به صورت کلاف سر درگم حرکت میکنند در حالی که هر کدام از این افراد به تنهایی افراد موفقی هستند و حرفهای بسیاری برای گفتن دارند اما در سطح کلان نمیتوانند به صورت هماهنگ و یکپارچه حرکت کنند لذا نیازمند یک مدیریت یکپارچه و به عبارتی یک قهرمان هستیم.
دبیر شورای راهبردی صنعت بنیاد ملی مد و لباس ادامه داد: متاسفانه برندهای داخلی کشور ما به پارچه ایرانی اعتماد ندارند در حالی که بسیاری از پارچههایی که امروزه به نام خارجی به فروش میرسند ایرانی هستند. بسیاری از نساجیهای داخل کشور ما به صورت زیرپلهای کار میکنند تا بتوانند از مبادی قانونی فرار کنند زیرا فشار برخی از هزینههای متفرقه نظیر مالیات و ... بر این بخشها بسیار بالاست.
نیک طبع عزم ملی و اراده فعالان صنعتی را برای تحول حوزه پوشاک ضروری خواند و گفت: باید یک عزم و اراده درست ایجاد شود تا یک حرکت تازه شکل گیرد این در حالی است که نساجیهای ما توان تولید بسیار بالایی دارند و میتوانند از نظر کیفیت با اجناس خارجی رقابت کنند اما به دلیل تشنگی بازار حاضر به وقت گذاشتن بر روی این مقوله نیستند.
او افزود: برخی از افراد به دنبال تیراژ پایینتر محصول هستند تا از این طریق بتوانند قیمت بالاتری را به دست آورند در حالی که چین سود کمتر را با تیراژ بالاتر جبران میکند.
دبیر شورای راهبردی صنعت بنیاد ملی مد و لباس اعلام کرد: پنبه تنها پارچهای است که چین حاضر به صادرات آن نیست زیرا معتقد است این نوع پارچه باید به مصرف مردم داخل کشورش برسد این در حالی است که سالیانه بیش از 50 تن پارچه پنبهای صرف تنظیفهای مکانیکی میشود!!!
نیک طبع عدم شناخت مردم از جنس مرغوب و علم پوشش را مشکل اساسی دانست و بیان کرد: متاسفانه بسیاری از مردم و حتی مسئولان مربوطه جنس پارچه و روانشناسی رنگها را نمیدانند به همین خاطر لازم است که یک فروشگاه داشته باشیم تا به صورت مستقیم مردم برای خرید پارچه و لباس به آن مراجعه کنند. از این طریق طراحان، تولیدکنندگان و فعالان نساجی میتوانند به صورت کاملا مستقیم بازار مخاطب را بشناسند و نیاز بازار را تولید کنند.
او در پاسخ به این سوال که چرا جنس ایرانی از نظر قیمت قابل رقابت با اجناس خارجی نیست، گفت: در ایران تمام امکانات لازم برای تولید اجناس با کیفیت و ارزان وجود دارد اما حضور واسطههای متعدد و به نوعی مافیایی باعث میشود که از تولید تا مصرف چند صفر به قیمت نهایی افزوده شود.
دبیر شورای راهبردی صنعت بنیاد ملی مد و لباس درباره دلیل عدم اعتماد مردم به جنس ایرانی گفت: بازاریابی درست یکی از نکات موفقیت است این در حالی است که بسیاری از نساجیهای موفق ایران اطلاعرسانی درست و بازاریابی قوی ندارند به طوری که هنوز بسیاری از مردم نمیدانند ما نساجیهای موفق و برتر نیز داریم.
نیک طبع امکان تولید با کیفیت در ایران را بالا دانست و اظهار کرد: قیمت دستمزد کارگری در ایران پایینتر از سایر کشورهای منطقه است ضمن اینکه تمام امکانات لازم نیز موجود است اما باید بتوانیم محصول تولیدکننده را بدون درگیری با واسطه به بازار ارائه کنیم. در حقیقت به جای وامهای کلان به صنعت نساجی میتوانیم محصولات آنان را خریداری و مستقیما عرضه کنیم.
او کار تیمی را برای موفقیت این عرصه لازم دانست و افزود: بدون کار تیمی امکان تغییر در صنعت پوشاک کشور نیست زیرا حرکتهای فردی تنها منجر به سر درگمی بازار میشود. به قول معروف یک فیدل کاسترو برای این عرصه لازم است. به عبارتی: آنکه پی دولت نساجی است / در ره ایجاد هنر ناجی است.
انتهای پیام/61