شهرزاد اخگر، کارشناس بازاریابی مد درباره دلایل عدم برند سازی در ایران به خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین گفت: اساساً نخستین گام در ایجاد و خلق یک برند این است که گروهی متخصص برای آن برنامه ریزی نمایند ولیکن در شرایط اقتصادی پر نوسان عملاَ صاحبان صنایع در بخش برنامه ریزی با مشکل بیشماری مواجه هستند .این مشکلات تنها به برنامه ریزی بسنده نمی کند بلکه عوامل دیگری نیز به آن افزوده می شود که خود در چالشهای جدیدی را به تولید کننده تحمیل می کند. از جمله این موارد، تغییر دولت و تفاوت در سلیقه های آنان است. گرچه هر دولتی می کوشد تا معضلات تولید را به نحوی شایسته بر طرف کند ولیکن در عمل این تفاوت در سلیقه ها و اجرای آنها مشکلات بیشتری پیش پای تولید کنندگان می گذارد. او علاوه برغیر قابل پیش بینی بودن نوسانات بازار و محیطهای اقتصادی کشور، بیاعتمادی مصرف کنندگان را به برندهای ایرانی دلیل دیگر آن دانست و در این باره گفت: خوشبختانه تحریم ها باعث شد تا بعضی از تولید کنندگان کیفیت خود از دست نداده و آنرا نیز ارتقاء دهند و لیکن این کافی نیست زیرا هنوز تصور اکثریت مصرف کنندگان ایرانی این است که اگر پول داری، مارک خارجی درست و حسابی بخر، شاید گرونتر باشه ولی ارزشش را دارد. با این توصیف تولید کننده ایرانی همیشه در جایگاه انتخاب بعدی قرار می گیرد که این رقابتی ناعادلانه است. زیرا تمام تلاشها و انگیزههای تولید با این امید آغاز میشود که مصرف کننده شما را در انتخاب اول خود قرار دهد. اما مسلم است، عوض کردن چنین ذهنیتی کار سادهای نیست و تحقق آن در کوتاه مدت امکان ندارد. ضمن اینکه به تنهائی قابل اجر نیست چون نیاز به یک برنامه ریزی کلان و یک حمایت گسترده اول از طرف دولت و پس از آن از طرف مصرف کنند دارد. البته راه اندازی شبکه بازار توانسته است تا حدودی در زمینه معرفی و تشویق به خرید محصولات ایرانی بخصوص لوازم خانگی موفق باشد و لیکن برای پوشاک و سایر محصولاتی از این دست هنوز راه زیادی در پیش است. این مدرس دانشگاه تصریح کرد: یکی دیگر از موانع در مسیر برند شدن این است که بعضی از تولید کنندگان باور ندارند که باید برای بهتر شدن کیفیت کالا فناوری های خود را به روز تر و از نتایج تحقیقات علمی در آن زمینه بهره بیشتری کسب نمایند . چرا که رقبای آنان محصولات با فناوری روز را به بازار عرضه می کنند و مصرف کنندگان نیز خیلی زود با این فناوری ها آشنا شده و خواهان آن میشوند. بنابراین فناوری ضعیف است که از گردونه رقابت باز میماند. البته جا دارد که ابراز خوشحالی کنیم که مقالات ایرانیان در فناوریهای روز دنیا روبه افزایش است ولیکن بین حال و هوای علمیای که در دانشگاهها وجود دارد تا آنچه در عمل به صنعت راه پیدا میکند فاصلهای قابل توجه و در خور تامل است که یک دلیل آن این است که تولید کنندگان ما با مسائل علمی و دستاوردهای تحقیقاتی میانه چندان خوبی ندارند! اخگر گفت: همیشه چشم اندازهای امید بخش و آینده ای روشن از تولید است که سبب تشویق افراد علاقمند و متخصص و سرمایه گذاران به سوی آن میشود .در حالی که با وجود کارخانجات و کارگاههای رو به تعطیلی و نیز بیکاریهای پیوسته به آن عملاَ این چشم اندازها بیشتر از انکه مشوق باشند مایوس کننده هستند. او نبود و یا کمبود در تولید مواد اولیه و ملحقات مورد نیاز مانند: نخ های گرم،لائی های مرغوب، زیپ و . . . را یکی دیگر از معضلات اصلی حوزه پوشاک کشور دانست و بیان کرد: صرفا بهبود طرح و نقش نمیتواند کارساز باشد بلکه باید مواد اولیه و امکانات تولید مناسب نیز وجود داشته باشد که متاسفانه این بخش نیز فعال نیست با چنین وضعیتی هرچه تولید شود عملاَ از دیدگاه خریدار کالای با کیفیت محسوب نمیشود. بعضی از تولیدکنندگان که برای کیفیت محصولات خود ارزش بسیاری قائلاند با تلاش بسیار و قیمت بسیار بالاتر از حد معمول مواد و ملحقات را خریداری میکنند که این نیز قیمت تمام شده آنان را به چالش میکشد. حال اگر منطقی نگاه کنیم، چند درصد از تولیدکنندگان چنین مخاطراتی را به جان تولیدشان میخرند؟! مسلماَ بسیاری از آنها نمیتوانند و یا نمیخواهند چنین عمل کنند و باعث میشوند تا محصول آنها از نظر مصرف کننده بی کیفیت ارزیابی شود. این کارشناس گفت: نکته مشخص درباره صنعت پوشاک ایران این است که هسته اولیه تشکیل آنها بر اساس نسبتهای خویشاوندی و قومی بوده است . آن هم انتخاب افراد براساس اعتماد و میزان تبعیت آنها از فرد ارشد نه استعداد و توانائیهای آنها؛ بنابراین کمتر شاهد حضور افراد غریبه، تحصیلکرده و متخصص در آن زمینه در این مجموعهها هستیم . نکته جالب اینکه، پس ازسالها, بسیاری از آنهائی که خود هسته مرکزی چنین تولیداتی بودند فرزندانشان حاضر به همکاری با آنان نیستند و آنهائی که حاضر به همکاری هم هستند از اقبال کمتری برخور دارند زیرا مدیریت سنتی پدران سبب شده تا مدیریت نوین فرزندان تحت شعاع قرار گرفته و در ردههای بعدی قرار گیرند. اخگر بیان کرد: فرهنگ جامعه وقتی متحول شود ساختارها و عملکردهای آن نیز تغییر خواهد کرد. اما مشکل اینجاست که هنوز نسل قدیم و جدید در این صنعت نمیتوانند با یکدیگر کار کنند و این نیز ریشه در فرهنگ کار گروهی ما ایرانیان دارد. این عدم همکاری در کارگروهی سبب شده تا غریبه های متخصص آنهم از نسل جوان نتوانند به مجموعه ها راه پیدا کرده و دانش خود را به مجموعه انتقال دهند. این کارشناس بازاریابی گفت: البته در شرایط تحریم نباید انتظار ثبات را داشته باشیم . تحریم ها همیشه مشکل آفرین بوده و تهدیدات را افزایش می دهند ولی باید به فرصت ایجاد شده نیز توجه داشت. شاید هر کشور دیگری نیز در این شرایط قرار می گرفت وضع آنها هم چنین می شد . ولی آنچه مسلم است اینکه در این شرایط آنهائی که در تولید باقی می مانند و کیفیت خود را حفظ می کنند به راستی قهرمانان تولیداند. اخگر ترس از توسعه را یکی دیگر از مشکلات صنعت پوشاک کشور دانست و گفت: دولت در اغلب موارد اعلام میکند که به تولیدکنندگان کمک میکند در صورتی که اینگونه نیست و بیشتر باری به بار آنان اضافه میکند.
او ادامه داد: در کشورهای دیگر به تولیدکننده به چشم قهرمان نگاه میشود اما در ایران تولیدکننده یک کارفرمای ظالم است در صورتی که این تولیدکننده است که در شرایط اقتصادی پر چالش تولید در ایران، با سرمایه خود به جای دلالی و واسطه گری با سود کلان ریسک کرده و برای زنده نگاه داشتن صنعت کشور تلاش میکند و در نهایت دستاورد این همه تلاش تولید کنندگان برای کشور ایجاد اشتغال و گردش سرمایه و در نهایت رونق اقتصاد است. این کارشناس افزود: در اغلب موارد دولت به جای کمک کردن به تولیدکننده سنگ اندازی میکند. مثلا وعدههایی در مورد کار در شهرکهای صنعتی با چند سال معافیت از پرداخت مالیات و یا پرداخت تسهیلات با سود پائین و . . . میدهد و به محض پا گذاشتن تولید کننده به آن شهرکها، قوانین از این رو به آن رو میشوند و کاملا بالعکس از آب درآمد و به جای معافیت مالیاتی به نوعی آنها را با چالشهای ناخواسته مواجه مینماید. اخگر درباره معضلات عرصه مد کشور گفت: مد یک صنعت شکل گرفته است که متعلق به فرهنگ ما نیست لذا نمیتوانیم با حفظ همین نام آن را متحول کرده و نوع دیگری از آن را ارائه و اداره کنیم. اگر میخواهیم که چیزی مشابه با بعضی از کارکردهای آن را داشته باشیم و یا مد را به صورت داخلی درآوریم باید ابتدا این صنعت را خوب بشناسیم و پس از آن از متخصصان آشنا به این امر دعوت و از آنان کمک گرفته تا آنچه که باید در چهارچوب قوانین به اجرا درآید را طرح ریزی و برنامه ریزی نمایند. مسلماَ اقدامات کوچک و مقطعی و سلیقه ای که کارشناسان متخصص بر آن دستی نداشته اند نه تنها مشکلی را بهبود نمی بخشد بلکه به نوعی نارضایتی ها را بیشتر میکند.
انتهای پیام/61