فرشته کیاوش عضو هیئت علمی دانشگاه علم و فرهنگ و مدیر گروه طراحی پارچه ولباس این دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین گفت: برگزاری برنامه‌هایی مانند بی ینال نقاشی، تصویرگری، مجسمه سازی و... که در عرصه فرهنگی کشور برگزار می‌شود جای خود را به خوبی یافته است. دراین میان نباید حضور صاحب‌نظران و افراد با تجربه و پیشکسوت را نادیده گرفت. اما در عرصه مد ولباس ما هنوز شاهد چنین اتفاقاتی نیستیم و اندک کاری هم که انجام می‌شود درحد متوسط است چرا که هیچ برنامه‌ای ندارد و نحوه اجرای کار به درستی مشخص نیست. درنتیجه آنچه که برگزار می‌شود نمایشگاهی است مانند نمایشگاه‌های بهاره که تنها اتفاق خاص آن، این است که دانشجویان رشته طراحی می‌توانند آثار خود را بفروشند. هنوزاین نمایشگاه آنطور که باید بازخوردی نداشته و تعاملی بین تولید کننده وطراح بوجود نیامده است.

او با اشاره به بخش مقاله‌های جشنواره نیز اظهار کرد: مقاله‌ها دردوره قبل در نشریه‌ای منتشر نشدند و بازخوردی که باید درجامعه علمی داشته باشند نداشتند. مقاله باید در بخش‌های مختلف وموضوعاتی چون تاریخ و آسیب شناسی که جای کار بسیاری دارد ارائه وانتشاریابد که متاسفانه تاکنون رخ نداده است.

کیاوش ادامه داد: جشنواره فیلم فجر یا جشنواره تجسمی فجر برای مخاطبانشان به خوبی جا افتاده‌اند و همه به عنوان یک رویداد ملی آن را می‌شناسند، اما جشنواره مد و لباس هنوز جایگاهی ندارد. باید کار از بخش دولتی بیرون آمده و به بخش خصوصی واگذار شود؛ ضمن اینکه باید طراحان را حمایت کرد. متاسفانه ما در زمینه لباس شاهد اتفاق ملی و دولتی نیستیم درحالی که لباس ابزاری روزمره است که ما با آن سر و کار داریم.

این استاد دانشگاه پیشنهاد داد: بهتر است ما بتوانیم در طی سال هفته‌ای را به عنوان هفته مد داشته باشیم تا طراحان لباس‌هایشان را ارائه دهند و تولیدکنندگان بیایند واز آثار دیدن کنند، شاید بتوان به تغییر و تحول این عرصه امیدوار بود. وقتی طراح دستش باز باشد و بداند اثر به نام خودش منتشر می‌شود حتما پیگیری می‌کند. عرصه فشن و مد کار بسیار پرخرجی است و از عهده یک شخص خارج است باید بتوانیم این عرصه را در سطح ملی اجرا کنیم.

او با اشاره به حضور دست‌های پشت پرده در عرصه مد ولباس کشور که اغلب وارد کننده هستند گفت: متاسفانه سال هاست که ما با این معضل روبه رو هستیم و دست‌های زیادی در این زمینه وجود دارد که عرصه مد وپوشاک کشور را تحت شعاع قرارداده است. با چرخی در مجتمع‌های تجاری شما بیش از آنکه جنس ایرانی ببینید با اجناس چینی آشنا می‌شوید. وقتی مانتو ایرانی گران‌تر از نمونه خارجی آن است و الگویش نیز ایرادات بسیاری دارد قطعا مصرف کننده به سراغ جنس چینی می‌رود.

کیاوش عنوان کرد: اگر از طراحان حمایت درستی صورت گیرد کارها دیگر زیرزمینی نیست واتفاقات بزرگتری در عرصه مدولباس کشور رخ می‌دهد و مخاطبان بیشتری را جذب می‌کنند. با توجه به این کارهای زیرزمینی که انجام می‌شود و شوهایی که برگزار می‌کنند جشنواره مدولباس نمی‌تواند آن جایگاهی را که باید بدست آورد.

مدیر گروه طراحی پارچه و لباس دانشگاه علم و فرهنگ درباره طرح‌های ارائه شده در جشنواره ابراز کرد: به نظر می‌رسد طرح‌هایی که ارائه می‌شود برای عام مردم قابل استفاده نیست، در چند دوره گذشته طراحان اصرار دارند تا از طرح‌های قدیمی و سنتی استفاده کنند اما حتما نباید از تمام هنر ایرانی و المان ایرانی دریک اثر استفاده کرد که درنهایت تبدیل به یک اثر با شکل و شمایل عجیبی شود. مخاطب برای استفاده از محیط اجتماعی باید به سراغ مانتوهای ساده برود که در نمایشگاه اینگونه نیست. این درحالی است که اغلب مانتوهای زیرزمینی کار طراحان جوان و دانشجوست و آنها به خوبی می‌دانند که مصرف کننده جوان چه می‌خواهد.

او در پایان با اشاره به حضور برندهای ایرانی در بازار پوشاک خاطرنشان کرد: برندهایی که این روزها مشغول فعالیت هستند در عرصه مانتو بانوان، برعکس برندهایی که در پوشاک مردانه فعالیت دارند خیلی شناخته شده نیستند، اما همین که برندی بتواند تبلیغات داشته باشد بسیار خوب است و جای امیدواری دارد.