راضیه سلطانی فارغ التحصیل رشته گرافیک به همراه سحر خلیلی کار‌شناس طراحی دوخت، مانتوهایی با عنوان "zee design" ارائه می‌کنند. گفت‌و‌گوی هنرآنلاین با راضیه سلطانی را در این زمینه بخوانید.

خانم سلطانی چه طور وارد کار طراحی لباس شدید؟

من ابتدا طراحی جواهرات انجام می‌دادم، بعد از مدتی تصمیم گرفتم کارم را گسترش دهم و در دوره‌های دوخت و الگوسازی شرکت کردم و آموزش دیدم. بعد از آشنایی با خانم خلیلی با توجه به اینکه هر دو در این زمینه تحصیل کرده بودیم، کار مشترک خود را آغاز کردیم و تعدادی نمایشگاه لباس برگزار کردیم. بعد از آن هم محلی برای مزون تهیه کردیم و الان مشتری‌های خاص و محدودی داریم که وقتی یک بار برایشان طراحی لباس انجام دادیم مشتری ثابت ما شدند.

طرح‌های شما چه تفاوتی با سایر کارهای موجود دارد؟

مهم‌ترین نکته برای ما توجه به خواست مخاطب است. اکثر مشتریان ترجیح می‌دهند از رنگ‌های تیره‌ای که سال‌ها درگیر آن بوده‌اند جدا شوند و از رنگ‌های شاد و متفاوت استفاده کنند. ما تلاش می‌کنیم در کار‌ها رنگ‌هایی را که کمتر دیده شده‌اند و یا ترکیبات رنگی که قبلا به آن توجه نشده است ارائه کنیم. در عین حال به این نکته اهمیت می‌دهیم که چه لباسی برای چه اندامی مناسب است و چگونه می‌توان با انتخاب لباس مناسب عیوب اندام را پوشاند. کسانی که مشتری ما هستند به کار ما اطمینان دارند آنها از ما در مورد لباس مناسب خود برای اصلاح اندام و حتی اینکه چه لباسی مناسب چه فضایی است سوال می‌کنند. گاهی مشتری لباسی را انتخاب می‌کند که مناسب او نیست و ما یک لباس دیگر را به او پیشنهاد می‌دهیم، ممکن است در ابتدا شک داشته باشد اما بعد متوجه می‌شود که آن لباس خیلی بیشتر برازنده اوست و به حرف ما اعتماد می‌کند چون خیلی از مشکلات چاقی و لاغری را می‌توان با برش‌های مناسب در لباس رفع کرد.

به نظر شما چه طور می‌توان هویت ایرانی را در یک لباس نشان داد؟

در حال حاضر شیوه رایج برای نشان دادن ایرانی بودن لباس استفاده از پارچه‌های سنتی است در حالی‌که این لباس‌ها همه جا قابل استفاده نیستند. مثلا خانمی که شاغل است یا لباس ساده را می‌پسندد نمی‌تواند از مانتویی با نقوش سنتی و شلوغ استفاده کند. باید برخورد هوشمندانه‌ای با این موضوع داشت و به جزئیات توجه کرد. می‌توان با توجه به لباس‌های بومی و سنتی از آن‌ها الگو گرفت اما نباید عین آن را کپی کرد چون ما در شهر زندگی می‌کنیم و شرایط جامعه اجازه نمی‌دهد از لباس‌هایی به آن شکل استفاده کنیم. من هم در طرح‌هایم از پارچه‌های سنتی خیلی کم استفاده می‌کنم و به جای آن پارچه‌های ساده‌ای را به کار می‌برم که به راحتی بتوان در جاهای مختلف از آن استفاده کرد. باید این نکته را در نظر داشت که مصرف کننده هم ترجیح می‌دهد آن چیزی را بپوشد که در فشن شوهای خارجی می‌بیند و ما نمی‌توانیم او را مجبور کنیم لباس سنتی بپوشد تا ایرانی بودن خود را نشان دهد.

در مورد جشنواره مد و لباس که در سال‌های اخیر برگزار می‌شود چه نظری دارید؟

من تا به حال در این جشنواره شرکت نکرده‌ام اما فکر می‌کنم وجود آن خوب است و دوستانی دارم که در آن شرکت کردند و برگزیده شدند. اصولا همین که فضایی وجود دارد تا کار‌ها دیده شده و داوری شوند امید به کار کردن را در بین طراحان افزایش می‌دهد. هرچند جوایزی که به برندگان تعلق می‌گیرد ناچیز است و هنوز جشنواره آنقدر قوی نیست که بتواند به پوشش مردم جامعه و طراحان جهت دهد.

طراحان برای بالا بردن سطح سلیقه افراد و تاثیرگذاشتن روی سلیقه آنان چه کاری باید انجام دهند؟

جهت دهی به سلیقه دیگران کار خیلی سختی است. من که کارهای خاص تولید می‌کنم هزینه زیادی برای تولید مانتو می‌پردازم که بسیار بیشتر از مبلغی است که برای وارد کردن یک لباس معمولی از کشورهای دیگر پرداخته می‌شود. در نتیجه عده زیادی قدرت خرید کارهای من را ندارند. برای اینکه همه بتوانند از این طرح‌ها استفاده کنند باید به قدرت خرید مردم توجه کنیم و تسهیلاتی داشته باشیم که بتوانیم کار‌ها را به شکل عمده تولید کنیم. مثلا اگر تولیدکننده به جای دوخت در چین، از طراحان ایرانی طرح بخرد و آن‌ها را به تولید برساند به مرور زمان لباس‌های بهتری بر تن مردم خواهیم دید. در شرایط فعلی مردم ناچار به پوشیدن لباس‌های موجود در بازار هستند چون ارزان‌تر از کارهای مزون است. همه ما از تولیدکننده تا طراح باید کمک کنیم با پایین آوردن هزینه‌ها امکان خرید لباس‌های بهتر و زیبا‌تر را برای عموم فراهم کنیم. در مورد این موضوع صحبت‌های زیادی می‌شود اما هیچ‌کدام عملی نمی‌شوند. در جشنواره‌ها هم طرحی برگزیده می‌شود اما فقط تشویق می‌شود و جای دیگری مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

به نظر شما طرح‌های تولید شده در مزون قابلیت تولید انبوه دارند؟

فکر می‌کنم طرح‌های همه طراحان قابلیت کار در تولیدی را دارد. کسی که لباس‌های تولید من را می‌پوشد آن‌ها را در همین جامعه استفاده می‌کند نه در جاهای خاص. این لباس‌ها مطابق عرف و قوانین جامعه تولید می‌شوند و تنها تفاوت آن‌ها با لباس‌های تولیدی این است که در آن سلیقه به کار رفته و در مورد آن‌ها فکر شده است.

با توجه به تحولات پوشش افراد جامعه در سال‌های اخیر، آینده طراحی لباس را در ایران چه طور می‌بینید؟

این تحولات هم خوب و هم بد است. خوب است چون هرکس با توجه به شخصیت اجتماعی‌اش می‌تواند تصمیم بگیرد چه لباسی را انتخاب کند و بپوشد. ولی از جهتی هم چندان خوب نیست چون نمی‌توانیم آزادانه فعالیت کنیم و باید چهارچوب‌های زیادی را رعایت کنیم. ولی اگر تلاش کنیم و به ریشه خودمان برگردیم می‌توانیم در این زمینه پیشرفت داشته باشیم. اگر به سمت فرهنگ و هنر خودمان برگردیم و از لباس‌هایی که داشته‌ایم الگو بگیریم می‌توانیم حداقل در جهان اسلام و فشن شوهای اسلامی شرکت کنیم و مطرح شویم.

انتهای پیام/