به گزارش هنرآنلاین ، داور ژاپنی جشنواره فیلم کوتاه تهران از معرفی یک فیلم کوتاه ایرانی به آکادمی اسکار ابراز خرسندی کرد.
سیگو تونو در گفتوگو با ستاد خبری جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران، در مورد آنچه از سینمای ایران میداند، گفت: "فیلمهای عباس کیارستمی را دیدهام و به نظرم بسیار خوب بودند و همچنین آثاری از اصغر فرهادی مثل "درباره الی" و "جدایی نادر از سیمین" را دیدم.
این منتقد ژاپنی ادامه داد: "حدود سه سال پیش که امیر نادری عضو هیات داوران ما در ژاپن بود، کارهایش را دیدم و از این طریق با سینمای ایران آشنا شدم. فیلم "دونده" امیر نادری برایم بسیار جالب بود."
وی افزود: "تخصصم بیشتر فیلم کوتاه است و فیلمهای بلند زیاد نگاه نمیکنم اما همان مقدار فیلم بلند ایرانی که دیدم خیلی دوست داشتم."
این داور ژاپنی اظهار کرد: "طی سه چهار سال گذشته فیلمهای کوتاه ایرانی زیادی دیدهام که خیلی خوب بودند. به عنوان نمونه فیلم "کودکان ابری" ساخته رضا فهیمی که جایزه بزرگ جشنواره Short shorts ما را کسب کرده و از طریق این جشنواره به اسکار نیز معرفی شد، یکی از بهترین فیلمهای کوتاهی بود که دیدم."
تونو در پاسخ به این پرسش که آیا فیلم کوتاه به تنهایی یک ژانر است یا راهی برای ورود به عرصه فیلم بلند، گفت: "قطعاً فیلم کوتاه به تنهایی یک ژانر مستقل و معتبر است، اما بزرگترین فیلمسازهای جهان با ساخت فیلم کوتاه کارشان را شروع کردند چون ساخت فیلم کوتاه با بودجه، زمان و تجهیزات کمتر امکانپذیر است. به همین دلیل فکر میکنم فیلم کوتاه آغازگر خوبی برای ورود به عرصه فیلمسازی حرفهای و موفق است."
وی در ادامه در مورد جشنواره Short shorts ژاپن توضیح داد: "جشنواره ما از سال ۱۹۹۹ آغاز به کار کرده است و چیزی حدود نصف جشنواره فیلم کوتاه شما عمر دارد و حدود یازده سال است که ما فیلم برتر جشنوارهمان را به آکادمی اسکار معرفی میکنیم و امسال این امتیاز به یک فیلمساز ایرانی تعلق گرفت."
داور چینی بخش بینالملل جشنواره فیلم کوتاه تهران: ایرانیها در ساخت فیلمهای داستانی پیشرفت کردهاند
داور چینی بخش بینالملل جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران گفت: فیلمهای داستانی که امسال و در این جشنواره دیدم به نظرم خیلی خوب هستند. در این فیلمها از نظر تصویربرداری و موضوعات خوب عمل شده و فیلمها ارتباط خوبی با مخاطب برقرار میکنند.
چانگ یوک موئیو (جیپسی) داور چینی بخش بینالملل جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران در گفتوگو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره در مورد شناختش از سینمای ایران گفت: "سینمای ایران را با دیدن فیلم کیارستمی که در هنگ کنگ به نمایش در آمد، شناختم. در هنگ کنگ خیلی از کسانی که فیلمهای کیارستمی را دیدند با علاقه و اشتیاق از او صحبت میکردند.
وی اظهار کرد: "فیلمهای زیادی از ایران و سینماگران ایرانی دیدهام اما به دلیل تلفظ سخت اسمهای ایرانی نمیتوانم آنها را به یاد بسپارم. به همین دلیل فقط میتوانم شاخصترین آنها که از نظر خودم کیارستمی و فرهادی هستند را نام ببرم."
جیپسی افزود: "در سال ۲۰۱۱ هم برای همین جشنواره به ایران آمده بودم. تعدادی فیلم کوتاه ایرانی در جشنوارهها دیدم و پیگیر سینمای بلند ایران هم بودم."
این فیلمساز چینی با تاکید بر اینکه ساختار، محتوا و داستان هر فیلم متفاوت است؛ اظهار کرد: "قسمت آسیایی را خیلی بهتر از قسمت بینالملل دیدم چون کاملاً متفاوت و جذاب بود. متفاوتترین فیلمها در بخش آسیایی جشنواره وجود داشت و فقط تنها مسالهای که کمی برایم جای تأسف داشت، بخش مستند بود که به اندازه بخشهای دیگر خوب نبود و حرفی برای گفتن نداشت."
این داور چینی بیان کرد: "آن طور که از فیلمها و فیلمسازها درک کردم خیلی به ساختن فیلمهای مستند علاقه خاصی ندارند و فیلمسازان ایران بیشتر به دنبال ساخت فیلمهای داستانی هستند. در قسمت داستانی فیلمنامههای خیلی خوبی دیدم که خیلی جاها کاراکترهای خوبی را به کار گرفته بودند."
وی ادامه داد: "یکی از چیزهایی که در این جشنواره خیلی برایم جالب بود، اصرار انجمن برای حضور و فعالیت بچههای ۱۲ تا ۱۹ سال است که بیایند و فیلم بسازند و این برایم خیلی جالب است که مدیران انجمن سینمای جوانان ایران تاکید دارند علاوه بر بخش بینالملل و سایر بخشها از این نوجوانان نیز در فیلمسازی استفاده کرده و استعدادیابی کنند."
جیپسی گفت: انجمن میتواند کمک زیادی به این استعدادها کرده تا بتوانند در مسیر فیلمسازی قدم بگذارند و از نظر من این نسل که دیدم میتوانند کمک زیادی به پیشرفت سینما ایران کنند."
وی همچنین عنوان کرد: "بر اساس فیلمهایی که در سینمای ایران دیدهام میتوانم بگویم که سینمای ایران کارگردانهای خوب و بازیهای خلاقانهای دارد و تنها مشکل سینمای ایران موضوعاتی است که به آنها پرداخته میشود."
این فیلمساز چینی ادامه داد: "شاید هم موضوع نباشد بلکه محدودیتهایی باشد که کارگردانها دارند و فکر میکنم یکی از بزرگترین مشکلات فیلمسازان و سینمای ایران وجود این محدودیتها برای پرداختن به قصه است و به خاطر همین محدودیتها بالاجبار باید به موضوعاتی بپردازند که کلیشهای شده و تکراری است."
استاد ارشد آکادمی هنرهای نمایشی هنگ کنگ تصریح کرد: "میتوان به سینمای ایران نمره قبولی داد و در مقایسه با کشورهای غربی و کشورهای صاحب سینما در آسیا، ایران میتواند با این پتانسیل که در جوانان و استعدادهایش دارد، جایگاه بهتری داشته باشد."
وی همچنین اظهار کرد: "یکی از هدفهای که دوست داشتم برای جشنواره به ایران بیایم این بود که ببینم تا چه حد سینمای ایران پیشرفت داشته و از طرف نهادها و سازمانهای سینمایی از سینماگران ایرانی حمایت میشود که خوشبختانه دیدم دانشگاهها و آموزشگاههای خوبی در رشته سینما در ایران وجود دارد."
داور لهستانی جشنواره فیلم کوتاه تهران: تغییرات در حوزه انیمیشن به جذابیت آن افزوده است
داور لهستانی جشنواره فیلم کوتاه تهران معتقد است که انیمیشن در سالهای اخیر دستخوش تغییرات زیادی شده که موجب جذابیت بیشتر آن شده است.
آندره بدنارک در گفتوگو با ستاد خبری سی و دومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران در مورد فیلمهای بخش بینالملل جشنواره اظهار کرد: "فیلمهای داستانی بسیار جالب و داستانهای جذابی داشتند. در بخش مستند، انیمیشن و تجربی فیلمهای انیمیشن جذابی دیدم و به نظرم انیمیشن در سالهای اخیر دستخوش تغییرات زیادی شده که این مسأله به جذابیت آن کمک میکند."
وی افزود: "در مورد فیلمهای تجربی ابتدا باید به این فکر کنیم که اساساً تجربه و تجربهگرایی در فیلمها به چه معناست و چه طور محقق میشود. در مورد فیلمهای مستند نیز باید بگویم که از دو سطح خوب و متوسط برخوردارند و اصلاً فیلم مستند بد ندیدهام که این نشانه انتخابهای خوب است."
وی در مورد فیلمهای ایرانی که دیده است، عنوان کرد: "فیلمهای ایرانی را که در لهستان به نمایش در آمدهاند، دیدهام و برایم خیلی جالب توجه بودهاند. کارهای یکی از کارگردانهای ایرانی که متاسفانه نامش را به خاطر نمیآورم نیز خوب بوده است."
این داور لهستانی خاطرنشان کرد: "پبا فیلمهای کوتاه ایرانی به دلیل اینکه هم کم دیدهام و هم مواردی که دیدم بدون زیرنویس بوده، کم آشنایی دارم اما فیلمهایی که طی این چند روز در جشنواره فیلم کوتاه تهران دیدم، خیلی خوب بودند."
احمد مسجد جامعی عضو شورای شهر تهران دوشنبه ۲۵ آبان در جشنواره سی و دوم فیلم کوتاه تهران در پردیس چارسو حاضر شد و لحظاتی با فرید فرخنده کیش مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران و دیگر اعضای انجمن گفتگو کرد.
مسجد جامعی در این دیدار خطاب به فرید فرخنده کیش که درباره مکان برگزاری جشنواره با وی گفتگو میکرد، گفت: با یکی از همکاران در شورای شهر صحبت میکردیم که زندگی شبانه را به شهر برگردانیم و گفتیم چند نقطه کانونی داریم که یکی از آنها مسعودیه بود و یکی دیگر از آنها تالار وحدت که میتوانست به لالهزار متصل شود و راهی برای احیای لالهزار شود.
مسجد جامعی عنوان کرد: احداث پردیس سینمایی چارسو یکی از ظرفیتهایی بود که زندگی شبانه را به شهر بر میگرداند و هم برای شما و هم برای شهر و فیلم، خوب است و ظرفیت اجتماعی دارد.
وی با بیان اینکه پردیس چارسو ظرفیتهای بسیاری دارد، افزود: همه میدانیم خاستگاه سینما، منوچهری است و اگر شما بخواهید وارد این مجموعه چارسو شوید باید از خیابانهای ۳۰ تیر و لالهزار گذر کنید.
در نشست سیفالله صمدیان با فیلمسازان مطرح شد: فیلم کوتاه در اجرا ساده و در کیفیت نهایی عمیق است
جلسه و نشست فیلمهای دانشجویان کارگاههای آموزش فیلمسازی عباس کیارستمی با حضور یدالله صمدیان، بهزاد دورانی بازیگر فیلم "باد ما را خواهد برد" و کاوه اویسی شب ۲۴ آبان در سالن ۴ پردیس چارسو برگزار شد.
در ابتدای این جلسه بهزاد دورانی درباره کار با کیارستمی در فیلم "باد ما را خواهد برد" گفت: "طی ۳۰ سال کاری که با تمام کارگردانان همراه شدم، تجربه همکاری با کیارستمی برایم از این جهت جالب بود که از قبل آنچه میخواست بسازد را در ذهنش میساخت. هیچ کس اجازه کات گفتن در فیلمهای کیارستمی ندارد و یکبار دلیل آن را پرسیدم که گفت شاید همان پلان بهترین بازی بازیگر ما باشد و دیگر نتوانم این صحنه را بگیرم. شاید بخشی از زوائد از پلانهای اصلی فیلم شود."
دورانی درباره بازی گرفتن کیارستمی از بازیگران عنوان کرد: "صبحها چهار ورق دیالوگ به من میداد و بعد از یکبار خواندن، سریع ورقها را میگرفت و میگفت نمیخواهم حفظ آبرو کنی و فقط جلوی دوربین برو و هر کاری میخواهی انجام بده."
در ادامه این نشست سیفالله صمدیان در خصوص غفلت تلویزیون از فیلمهای کوتاه گفت: "تلویزیون ما نمیداند یکی از منابع درخشان و سرشار فراهنگی همین فیلمهای کوتاه است و تلویزیون میتواند برای چند سال آینده طی ۱۰ دقیقه باکس فیلم کوتاه ثابت داشته باشد."
صمدیان با اشاره به استنباط غلط برخی درباره فیلم کوتاه، عنوان کرد: "برخی فکر میکنند فیلم کوتاه پله اولیه به سمت فیلم بلند است اما وای به حال کسی که فیلم میبیند و حواسش به زمان فیلم است. این اشتباه بزرگی است که فکر میکنند بچهها باید با فیلم کوتاه یاد بگیرند و بعد فیلم بلند بسازند و مخالف این ذهنیت هستم.
وی ادامه داد: "کیارستمی میگفت که فیلمسازان نباید فیلم کوتاه را پل ارتباطی برای ساخت فیلم بلند بدانند؛ چرا که نقش رباعی و دوبیتی در ادبیات و فیلم کوتاه و بلند در فیلمسازی متمایز است و هرکدام جایگاه خاص خود را دارند."
این فیلمساز در پایان صحبتهای خود گفت: "فیلم کوتاه اندازه زمان و مکان را به ما میدهد تا با دقت انتخاب کنیم. اصولاً ذهنیت زمان فیلم را باید پاک کنیم و مهم این است که چه میخواهیم بسازیم. فیلم کوتاه باید در عملیات اجرایی ساده اما در کیفیت نهایی عمیق باشد."
در ادامه این جلسه کاوه اویسی از هنرجویان کارگاه فیلمسازی کیارستمی گفت: "فیلمهایی که ۹ سال پیش در کارگاه ساخته میشد، با آنچه در مسابقه داستان کوتاه جشنواره میبینیم، خیلی متفاوت است. در حال حاضر همه به سمت فرآیندهای ساخت بزرگ یا بازیگرهای ستاره در فیلم کوتاه هستند اما کیارستمی میگفت با کمترین امکانات و هزینهها امکان ساخت فیلم وجود دارد."
وی با درخواستی از فیلمسازان حاضر در سالن تأکید کرد: "خواهش میکنم مرعوب فرآیندهای ساخت یا زمان فیلمهای کوتاه الان نشوید و رقیبهای ما این فیلمسازان نیستند. باید بتوانیم با امکانات کم فیلم بسازیم و کل جریان را نباید ببازیم. این فیلمهای ساده و کم هزینه ای که میسازیم را میتوانیم با دوربینهای موبایل بسازیم و اگر ایده و فیلمنامه خوب داشته باشیم، پیشرفت میکنیم."
نشست نقد و بررسی فیلمهای مسابقه داستانی
چهارمین جلسه نشست نقد و بررسی تخصصی فیلمهای مسابقه ملی- داستانی با حضور مرتضی علی عباس میرزایی (مجری و کارشناس)، کاوه قهرمان (منتقد) و کارگردانان و عوامل فیلمهای به نمایش درآمده در سالن شماره یک پردیس سینمایی چهارسو برگزار شد.
اولین بخش این نشست به بررسی فیلم کوتاه "آرام" ساخته فرشته پرنیان اختصاص داشت که به دلیل نبود این کارگردان در جلسه، خلاصه داستان فیلم از زبان سهند کبیری (فیلمنامه نویس) بازگو و وی یادآور شد: آرام کاراکتر اصلی فیلمنامه است که برای تسویه حساب مالی وارد شرکت سابقش میشود. از میان افراد زیادی که همکاران سابق او هستند، آرام به دنبال مهسا میگردد و در اواسط فیلم که او را در پشت بام ملاقات میکند، مهسا برخلاف سایرین به او پیشنهاد میدهد که تسویه حساب را جدی بگیرد و دیگر به پشت سرش نگاه نکند.
در ادامه کاوه قهرمان با اشاره به سکانس ملاقات آرام و مهسا در پشت بام، انتخاب چنین لوکیشنی را برای به تصویر در آوردن ایده اصلی فیلم، مناسب دانست و گفت: مهسا تنها کاراکتری است که در فضای باز دیده میشود و همانا بازگوکننده این است که مهسا فکری بازتری نسبت به سایر شخصیتهای فیلم دارد.
دومین فیلم بررسی شده در این نشست، "پلاک استیل" به کارگردانی زانیار عزیزی بود. این فیلمساز درباره چگونگی شکل گیری ایده اصلی فیلمنامه که برگرفته از یکی از داستانهای نویسنده ای کرد زبان است، بیان کرد: اولین بار داستانی را چند سال پیش از نویسنده ای کرد خواندم که با گذشت سالها همچنان درگیر کاراکتر اصلی آن قصه بودم.
وی افزود: تا اینکه فیلمنامه پلاک استیل را با پایان بندی متفاوت و تفاوتهای جزیی دیگر نوشتم. ترجیح من بر آن بود که با توجه به کوتاه بودن فیلم، تنها یک پایان بندی برای آن در نظر بگیرم یعنی بر خلاف آنچه که در داستان اصلی بود و خواننده را با دو پایان درگیر میکرد.
در بررسی پروشوییپ که بخش سوم این نشست بود، جابر رمضانی (کارگردان) با تاکید بر خشونت به عنوان ذات اصلی این فیلم گفت: دکوپاژ، طراحی صحنه، رنگ فیلم و .... همگی تاکید بر همین امر دارند. فضای حاکم بر فیلم پر تنش است و این جز لاینفک آن است که از دل قصه بیرون میآید.
رمضانی در پاسخ به یکی از حاضران که از او خواست تا نقطه عطف فیلمش را بگوید، تصریح کرد: سکانس ورودی برایم بسیار مهم است و سعی کردیم که اصل حرفمان را آنجا بزنیم.
عباس میرزایی یکی از نقاط قوت "روشویی" را سکانس پلان بودن آن دانست و رمضانی هم گفت: اصرار من بر "سکانس پلان" گرفتن این بود که به مخاطب بگویم این اتفاق دقیقاً همانی است که دربارهاش حرف میزنیم نه اینکه صرفاً بخواهم از سر رقابت چنین حرکتی را انجام دهم.
کارگردان روشویی فیدان فیلم را به عنوان بخش کننده بین المللی این فیلم معرفی کرد و افزود: برای حضور در چندین جشنواره بین المللی درخواست داشتیم و قرار است به زودی در آن جشنوارهها حضور به هم رسانیم.
مریم نورمحمدی (بازیگر روشویی) نیز در پاسخ به سؤال مجری نشست مبنی بر اینکه "شما به عنوان بازیگر چگونه توسط کارگردان اقناع شدید تا به این نقطه رسیدید که چنین طبیعی بازی کنید؟" بیان کرد: "جابر به من میگوید که دقیقاً چه میخواهد و من فقط همانطور که او میخواهد بازی میکنم. دشوار بودن کار من حضور جلوی دوربین تورج اصلانی بود."
وی ادامه داد: "من بازیگر تئاتر هستم اما پس از بازی در این فیلم به این نتیجه رسیدم که بازی سینما با تئاتر بسیار متفاوت است و نیاز به تکنیک بسیاری دارد."
رمضانی نیز افزود: "پس از آنکه ده جلسه با یکی از بازیگران مطرح و چهره سینما تمرین کردیم، متاسفانه روز فیلمبرداری برایش تصادفی پیش آمد که نتوانست دیگر با ما همکاری کند. پس از آن مریم نورمحمدی لطف بزرگی به من و فیلم کرد و صبح با او تماس گرفتم و تا ظهر جلوی دوربین رفت و نتیجه هم آن است که امروز میبینید."
آخرین بخش این نشست نقد و بررسی به "کشتارگاه" ساخته بهزاد آزادی اختصاص یافت. آزادی با اشاره به فنون کارگردانیاش برای ساخت این فیلم گفت: "زمانی که دکوپاژ میکنم اهمیت اصلی من بر یک نقطه، دیالوگ یا شخصیت دراماتیک در یک موقعیت است. نتیجه هم این میشود که گاهی اتفاق یا دیالوگ خارج از قاب دارم و فوکوسم بر درام اصلی است."
کارگردان "کشتارگاه" افزود: "از آنجا که علاقهام به داستانهای پر تنش است، پس دوربین روی دست میروم و همه تصاویر را شارپ نمیگیرم. معتقدم این فلو بودن بعضی از پلانها کمک زیادی به حس و حال فیلم کرده است."
وی درباره بداهه گویی های بازیگران در این فیلم تصریح کرد: "بازیگران را یک هفته قبل از شروع فیلمبرداری انتخاب کردم و با آنها سر تمرین نبودم. سر صحنه بداهه گویی زیاد اتفاق میافتاد که البته اصرار من بر همین بود چرا که میخواستم از این طریق خلأ میان دیالوگهایشان را پر کنند."
پس از انتقاد یکی از حاضران که مشکل اساسی فیلمنامه را مشخص نبودن راوی و مغشوش بودن آن دانست، آزادی گفت: "نسخه اصلی فیلمنامه ٦٠ دقیقه بود اما به علت کم بودن سرمایه مجبور شدم از این فیلمنامه بلند فیلمی کوتاه بسازم البته به گونه ای که فیلمنامه آسیب نبیند. تصور میکنم این اغتشاش هم به علت کوتاه شدن فیلمنامه است."
کاوه قهرمان هم در ادامه صحبتهای او بیان کرد: "البته این حجم از پرداخت به کاراکترهای زیاد و راوی مربوط به فیلم بلند است نه چنین فیلم کوتاهی. هنگامی که با مخاطب در ابتدا قرارداد میبندی که فیلم قرار است با چه ریتمی پیش رود، دیگر نمیتوانی این قرارداد را بشکنی."
عباس میرزایی هم با اشاره به همین امر، آن را اشتباهی قابل چشم پوشی دانست و درباره ایراد اصلی فیلمنامه تصریح کرد: "طولانی شدن زمان یکسری از پلانها همه چیز را ناگهان به هم میریزد و ارتباط مخاطب را با داستان قطع میکند، بر خلاف آنکه فیلم شروع بسیار خوبی دارد."
آزادی در پایان افزود: "از آنجا که از ابتدا میخواستم فیلم را برای سینه فندانسیون بفرستم پس درصدد بودم تا فیلم را به گونه ای بسازم که برای تمام دنیا قابل فهم باشد. خوشبختانه پس از نمایش فیلم در آن بخش مخاطبان بین المللی تا حد زیادی داستان را درک کردند حتی بیشتر از من و برایم بسیار جالب بود که انها به این خوبی با فیلم ارتباط برقرار کردهاند.
آخرین نشست نقد و بررسی فیلمهای پویانمایی
نشست نقد و بررسی تخصصی فیلمهای پویانمایی بخش ملی در آخرین روز سی و دومین جشنواره فیلمهای کوتاه تهران با حضور روانبخش صادقی (مجری و کارشناس)، فاطمه شکیب (منتقد)، محمد علی صفورا (منتقد) و فیلمسازان آثار پویانمایی به نمایش درآمده، برگزار شد.
اولین فیلم "نقطه قرمز" به کارگردانی مطهره احمدپور بود که بدون حضور کارگرداناش بررسی شد. صفورا درباره این فیلم گفت: قرار گرفتن عقل و عشق در کنار هم، ایجاد فضایی شاعرانه، استفاده از متون ادبی و فرهنگی و انعکاس آن در فیلم، نکات قابل توجه این انیمیشن است. "نقطه قرمز" به دلیل فضای بصری تأثیر خوبی بر من گذاشت اما معتقدم پایانبندی مناسبی نداشت و نیازی نبود که در آخر فیلم برای مخاطب ترجمه شود.
این منتقد افزود: در حالیکه این انیمیشن کاملاً ایرانی است اما از تیتراژ انگلیسی بهره گرفته است. نبود تیتراژ فارسی توهین به مخاطب ایرانی است و باید این امر را برای هر دو مخاطب ایرانی و خارجی لحاظ کرد.
شکیب نیز طی جملاتی کوتاه بیان کرد: احمدپور از شاگردان من است که در دوره لیسانسش این فیلم را ساخته است. به نظرم "نقطه قرمز" علاوه بر نگاه شاعرانه حاکم بر آن، به نوعی انیمیشنی علمی هم به نظر میآید.
انیمیشن "اختیار" ساخته شکیبا شعبانی دومین فیلم پویانمایی بود که در این نشست به آن پرداخته شد. شکیب این انیمیشن را از نظر اجرا استاپ موشن (شیوه ای از انیمیشن، که با جا به جایی یا تغییر مکان، تصاویر به صورت دو یا سه بعدی ایجاد میشود) خوبی دانست و گفت: فضای مجرد تقلیل یافته به جوهر امور در "اختیار" بسیار در خور توجه است. بازیسازی و استفاده از صداها خوب است اما معتقدم این سبک انیمیشنها که از قصههای تکراری برخوردارند، بسیار زیاد شدهاند. این انیمیشن هم درحالیکه حرف زیادی برای گفتن ندارد اما از تکنیک خوبی بهرهمند است.
صادقی نیز به تکنیک استاپ موشن این انیمیشن اشاره کرد که با وجود دشواری کار به خوبی از آب در آمده است.
در ادامه صفورا با انتقاد از محتوای اثر بیان کرد: با محتوای داستان مشکل اساسی دارم و اینکه چرا باید دنیا را تا این حد تیره دید؟ از طرفی دیگر فیلم تا حدی مشکل عدم ایجاز دارد و زیاده گویی میکند.
وی ادامه داد: فونت تیتراژ نیز نامناسب است در صورتی که تیتراژ بخشی از فیلم است و باید از جنس آن باشد. به نظرم نوشتن خلاصه داستان هم در فیلم مناسب نبود.
شعبانی با اشاره به جمله "مرگ سرخ برتری دارد به زندگی سیاه" که در فیلم دیده میشود، آن را اعتقاد شخصی خود خواند و تصریح کرد: "اختیار" مقایسه سه نسل متفاوت است که قضاوت درباره آنها بر عهده بیننده گذاشته میشود.
این فیلمساز افزود: میخواستم رنگها در اجرا بیشتر باشد اما در عمل امکان پذیر نشد و حجم رنگها را کم و رنگهای اضافه را حذف کردم که فکر میکنم همین امر تا حدی به فیلم آسیب وارد کرد.
صفورا دربررسی سومین اثر به بحث گذاشته شده پویانمایی، به نقاط ضعف "نوسان" ساخته محسن جعفری اشاره کرد و گفت: "نوسان" فیلم متوسط ٣ بعدی است که از سفارشی بودنش لطمه میخورد. این انیمیشن از قصه خوبی برخوردار است اما در کارگردانی ضعف دارد.
این منتقد ادامه داد: داستان از لحظه ورود سرباز لطمه میبیند. اینکه سرباز جلوی کودک اسلحه میگیرد، در انیمیشن بسیار نامتعارف است. نباید چنین خشونتی نباید برای کودک به تصویر کشیده و سبب ترس او شود. چنین اشتباهی نشأت گرفته از نبود آگاهی جوانان فیلمساز است.
جعفری هم در پاسخ به انتقاد صریح صفورا به فیلماش بیان کرد: این فیلم برای کودک ساخته نشده و برای بزرگسال است. باید این را هم در نظر گرفت که "نوسان" کار اولم است که به تنهایی در شهرستان و شرایط سختی آن را ساختهام.
شکیب هم درباره این اثر گفت: این نوع قصهها تکراری و قبلاً بسیار دیده شدهاند. کاراکترها پرفورمنس ضعیفی دارند و من به این کارها به چشم تمرین فیلم اولی نگاه میکنم.
ادامه این نشست به بررسی انیمیشن "صفحه خالی" سیاوش خدایی که چند روز پیش به نمایش در آمده بود اما به علت عدم حضور کارگردان بررسی نشد، اختصاص یافت.
صفورا "صفحه خالی" را فیلم خوب و کاملی معرفی و مخاطبان را به دیدن آن توصیه کرد.
وی ادامه داد: کمالگرایی، ریتم عالی و خروجی حرفهای این اثر را به یکی از فیلمهای خوب مدرن ضد جنگ تبدیل کرده که زبان مناسبی را در آن به کار گرفته است. "صفحه خالی" به مخاطب و رسانهاش احترام میگذارد و فیلم بزرگ و کاملی است که با تماشای آن میتوان از انیمیشن ایرانی لذت برد.
شکیب هم درباره "صفحه خالی" خطاب به فیلمسازش تصریح کرد: به شما برای ساخت این فیلم تبریک میگویم و معتقدم توانایی خوبی دارید. با دیدن این انیمیشن به یاد فیلمهای کوتاه پیکسارافتادم اما برخی صحنهها شو آف زیادی دارد و به افراط کشیده میشود که میتوانستید آنها را کوتاهترکنید.
این منتقد ادامه داد: نگاه نوستالژیک به اشیای قدیمی تکراری، قرضی و تقلیدی است. از طرفی دیگر موسیقی نوستالژیک هم با فضا تطابق ندارد و بر صحنهها نمینشید.
خدایی هم در پایان گفت: نظرتان را قبول دارم و باید فیلمم کوتاهتر میشد اما این کوتاهی به داستان فیلمنامه آسیب میزد. برخی از این ضعفها به نبود تجربه در این سبک انیمیشنسازی برمیگردد و اینکه این فیلم بیهیچ حمایتی ساخته شده است.
"مجلس آینه" ساخته مهدی آقاجانی که نظر مثبت منتقدان را به خود جلب کرده است، در بخش دیگر بررسی شد.
صفورا با تاکید بر هویت ایرانی این انیمیشن، آن را وام گرفته از مدیوم تعزیه دانست که با سینما ترکیب شده است.
وی افزود: در "مجلس آینه" شاهد نگارگری مدرن هستیم که تمامی اجزای آن ایرانی و امروزی شده است. این قصه بهترین ضامن آهویی است که باید در بهترین زمان تلویزیون و شب مبعث امام رضا به نمایش در آید. باید به مهدی آقاجانی دست مریزاد گفت چرا که فیلم دینی را غیر مستقیم و چنین جذاب ساخته است.
شکیب نیز درباره این اثر گفت: آقاجانی راه آلترناتیو موضوعات تکری را به خوبی در انیمیشنهایش میتواند نشان دهد. دغدغه او این است که نقطه گذاریهای تعزیه را در انیمیشن بیاورد. او روایت و گرافیک تلفیقی را به خوبی میداند و هوشمندی خوبی دارد. آقا جانی کسی است که میتواند در انیمیشن ایران تحول به وجود آورد.
صفورا "اکوان دیو" به کارگردانی میلاد دائمی و ثریا قلیزاده را فیلمی با جذابیت بصری دانست و افزود: دکوپاژ خاصی را در فیلم شاهدیم که بر جذابیت آن میافزاید. اگر قرار بود در جشنواره امسال داور باشم، جایزه بهترین کارگردانی را به این فیلم برای دکوپاژش میدادم.
دائمی نیز درباره اثرش گفت: قصه فیلم برگرفته از شاهنامه است و به نمایش در آوردن موفق این قصه با روایتی متفاوت برایمان بسیار اهمیت داشت.
صفورا درباره "اینرو آنرو" به کارگردانی محمدعلی بیگی بیان کرد: فیلم با تک پلان ساخته شده و در پلان آخر رمز گشایی میشود که بدون آن پلان هم چیزی از داستان را متوجه نخواهیم شد. فیلمی موجز و عالی که از ته به سر قصه خود را میگوید و با وجود دو دقیقه بودناش پیامهای زیادی را منتقل میکند.
شکیب هم گفت: این فیلم معادل یک هایکو و فیلمی کامل است که به سازنده آن میتوان افتخار کرد.
"مرد خاکی" به کارگردانی مهسا سامانی آخرین فیلم پویانمایی بررسی شده در آخرین روز سی و دومین جشنواره فیلمهای کوتاه تهران بود که شکیب آن را یک فیلم اکستریمنتال خوب معرفی کرد.
حمایت نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی از تولیدات سینمایی
نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی از فیلمهایی با مضامین دریا محور حمایت میکند.
در جریان اهدای لوح تقدیر از طرف نماینده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به کارگردان مستند کوتاه "کهنمویی ساعت هفتصد و بیست" ناخدا دوم آماد نصیر درویشوند که در حاشیه برگزاری سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران روی داد، ناخدا یکم حمیدرضا شایگان رئیس دبیرخانه فرماندهی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از حمایت نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از تولیدات سینمایی بلند و کوتاه خبر داد.
در این مراسم که با حضور فرید فرخنده کیش رئیس هیات مدیره و مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران و ناوسروان عرفان آهنگری مدیر پژوهش و امور فرهنگی دبیرخانه فرماندهی نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به عنوان نماینده از طرف امیر دریادار دکتر حبیبالله سیاری فرمانده نیروی دریایی راهبردی ارتش جمهوری اسلامی ایران، محمد آفریده داور بخش ملی جشنواره و همچنین ناخدا دوم آماد نصیر درویشوند برگزار شد، ناخدا یکم حمیدرضا شایگان عنوان کرد: نیروی دریایی آمادگی کامل دارد تا تجهیزات و امکانات مورد نیاز برای تولید فیلمهایی با موضوع دریا محور، نیروی دریایی، جنگ تحمیلی و سایر موضوعات مرتبط را در اختیار فیلم سازان سینمای بلند و به خصوص کوتاه کشور قرار دهد.
فرید فرخنده کیش دبیر سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران نیز با ابراز خرسندی از چنین حمایتها و همراهیهایی که از سوی مقامات و مدیران صورت میگیرد گفت: یکی از مهمترین حواشی برگزاری رویدادهای فرهنگی و جشنوارهها حضور مقامات مسئول و مشاهده پتانسیلها و شور و نشاط فرهنگی موجود در بین جوانان عزیز کشورمان است. همین حضور شما عزیزان مسئول است که پشتوانه حمایتیهای صورت گرفته در راستای اعتلای فرهنگ و ارزشهای کشور و اسلام خواهد بود.
فیلم مستند "کهنمویی ساعت هفتصد و بیست" در مورد همرزمان ناخدا فرزادی است که سی و پنج سال پس از نبرد بزرگ ناو کهنمویی، در اعماق آبهای نیلی خلیج فارس به انتظار او نشستهاند. این فیلم به مدت ۲۹ دقیقه با حمایت دفتر انجمن سینمای جوانان بوشهر تولید شده است.
در پایان این جلسه مقرر شد جلسه دیگری به منظور بررسی راههای تعامل میان انجمن سینمای جوانان ایران و نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در راستای فیلمسازی و آشنایی فیلمسازان با نیروی دریایی و همچنین حمایت از فیلمسازان جوان از سوی نیروی دریایی با حضور مدیران و مسئولان مربوطه برگزار شود.
آخرین نشست نقد و بررسی فیلمهای مستند برگزار شد
در حاشیه سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران، ششمین و آخرین جلسه از نشست نقد و بررسی فیلمهای مستند با حضور مازیار فکری ارشاد، علیرضا حسینی و پدرام اکبری، دوشنبه ۲۵ آبان برگزار شد.
پدرام اکبری در این نشست اظهار کرد: "اگر فیلمسازان اندکی بیندیشند خواهند دید که از این تجربه عینی چه چیز مناسب تر است؟ فضایی که هم فیلم ببینند، هم در جلسات نقد و بررسی شرکت کنند و هم با سایر فیلمسازان آشنا شوند، از این جهت جشنواره فرصت مغتنمی است. ضمن اینکه مضامین به کار گرفته شده در این فیلمها برانگیزاننده است."
وی با اشاره به اینکه در عرصه مستند هرگز کمبود سوژه وجود ندارد، گفت: "به طور مطلق از موضوعات بی نهایت کوچک تا بی نهایت بزرگ میتواند سوژه دوربین مستندساز قرار گیرد. در کشور ما با توجه به پهنه جغرافیایی، تنوع اقلیم، گسترش تاریخی و ... موضوعاتی که میتواند دستمایه فیلمسازی مستند قرار گیرد بی شمار است."
علیرضا حسینی در این ارتباط اضافه کرد: "با وجود بیش از دو میلیون فیلمساز سوژه همچنان زیاد است. اما سفارش دهنده و مخاطب مستند متاسفانه چندان زیاد نیست. شاید این بستر توسط مدیران فرهنگی سینما به گونه ای فراهم نشده تا اقتصاد سینمای مستند تأمین شود."
وی در ادامه افزود: "یکی از این بازارها، صنایع مختلف موجود در کشور است که آنچنان به تبلیغات توجه دارند و ساخت مستند برایشان اهمیتی ندارد. شاید هم نگران تصویر شدن برخی نقاط ضعف در فیلمهای مستند باشند.
"قارلی داملار"، ساخته هایده مرادی از اردبیل به عنوان اولین فیلم در این نشست مورد توجه منتقدان حاضر در جلسه قرار گرفت. مرادی در خصوص این فیلم توضیح داد: "دغدغه من دخترانی بود که در اثر مهاجرت مردان روستا محکوم به تنهایی شدهاند."
اکبری در خصوص این فیلم اظهار داشت: "من به سازنده این فیلم تبریک می گویم. در پایان فیلم آماری داده میشود که در روستاهای اردبیل ۸۰۰ دختر مجرد روستایی وجود دارد. جای انتقال این آگاهی به مخاطب خالی است. به نظرم استفاده مناسبی از المان اقلیمی کوه و برف شده است هرچند جای نماهای باز طبیعت و خانهها خالی است."
مرادی در توضیح بسته بودن کادرها به راکد بودن زندگی دختران آن خطه اشاره کرد و اکبری پاسخ داد: "قرار نیست اگر میخواهیم یک اندوه را نشان دهیم، از تحرک فضای اطراف و زندگی روزمره غافل شویم." هر چند به گفته مرادی، سازنده اثر، شرایط محیطی و فقر فرهنگی باعث محدودیت تردد گروه فیلمبرداری در روستا شده است.
حسینی درباره "قارلی داملار" افزود: "با فیلم ارتباط خوبی برقرار کردم. لوکیشن خوب معرفی شده و پلانها در خدمت فیلم بود. ضمن اینکه میتوانم به قاب بندیهای زیبای فیلم اشاره کنم. خط داستانی این مستند نیز در کادربندیها و تدوین دیده میشود. از سوی دیگر فیلمی سیاه ساخته نشده و زندگی و امید در اثر جریان دارد."
"شهر خاموش"، ساخته هوشنگ میرزایی از تهران، فیلم بعدی بود که در این نشست بدون حضور کارگردان نقد و بررسی شد. فکری ارشاد درباره این فیلم اظهار داشت: "فیلم از چند ایده و عنصر خوب برخوردار است که بیش از حد خرج میشوند. مثل نگه داشتن میوه در سردخانه قبرستان و ...اینگونه تکرار یک مورد تاثیرگذاری موضوع را تحت الشعاع قرار میدهد."
حسینی درباره این فیلم اظهار داشت: "فکر میکنم توجه فیلم بر یک فرد زنده است که همه چیز در اطراف برایش بیتفاوت است. این موضوع به تنهایی برای اینکه حرفی به کسی بزند، مؤثر نیست. در حقیقت درونمایه جدیتری انتظار میرفت."
مستند "ددوش"، ساخته محمد مقیم پور بیژنی از ساری پیرامون یک آیین سنتی در شهر گالش میچرخد. فکری ارشاد با توجه به این موضوع، گفت: "فیلم با محوریت یک سنت و آیین بومی ساخته شده اما توقعاتی که یک فیلم قوم شناسی پدید میآورد را برآورده نمیکند."
اکبری با تأیید صحبتهای فکری ارشاد اضافه کرد: "برخی پلانها ربطی به موضوع ندارد و این عامل باعث میشود وحدت موضوعی دستخوش تغییر شود. ضمن اینکه فیلم طراحی مناسبی ندارد و طبیعت زیبای ارتفاعات سه هزار به خوبی تصویر نشده است. جای خالی پژوهش نیز در این فیلم به روشنی مشخص است."
"رفیوجی" ساخته محمد ترابی از تهران در آخرین بخش این نشست مورد نقد قرار گرفت. فکری ارشاد درباره "رفیوجی" گفت: "این فیلم پیرامون صحبتهای دو نفر افغانی در یک زندان واقع در اندونزی میچرخد. به گفته کارگردان فیلم تصاویر این فیلم در داخل زندان تهیه شده است. مشکل من تدوین راشهایی است که در برخی موقعیتها گرفته شده است. فکر میکنم این روش مناسبی برای مستندسازی نیست. هرچند ممکن است گاهی به صورت تصادفی جواب دهد."
اکبری نیز در توضیحی بیشتر افزود: "با توجه به اینکه فیلم تریبونی یک طرفه برای دو نفر زندانی قرار گرفته است، مخاطب از درستی گفتهها آگاه نیست."
حسینی در ادامه اضافه کرد: "پیشنهاد من این است که همین طور که این فیلم با یک کودک شروع میشود با این کودک نیز ادامه پیدا کند. با توجه به اینکه با فیلم کوتاه مواجهیم دیدن سطح تجربههای مختلف قابل انتظار است."
در پایان اکبری تاکید کرد: "تحقیق و مسلح شدن فیلمساز به دانش مورد نیاز عنصر پراهمیتی در فیلمسازی است که نباید از آن غافل شد."
انتهای پیام/