به گزارش هنرآنلاین ، در این مراسم که دوشنبه هفته آینده در مجتمع فرهنگی هنری اسوه برگزار خواهد شد، علاوه بر مادر شهید "داود منصوری" که در فیلم "خاکستر و برف" حضوری چنددقیقهای دارد، عوامل اصلی فیلم ازجمله تهیهکننده، کارگردان و برخی از بازیگران فیلم نیز حضور خواهند داشت.
فیلم سینمایی "خاکستر و برف" از ۲۸ شهریور در سینماهای گروه هنر و تجربه به نمایش عمومی درآمده است و با توجه به مضمون ارزشی و دفاع مقدسی و ساختار قابل دفاع، توانسته است در همین اکران محدود، نقدها و اظهارنظرهای مثبتِ بسیاری را به خود جلب کند.
به نظر میرسد "خاکستر و برف" با عنایت به نگاه نجیب و متعهدانهای که به مقولهی مادران شهید و انتظار دارد میزبانی آبرومند برای مادران شهدا باشد.
"خاکستر و برف" داستان احسان است که پس از ۲۵ سال به ایران بازمیگردد تا با بهترین دوست خود که زندگی-اش را مدیون اوست برای آخرین بار تجدیددیدار کند. همین مسئله اتفاقات ناخواستهی دیگری را برای او رقم میزند.
این فیلم علیرغم آنکه در سال ۱۳۹۱ تولید و در جشنواره فیلم فجر نیز مورد تحسین قرار گرفت اما با تأخیری سهساله آنهم در گروه هنر و تجربه که تعداد محدودی سالن سینما در اختیار دارد به اکران عمومی درآمده است.
فردا "باشگاه فیلم کوتاه و مستند شهر" افتتاح میشود؛ نمایش مستند "مرز پرگهر" با حضور بزرگان فرهنگ و هنر در پردیس ملت
"باشگاه فیلم کوتاه و مستند شهر" دوشنبه ۲۰ مهرماه (فردا) ساعت ۱۸ با نمایش فیلم مستند "مرز پرگهر" به کارگردانی هومن ظریف در پردیس سینمایی ملت افتتاح میشود.
در این فیلم مستند، زندگی شخصی و هنری زندهیاد دکتر حسین گلگلاب، سراینده سرود مشهور "ای ایران، ای مرز پرگهر" بررسی میشود.
در مستند ۷۵ دقیقهای "مرز پرگهر"، با خانوادههای غلامحسین بنان، گلگلاب، روحالله خالقی و سایر متخصصان، موسیقیدانان و ترانهسرایان درباره سرود "ای ایران، ای مرز پرگهر" گفتوگو شده است. همچنین در این فیلم پرویز شهریاری ریاضیدان، مترجم و نویسنده درباره همکاریاش با حسین گلگلاب و عبدالکریم قریب درباره تأسیس دانشگاه عالی علوم اراک سخن گفتهاند.
باشگاه فیلم کوتاه و مستند "شهر" یک پاتوق آموزشی و نمایشی فیلمهای کوتاه و مستند است که دو جلسه در هرماه در پردیس سینمایی ملت برگزار میشود. شرکت در این جلسات برای عموم علاقهمندان آزاد است و علاقهمندان میتوانند برنامههای این پاتوق و سایر برنامههای پردیس ملت را از طریق کانال خبری این پردیس به آدرس http://telegram.me/cineplex دنبال کنند.
"ملف گند" بهتمامی اورجینال است
نشست نقد و بررسی و نمایش فیلمهای مستند "ملف گند" و "مدار صفر درجه" که در گروه هنر و تجربه اکران میشوند، عصر دیروز با حضور کارگردان فیلم محمود رحمانی و رضا درستکار، منتقد، در سینما هویزه مشهد برگزار شد. در این جلسه که با حضور و استقبال سینما دوستان مشهدی روبرو شد، موضوع شخصیت عجیب و متفاوت محمد غدیری راوی مستند "ملف گند" بیشتر از همه محور سؤالات و کنجکاویهای تماشاگران قرار گرفت.
محمود رحمانی در ابتدای نشست نوع نگاهش را به مقوله فیلمسازی بهخصوص در حوزه سینمای مستند جنگی اینگونه بیان کرد: فیلم "مدار صفر درجه" نزدیک به یک دهه پیش ساخته شد، زمانی که من ۲۴ ساله بودم و از آنجایی که من در شهری زندگی میکردم که رابطه نزدیکی با جنگ داشت همیشه دغدغه این را داشتم که درباره جنگ فیلمی بسازم. اما چون همیشه شکل بیان برای من موضوع مهمی بود، سعی کردم طوری فیلم بسازم که کمی متفاوت از فیلمهایی که با موضوع جنگ ساخته میشد، باشد. شکل مستند یا داستانی فیلم هم برایم مهم نبود زیرا قصد داشتم تصویر عینیای که مدنظرم بود را در ذهن مخاطب ایجاد کنم. مهمترین دغدغه من بعد از جنگ، روایت جنگ و قصهای بود که در فیلم بیان میشود. درگیر کردن مخاطب با فیلم بهعنوان عنصری پویا بهشدت برایم دارای اهمیت بوده و هست.
در ادامه رضا درستکار که بهعنوان منتقد در جلسه حضور داشت از ویژگیهای سینمای مستند و نوع پرداخت محمود رحمانی در این مقوله گفت: یکی از ویژگیهای سینمای مستند این است که از آن قالبهایی که در سینمای حرفهای و داستانی بارها استفاده شده است، فرار میکند و اتفاقاً هر دو فیلمی که از محمود رحمانی دیدم بههیچعنوان به قوائد کلیشهای تن نداده است. این فیلم شبیه هیچکدام از فیلمهایی که درباره جنگ دیدهایم، نیست. در فیلم "مدار صفر درجه" مردی مرتکب قتل دختر و همسر خودش شده است. این موضوع را باید در کنار این موضوع که کارگردان یک سوژه خاص را انتخاب کرده است، قرار دهید که به خودی خود یک ویژگی با اهمیت برای سینمای مستند است. درستکار در ادامه از سختیهای تولید این نوع فیلمها میگوید: "باید به این نکنه اشاره کنم که هر دو فیلم بهنوعی فیلمهای دشواری هستند. یعنی در عین اینکه به نظر خیلی ساده و راحت میآیند درعینحال پرداخت و اجرای آنها کار سادهای نبوده است. فیلمسازان در سینمای حرفهای و داستانی ناچارند به همان قالبها و قواعد پیچیده موجود تن بدهند و اگر فیلمسازی بخواهد از این کلیشهها عبور کند، خیلی کم پیش میآید که یک سینمای جدی و استخواندار را تجربه کند. بهعنوانمثال کسانی که از همان قواعد عبور میکنند و فیلم تجربهگرایانه میسازند، تلاش میکنند که از آن چهارچوبها فرار کنند و فرم جدید و شیوه بیان جدید به وجود آورند و البته باید گفت که بسیار کم به موفقیت میرسند. اما در مورد سینمای مستند یکی به این دلیل که ارزانتر و آسانتر است و دیگر اینکه افراد مستعدی در این حوزهها فعالیت دارند، این فیلمسازان توانستهاند زبان خاص و درست فیلم خود را پیدا کنند. این دو فیلم کاملاً با هم متفاوت هستند. "مدار صفر درجه" لحنی تراژیک دارد و "ملف گند" لحن کمدی. این فیلمها ده سال پیش ساخته شدهاند، اما نتیجه کار همچنان قابلقبول است. چرا که محمود رحمانی فیلمهایی ساخته که باعث حسودی و غبطه است و با خودت میگویی ای کاش این فیلم را من میساختم!
در ادامه محمود رحمانی در پاسخ به سئوال مجری برنامه درباره به تصویر کشیدن قتل زن و دختر در "مدار صفر درجه" و ابهامی که وجود دارد، چنین میگوید: من در آن فلاش بَک نشان دادم که بهنوعی مادر درخواست میکند که شوهرش قبل از رسیدن عراقیها به خانه او و دخترش را بکشد. باید بگویم که من همیشه این سؤال در ذهنم وجود داشت که آیا کسانی که اینگونه از دنیا میروند عملشان خودکشی است یا نه و فکر میکردم که طرح این سؤال به خودی خود جالب است و اساساً هنوز هم معتقدم که وظیفه اصلی مستندساز ایجاد پرسش است. این سؤال را خودِ من هم داشتم که آیا آن پیرمرد واقعاً خودش این کار را کرده یا خیر.
در ادامه رضا درستکار در پاسخ به این سئوال که "مَلف گند" بهعنوان فیلمی از پیش طراحی شده در چه طبقهبندیای از سینمای مستند قرار میگیرد، چنین گفت: من مطمئنم محمود رحمانی اتفاقات فیلم را از پیش تعیین کرده است و غیر از این هم نیست. اهمیت فیلم هم در این است که رحمانی بدون کات زدن این اتفاق را رقم زده است. در همان معدود دفعاتی هم که دوربین حرکت میکند رحمانی در حال ایجاد پاساژ است. فیلمی مانند "ملف گند" مسبوق به سابقه نیست که بخواهیم به کارهای مشابه در گذشته ارجاع دهیم و ادعا کنیم که محمود رحمانی دست به تقلید زده است. زیبایی این فیلم به این خاطر است که بهتمامی اورجینال است. عیب و ایرادهایش اروجینال است و خوبیهایش هم اورجینال.
کارگردان فیلم "ملف گند" در پایان درباره نحوه ارتباطش با محمد غدیری، موضوعی که موردتوجه و کنجکاوی بسیاری از مخاطبان بود، اشاره میکند: من مشخص میکردم که محمد کدام خاطراتش را تعریف کند. محمد علیرغم آن ادعایی که در فیلم دارد و میگوید بچه آرامی بوده است، زیاد حرف میزند و اساساً جنوبیها چنین خصلتی دارند. محمد موقع حرف زدن هم از زبان بدنش بسیار استفاده میکرد. من خیلی به جزئیات در این فیلم فکر کردم. بارها گفتهام که این کار بهترین فیلم من است. من صدای خوب و تصویر عالی داشتم. لنز دوربینم را مشخص کرده بودم و همانطور که دیدید دستهای محمد موقع حرف زدن مدام از کادر خارج میشد. از طرف دیگر من میدانستم که محمد غدیری آدمی است که اگر موقع حرف زدن چشم از او بردارم، حرف زدنش را متوقف میکند. درنتیجه مجبور بودم به حرفهایش واکنش نشان دهم و فرصت نگاه کردن به مانتیور را نداشتم. حتی از من میپرسند چرا سیگارهای محمد روشن نشد. خب من حتی برای روشن نشدن سیگارش هم برنامه داشتم. عجیبتر از همه اینکه مهمترین اتفاقات زندگیش بهعنوان یک آدم چهل و خردهای ساله، همگی بین هفتسالگی تا دهسالگی رخ داده است. من میدانستم که اگر کوچکترین اشتباهی داشته باشم، همهچیز خراب میشود.
انتهای پیام/