سرویس سینمایی هنرآنلاین: این روزها فیلم "مزار شریف" به کارگردانی عبدالحسن برزیده روی پرده سینماهاست؛ فیلمی که در هفته ابتدایی با فروش متوسطی روبرو شد. این فیلم تقریباً همزمان با فیلم ˝محمد رسول الله (ص) به کارگردانی مجید مجیدی اکران عمومی شده است. برزیده اعتقاد دارد فیلمش می‌توانست در شرایط بهتری اکران شود. با او پیش از این در جشنواره فیلم فجر سال گذشته صحبت کرده بودیم. او به هنرآنلاین گفته بود با توجه به محدودیت‌هایی که در سینمای ایران برای اکران وجود دارد، تنها گروه خاصی از فیلم‌ها می‌توانند موفق هم باشند. سال گذشته فیلم "مزار شریف" در بخش بین الملل جشنواره فیلم فجر به نمایش گذاشته شد.

عبدالحسن برزیده درباره وضعیت سالن‌های سینما و اهمیت این سالن‌ها برای جذب تماشاگر به هنرآنلاین گفت: سینما نیاز دارد تا امکانات خوبی را برای مخاطبان و تماشاگران فراهم کند. سینما را باید با فکر سنجید و این که چه طور مخاطب به سالن سینما بیاید و جذب یک فیلم شود.

او گفت: حس می‌کنم بعضی صحبت‌ها در سینمای ایران رو به تکرار می‌رود. نیاز است که گاهی از تکرار پرهیز کنیم و واقعاً به یک نتیجه برسیم.

کارگردان فیلم "مزار شریف" در ادامه بیان کرد: من با اکران‌های خصوصی برای فیلم‌ها موافق نیستم. از زمانی که جشنواره فیلم فجر به پایان می‌رسد، فیلم‌ها چندین بار به بهانه‌های مختلف اکران می‌شوند و به نظرم در زمان اکران عمومی جذابیت خود را از دست می‌دهند، اما همین اکران خصوصی هم در بعضی مواقع می تواندبرای فیلم‌های ما تبلیغ باشد.

برزیده درباره عدم اکران بعضی فیلم‌ها در روی پرده سینما گفت: از زمانی که شما با فیلمنامه یک فیلم موافقت می‌کنید، با چه جراتی به فیلم آن فیلمساز بعد از ساخت، دست می‌زنید و آن را سانسور می‌کنید. به نظرم اتفاقی غیر انسانی است. ما اعتقادات خودمان را داریم، اما نمی‌توانیم به دیگران تحمیل کنیم. ممیزی‌ها و شرایط اجتماعی خود را برای نمایش فیلم‌های ایرانی داریم که اصلاً وارد بحث درست یا غلط بودن این‌گونه تصمیمات نمی‌شوم. به هر حال باید وضعیت سینما را رو به آرامش و تفکرات صحیح ببریم.

این کارگردان سینما با بیان اینکه فیلم‌های ایرانی باید از لبه پرتگاه عبور کنند و اغلب با مقوله ممیزی مواجه می‌شوند، بیان کرد: متاسفانه هنوز هم وقتی فیلمی آماده نمایش می‌شود، همچنان کارگردان با این نگرانی روبرو است که نکند فیلمش ممیزی شود و در هنگام اکران عمومی لطمه ببیند. عده‌ای از تماشاگران که فیلم‌ها را در جشنواره فیلم فجر می‌دیدند، خود گویای مقوله سانسور در سینما هستند. بارها شده که فیلم بعد از نمایش در جشنواره فیلم فجر، دوباره تدوین می‌شود. به هر حال این تماشاگر است که به نظرم برای پیش بینی عملکرد فیلم یک کارگردان اهمیت دارد.

برزیده در ادامه گفت: تماشاگران هنر را انتخاب می‌کنند. پس من فیلمساز هم فیلمم را برای مردم می‌سازم. آن‌ها می‌توانند قضاوت کنند که آیا من در این عرصه موفق هستم یا خیر.

کارگردان فیلم "دکل" درباره ساخت یک فیلم درباره ملیتی دیگر بیان کرد: سال ۱۳۷۷ خبرهایی می‌شنیدیم. تا اینکه ۱۷ مرداد آن سال اتفاقی در مزار شریف رخ داد. طالبان، بدون مقدمه و بدون آنکه اخطاری داده باشند وارد کنسولگری ایران شدند و همه را به رگبار بستند و به شهادت رساندند. در حواشی این اتفاق خبرهای دیگری هم از گوشه و کنار می‌شنیدیم. تنها بازمانده این اتفاق آقای شاهسمند بودند که بعد از ۱۹ روز خود را به ایران رساندند و دراین‌باره و در مورد این حمله در تلویزیون به صحبت پرداختند.

او ادامه داد: حس کردم این موضوع قابلیت به تصویر کشیده شدن و ساخت یک فیلم را دارد. البته تحقیقات زیادی انجام دادم و در این تحقیقات بیشتر وسوسه می‌شدم تا فیلم را بسازم، اما به این موضوع هم فکر می‌کردم که داستان مردی که خود را با هزار دردسر به ایران برساند، ممکن است خیلی مردانه و خشن شود. بعد متوجه شدم همین آقای شاهسمند با یک خانواده افغانی وارد ایران شد. به همین دلیل داستان برایم جذاب‌تر شد. این جذابیت‌ها باید با دیدن این شخص برای من روشن‌تر و جذاب‌تر می‌شد، اما در دوره‌ای این آدم ناپدید شد. ظاهرا در شرایط قرنطینه بودند و اطلاعات ایشان قرار بود به بیرون منتقل نشود. خیلی‌ها وقتی شنیدند که من درباره این موضوع می‌خواهم فیلم بسازم، سعی کردند بنده را منصرف کنند، اما درصدد بودم که این فیلم را بسازم که بعد آن هشت سال دوره پیشین را گذراندیم که تحمل کردم و بالاخره در این دوره فیلم اکران شد. بعضی وقت‌ها ما می‌خواهیم اتفاقی بیافتد، اما رخ نمی‌دهد. بعضی وقت‌ها متوجه می‌شویم به صلاح بوده به خصوص در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که گروه داعش در واقع به نوعی تفکر طالبان را در پی گرفته است.

این کارگردان سینما در ادامه به حضور بازیگران این فیلم اشاره کرد و گفت: مجموعه از بازیگران در ذهن من بود که به هرحال این دوستان را انتخاب کردم. نگران انتخاب بازیگران بودم، چون نمی‌خواستم از گروهی که برای طالبان فیلم انتخاب می‌کنم، همانند بعضی از فیلم‌های جنگی ما و عراقی‌هایی باشد که قابل باور نبودند و به کل فیلم لطمه وارد می‌کردند. امکان انتخاب بازیگرانمان خیلی محدود بود. به دنبال بازیگر افغانی بودیم و اجازه ورود به افغانستان را نداشتیم. به هر حال ساخت این فیلم‌ها به نفع افغانستان نبود و به سختی می‌شد در تهران افغانی‌هایی را برای بازی در نقش‌های فیلم پیدا کرد.

برزیده در پایان به اکران فیلم‌ها در گروه هنر و تجربه اشاره کرد و گفت: این حداقل امکانی است که می‌توان در اختیار فیلمساز قرار داد که زحمت کشیده و کار کرده است. دل‌مشغولی کارگردان این است که حرف فیلم‌اش به گوش مردم برسد و فیلم خود را ارائه بدهد. مخاطبان خود را هم دارد. فیلم‌های تجربی و فیلم‌های نگاه نو جذاب هستند. امیدوارم این روند ادامه پیدا کند. چاره‌ای هم نیست، بعضی فیلم‌ها گیشه پسند هم نیستند. این فرصت خوبی است که فیلمساز می‌تواند خود را عرضه کند.

انتهای پیام/

صبا شادور