به گزارش هنرآنلاین ، در ادامه برنامه "مروری بر سینمای دهه ۶۰ ایران"، نشست نقد و بررسی فیلم "بیپناه" یکشنبه ۲۱ تیرماه با حضور رضا داودنژاد، بازیگر این فیلم برگزار شد. در این نشست که با اجرای امیر پوریا، منتقد و مدرس سینما در سالن ۲ پردیس سینمایی چارسو برگزار شد، رضا داودنژاد درباره بازی در فیلم "بیپناه" در سن پنج سالگی گفت: سالهای اوج جنگ و بمباران شهرها توسط عراق بود و ما شمال زندگی میکردیم. یک شب زیر کرسی بودیم که پدرم گفت میتوانی گریه کنی؟ گفتم چرا؟ گفت به خاطر بابا. من گریه کردم و با همان گریه بازیگر شدم. یک وقت دیدم بندر انزلی هستم و دارم فیلم بازی میکنم. آن بازی کردن در سینما در پنج سالگی همان و اینهمه ماجرا در زندگی همان. مواقعی که فیلمهای پدرم نمیفروشد، سالبهسال فیلم میسازد
وی ادامه داد: دستمزدم برای بازی در فیلم "بیپناه" هر روز یک اسباببازی بود. آن موقع بابا دیالوگ میگفت و من چون حفظ کردنم خوب بود، دیالوگها را بدون اشتباه جلوی دوربین میگفتم. گریه کردنم هم خوب بود. یادم هست برای خانم فرجامی و آقای اکبری عجیب بود که من اینقدر راحت گریه میکنم. البته دلیل این راحت گریه کردن هم این بود که آن زمان، مقطع خاصی در زندگی من بود؛ مادرم تازه فوت شده بود و رابطه پدر و پسری درون فیلم هم متأثر از رابطه من و پدرم در آن زمان بود. بازیگر فیلم "بیپناه" بیان کرد: این فیلم در زمان خودش فیلم پرفروشی بود و برای همین بود که پدر تا پنج سال فیلم نساخت و بعد "نیاز" را ساخت. اصولاً مواقعی که فیلمهای پدرم نمیفروشد، سالبهسال فیلم میسازد و وقتی میفروشد تا چند سال فیلم نمیسازد. از توجه مردم سوءاستفاده میکردم داودنژاد گفت: بعد از اکران "بیپناه" در سینماها و نمایش چندباره آن در تلویزیون، من معروف شده بودم و از این توجه مردم سوءاستفاده میکردم. آن سالها در مدرسه به رضا بیپناه معروف بودم و خیلی خودم را لوس میکردم. مثلاً دوست نداشتم با مداد بنویسم و با خودکار مینوشتم و معلم هم به من گیر نمیداد. تأثیر این فیلم تا سوم - چهارم دبستان برای من ادامه داشت. بازیگر فیلم "کلاس هنرپیشگی" با بیان اینکه عکسهای زیبایی از آن دوره در ذهنش حک شده است، افزود: قهرمانپروری در فضای آن سالهای جامعه کاربرد داشت. زمان جنگ بود و مردم خیلی حساس بودند. یادم هست فیلم در سینما آزادی روی پرده بود و بیشتر مردم با اشک از سالن خارج میشدند و مرا که میدیدند گریه میکردند و دستی بر سرم میکشیدند. رضا داودنژاد درباره تأثیری که بازی در پنج سالگی روی آینده کاریاش داشته گفت: اولین بار در حالی جلوی دوربین رفتم که پدرم پشت دوربین بود و فضای صحنه برایم غریبه نبود. برای من که بازیگری را آکادمیک نخواندهام و به صورت تجربی وارد این حرفه شدهام، این آشنایی با جلو و پشت دوربین در آینده کاریام بسیار تأثیرگذار بود. یادم هست یک بار پدرم گفت تو خیلی بلا سر من آوردهای، و من گفتم وقتی بچه پنج سالهات را جلوی دوربین میگذاری، نباید انتظار یک بچه خلف را داشته باشی. برای بازی در "مصائب شیرین" از متل قو تا کلارآباد دویدم وی درباره اصرارش برای ادامه بازیگری بعد از بازی در فیلم "بیپناه" گفت: برای من که چلوکباب سینما را در بچگی خورده بودم، بازی نکردن خیلی سخت بود. دائم پشت صحنه فیلمهای پدر بودم و عشق سینما مرا کشته بود. مثلاً سر فیلم "عاشقانه" خیلی دوست داشتم با مرحوم خسرو شکیبایی بازی کنم. پدرم برایم شرط گذاشت که اگر میخواهم بازی کنم باید کچل کنم. یا سر فیلم "مصائب شیرین" که خیلی هم چاق بودم برایم شرط گذاشت باید لاغر کنم و از متل قو تا کلارآباد را بدوم. من هم کم نمیآوردم؛ سر همان فیلم ۳۰ کیلو وزن کم کردم و از متل قو تا کلارآباد را دویدم و برگشتم. تازه بعد از آن من را در گروه فنی اصغر رفیعی جم گذاشت؛ یعنی کارگر فنی بودم. یادم هست یک روز که اذیت کرده بودم گفت نقشم را حذف میکند و من هم باور کرده بودم. دقایق آخر فیلمبرداری که سکانسهای رو به دوربین را گفتم، خیالم راحت شد که نقش اول هستم. در "کلاس هنرپیشگی" دو تا از خالههای بابا با هم دعوایشان شد رضا داودنژاد درباره آخرین فیلم اکران شده پدرش گفت: "کلاس هنرپیشگی" خیلی کار سنگینی بود. ۴۰ نفر بودیم و فیلمنامه هم چند خط داستانی پیچیده داشت. خیلیها فکر میکنند ساختن این فیلم کار سادهای بود، اما کار با نابازیگر و پشت صحنه فامیلی آن بهشدت سخت بود. سر همان فیلم پدرم ۱۴ کیلو وزن کم کرد و من هم کارم به پیوند کبد کشید. چهار تا مادربزرگ توی کار بودند که هر کدام برای خود پدرخواندهای بودند. کار کردن با عزیز هم که جایزه بازیگری جشنواره دوبی را گرفته بود، خیلی سخت بود. سر همان کار دو تا از خالههای بابا با هم دعوایشان شد. مثلاً همیشه سر اینکه از هر کس چقدر فیلم گرفتهایم دعوا بود. اینقدر اوضاع بغرنج شد که کار داشت متوقف میشد. بازیگر فیلم "بیپناه" درباره سیر تغییر نگرش علیرضا داودنژاد در دوران فیلمسازی گفت: من شاهد بودم که نگاه پدرم به فیلمسازی فیلم به فیلم تغییر میکرد. او به دنبال این بود که فاصله جلوی دوربین و پشت دوربین را کم کند. دنبال این بود که جریان واقعی زندگی را همانطور که هست جلوی دوربین بیاورد. اوج این نگاه را میتوان در فیلم جدیدش که "حال حاضر" نام دارد، دید. درواقع فاصله زندگی تا جلوی دوربین در آخرین فیلم او به صفر رسیده است. او "حال حاضر" را با دوربین موبایلش ساخته و قرار است بعد از عید فطر در گروه هنر و تجربه اکران شود. برنامه مروری بر سینمای دهه ۶۰ ایران زیر نظر امیر پوریا، منتقد و مدرس سینمای ایران در پردیس سینمایی چارسو برگزار میشود و تاکنون فیلمهای "مادیان"، "ریحانه"، "نقطه ضعف"، "پرنده کوچک خوشبختی"، "دزد عروسکها"، "طلسم"، "شبح کژدم"، "سرب" و "کشتی آنجلیکا" در این پردیس نمایش داده شده است. در ادامه این برنامه که از ساعت ۲۱:۳۰ آغاز میشود؛ ۲۳ تیر "زرد قناری" ساخته رخشان بنی اعتماد، ۲۵ تیر "مردی که زیاد میدانست" به کارگردانی یدالله صمدی و ۲۶ تیر "خواستگاری" ساخته مهدی فخیمزاده به نمایش درمیآید. انتهای پیام/