سرویس سینمایی هنرآنلاین ، نادره ترکمانی یکی از کارگردان‌هایی است که در عرصه فیلم‌های کودک و نوجوان، چند سالی می‌شود فعالیت می‌کند. او علاوه بر اینکه مدافع حضور پررنگ سینمای کودک در این دوره است، بیشتر شبیه مادر مهربانی می‌ماند که به قول خودش روز‌ها و شب‌ها در پی برگزاری نشست‌های مختلف از سینمای کودک است. او معتقد است با حمایت این سینما قابل رشد است، زیرا بچه‌های امروز، با سینما غریبه هستند و سینمای کودک پاسخگوی نیازهای کودکان نیست از طرفی تلویزیون هم با سینمای کودک قهر کرده است.

این گفت‌و‌گو به بهانه اکران فیلم "گورداله" با کارگردان این فیلم انجام شده است. مصاحبه‌ای که گاهی لحن دلسوزانه کارگردان، این باور را در ذهن تداعی می‌کند که سینمای کودک راهی به جز حمایت مسئولان ندارد.

فیلم سینمایی "گورداله" در سال ۱۳۹۱ تولید و‌‌‌ همان سال هم در جشنوارهٔ کودک و نوجوان اصفهان حضور پیدا کرد. هفت جایزهٔ بر‌تر جشنواره را شامل تندیس پروانهٔ طلایی و دیپلم افتخار بهتربن فیلم جشنواره، تندیس پروانهٔ طلایی و دیپلم افتخار بهترین کارگردانی، دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه، تندیس پروانه طلایی و دیپلم افتخار بهترین دستاورد هنری، دیپلم افتخار بهترین موسیقی فیلم، دیپلم افتخار بهترین ساخت عروسک، تندیس و دیپلم افتخار بهتربن فیلم از نگاه انجمن منتقدین و نویسندگان سینما، دیپلم افتخار بهترین فیلم از انجمن فیلمسازان ایران را بدست آورد. فیلم "گورداله" در بازار جشنواره فیلم برلین هم به نمایش در آمد و همچنین به عنوان فیلم منتخب یونیسف در کشور هندوستان برای کودکان اکران شد.

***

با توجه به اینکه به سینمای کودک علاقه‌مند هستید؛ فضای امروز این سینما را چگونه می‌بینید؟

این سئوال شما دارای دو جنبه است یکی از این جنبه‌ها، جنبه اجتماعی است و سئوال این است که آیا در این فضای اجتماعی لازم هست که سینمای کودک بسط و گسترش پیدا کند؟ به نظر می‌رسد که اجتماع همواره آمادگی این را دارد که فضایی در اختیار کودک بگذارد. چه از لحاظ فرهنگی و چه از لحاظ جریان‌سازی سینمای کودک، جای مانور داشته و دارد. ما حدود ده میلیون کودک داریم و یعنی جمعیت وسیعی که باید خود به خود از تمام پوشش‌های اجتماعی و فرهنگی در کشور برخوردار شوند و این جمعیت روی سیاست‌های کلان ما هم تاثیر گذاشته است چرا که ما وزارتی داریم به اسم آموزش و پرورش که عمده فعالیتش مرتبط با کودکان و نوجوانان است و باید به لحاظ کیفی و کمی بر روی این مسئله کار شود چه در حوزه سینما چه در ادبیات و چه در شعر و تئا‌تر این کمیت مهم است.

ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که مثل هر جامعه دیگری برایمان افق آینده بسیار مهم است. علی الخصوص در حوزه فرهنگ و هنر، این اهمیت بیشتر هم می‌شود. سینما به همین دلیل باید در حوزه کودک و نوجوان فعال باشد چرا که افق آینده متعلق به کودکان و نوجوانان است.

نمی‌خواهم بگویم که سالخوردگی دوران مهمی نیست اما تمرکز جهان بر روی ادبیات و هنر کودک و نوجوانان بیشتر است. من فکر می‌کنم در حوزه سیاست‌گذاری‌های کلان سینمای‌مان به راه و مسیر درست در حوزه سینمای کودک و نوجوان نرسیده است. شاید خیلی‌ها هستند که بخواهند این راه و مسیر را پیدا بکنند ولی در یک چند گانگی سرگردان هستیم چرا که هم چرخه تولید هم چرخه اکران و پخش و ارتباط با مخاطب و شیوه‌های بسط و گسترش سینمای کودک در مسیر آینده هنوز به جواب مشخصی نرسیده‌ایم.

چرا سینمای کودک سرو سامان نمی‌گیرد؟

به نظر می‌رسد که سیاست‌گذاری سینمایی یا مدیریت کلان در کشور ما در حوزه کودک و نوجوان خیلی به سامانی نرسیده است. از حوزه سینما که بگذریم و مثلاً به پارک‌ها که نگاه می‌اندازم می‌بینم در محوطه‌ای که برای بچه‌ها طراحی شده است یک کودک معلول یا نیمه معلول نمی‌تواند از آن فضای تفریحی استفاده کند. روبروی در مدارس تابلوی بزرگ محل عبور جرثقیل نصب شده است و یا آنجا محل پارکینگ است. می‌خواهم بگویم مبحث کودک و نوجوان یک مقدار در مدیریت کلان کشور ما در بی‌سامانی به سر می‌برد. در حوزه سینما این مسئله به شدت به چشم می‌خورد. شما اگر به جشنواره کودک و نوجوان نگاه کنید، می‌بینید که ما با یک شخصیت سینمای کودک بیست و هشت ساله مواجه هستیم ولی انگاری هنوز به یک بلوغ نرسیده است. نه در اجرا نه در سیاست‌گذاری نه در نتیجه دهی. حتی در حوزه تولید هم به همین منوال است. شما اگر نگاه کنید شورای تولید و ساخت هیچ تکلیفی در مورد اینکه چه تعداد فیلم کودک و نوجوان باید ساخته شود نمی‌دهد یا در حوزه کودک و نوجوان تیمی که در این حوزه فعالیت داشته باشند نداریم. از آن سو حمایتی مالی برای این حوزه نداریم و از طرفی دیگر در تولید نیز مجبوریم مدام در جدال باشیم تا ثابت کنیم سینمای کودک مهم است. در اواخر دهه شصت دوره طلایی برای سینمای کودک داشتیم به شکلی که این فیلم‌ها به عنوان فیلم‌های تاثیر گذار در تاریخ سینمای ما ثبت شده‌اند. حالا با اینکه امکانات و ایده‌ها بیشتر شده‌اند اما آن کیفیت فیلم‌های گذشته را در سینمای کودک نمی‌بینیم. یا اگر هست کودکان ما علاقه‌ای به سینما رفتن ندارند. چرا این اتفاق در سینمای کودک افتاده است؟

سینما دیگر پاسخگوی نیاز‌های بچه‌ها در این سال‌ها نیست. من فکر می‌کنم این اطمینان دیگر به سینمای کودک وجود ندارد و زمان می‌برد تا این تغییر مسیر و نگرش در آن‌ها ایجاد شود که سینما می‌تواند پاسخگوی نیازهای کودکان باشد. این یک حقیقت است که اگر برای مدت زمانی سینمای ما خالی از فیلم‌های ارزشمند برای کودکان شود، باید انتظار هم داشت که کودکان دیگر به سینما مراجعه نکنند. باید برای کودکان منبع تغذیه فرهنگی تعیین شود و این منبع برای آن‌ها تعریف شود و جای آن را به بچه‌ها نشان دهیم آن موقع که برای کودکان ارزش سینمای کودک مشخص شد و جا افتاد می‌توان انتظار داشت که به صورت مداوم و پیگیر به آن مراجعه کند. متاسفانه امروزه تلویزیون هم این جایگاه را از دست داده است. به نظر من جای برنامه‌های فرهنگی و مثبت تلویزیون و سینما را سی دی‌های موجود در بازار گرفته‌اند.

تلویزیون چه تاثیری در نگاه کودکان نسبت به جذابیت برنامه‌های کودک و نوجوان دارد؟

ما در حوزه فرهنگ این جذابیت را برای کودکان‌مان ندیدیم. چرا که شیوه ایجاد جذابیت برای کودکان با بزرگسالان فرق می‌کند. شیوه‌های جذب کودک در دنیا رو به تحول است. با توجه به اینکه در دهه شصت این همه فیلم در اختیار نبود و این همه برنامه‌های تلویزیونی برای کودکان وجود نداشت، فیلم‌ها هم برای کودکان جذاب بودند. اقتصاد خانواده و درگیری پدر و مادر در این دوره باعث شده که کودک در منزل مجبور باشد خودش اوقات تنهایی‌اش را پر کند. به همین دلیل هم به دی وی دی و سی دی رو می‌آورد و این مثل یک شبکه به هم پیوسته‌ای دست به دست یکدیگر می‌دهند تا کودک و نوجوان ما دیگر به سینما به عنوان محل تفریح نگاه نکند. اگر از کودکان سئوال شود که تفریحات‌شان را ذکر کنند ممکن است در بین تفریحاتی که به آن اشاره می‌کنند اصلاً به سینما اشاره نکنند. به این دلیل است که در حوزه فرهنگ از موضع بالا اتفاقاتی افتاده است و زیر شاخه این حوزه فرهنگ که بچه‌ها هستند اصلاً طلب به سینما رفتن نمی‌کنند. به نظر من این خواسته باید در بچه‌ها ایجاد شود. باید قبول کنیم که تلویزیون در حوزه کودکان کم‌کاری کرد و با ساختن برنامه‌های بد و سطح پایین و تکراری و آزار دهنده، باعث شد که اطمینان خاطر از مخاطبین کوچک تلویزیون گرفته شود. در این سو تلویزیون هم همگام با سینمای کودک نیست. تلویزیون می‌تواند با خرید آثار خوب سینمایی کودک به این روند کمک کند. اما مسئله این است که جریان سازی برای سینمای کودک در تلویزیون رخ نمی‌دهد. باید قبول کنیم که تلویزیون یک موجود زنده فعال در همه خانه‌هاست؛ که خیلی مواقع کسی به آن توجه ندارد اما همچنان روشن است و صدایش می‌آید. به نظر من تلویزیون با سینمای کودک قهر کرده است و دلش می‌خواهد که این مسیر بسته و بسته‌تر شود. من نمی‌دانم چرا مدیران تلویزیون فکر می‌کنند که سینمای کودک نقش رقیب با تلویزیون را ایفا می‌کند که کمر به مبارزه با آن بسته‌اند. الان اگر نگاه کنید فیلم من حتی یک تیزر تلویزیونی هم ندارد.

برای گرفتن تیزر تلویزیونی اقدام کرده‌اید؟

من برای گرفتن تیزر تلویزیونی نامه به جاهای متفاوت ارسال کرده‌ام فیلم را برای جاهای مختلف فرستاده‌ام و شما تا یک جایی می‌توانید تفسیر کنید و توضیح بدهید. یک فیلم کودک در مورد یکی از افسانه‌های قدیمی ایران ساخته‌ام که قصه‌ای را بازگو می‌کند که قهرمان آن یک بچه است. ما در سینمای کودک‌مان نیاز به قهرمان داریم حتی به نظر من در سینمای ایران نیاز به قهرمان داریم و این فیلم قهرمان دارد. از طرفی سعی کرده‌ام بعد خلاقانه را در این سینما داشته باشم و یکی از خلاقیت‌هایمان این بود که از بازیگران غیرمطرح استفاده کردیم. من حتی خواستم که از شخصیت‌های متولد شده در تلویزیون هم استفاده نکنم.

چون معتقد بودم زمان و تاریخ مشخص می‌کند که ما چقدر جسارت به خرج داده‌ایم در خلق شخصیت‌های جدید و موفق بوده‌ایم. برای اینکه من معتقدم ما مخاطب را تربیت می‌کنیم که شخصیت‌هایی عروسکی و غیر عروسکی که در تلویزیون در دو دهه قبل آن‌ها را دیده و دوست داشته است را همچنان دوست بدارند و ببیند. خب چرا برای این زمان شخصیت خلق نکنیم؟ باید بگذاریم بازیگرهای جدید و موقعیت‌های جدید خلق شوند. متاسفانه با اینکه رویکرد ما خلاقانه بود هم تلویزیون توجهی نکرد و از آثاری حمایت کرد که شخصیت‌های آن‌ها در تلویزیون متولد شده بودند. انگاری که ما گناه کرده بودیم که شخصیت‌های عروسکی جدیدی را خلق کرده‌ایم و به این موضوع توجه نشد. ما حتی وقتی تصمیم گرفتیم که تیزر تبلیغاتی از تلویزیون بخریم حتی با یک درصد تخفیف هم مواجه نشدیم و با ما به شکل تجاری برخورد شد.

شما در سینمای کودک در حال تلاش هستید ولی با یک سری نامهربانی‌ها هم مواجه می‌شوید، چه انگیزه‌ای برای کارگردان سینمای کودک و ادامه فیلمسازی‌اش در این عرصه باقی می‌ماند؟

واقعا این آزاری که الان ما برای هر مرحله از کار می‌بینیم، مطمئناً در دهه شصت نبوده است. من فکر می‌کنم در آن زمان فضا برای کار کردن یک مقدار بهتر بوده. البته من می‌خواهم بگوییم چه شد که فیلمسازی دهه شصت به اینجا رسید و چه شد که دهه شصتی‌ها ادامه نداند. شاید بیست سال دیگر هم بگویند چه شد که دهه نودی‌ها ادامه ندادند. انگیزه مهم‌ترین اصل در فعالیت در هر عرصه‌ای است. یک فیلمساز یا یک گلکار فرقی نمی‌کند برای ادامه کارش نیاز به یک سری حداقل‌ها دارد. یک تیم هفتاد و هشتاد نفره دور هم جمع می‌شوند و با هم اندیشی و فکر کردن کار خلاق و جدیدی را تولید می‌کنند. کار من یک کار چند میلیاردی نیست و بودجه کار من پانصد میلیون تومان است. صد میلیون آن را خودم گذاشتم و چهارصد میلیون آن را بنیاد فارابی گذاشته است. این کار پشتیبانی چندین میلیاردی نداشته است. ابعاد تبلیغاتی هم که برای فیلم‌های میلیاردی درست می‌کنند هم برای این کار وجود نداشته است. تیزر هم که به من ندادند و این هم به دلیل شرایطی است که آموزش و پرورش ایجاد کرده است.

فکر می‌کنید آموزش و پرورش در شناخت فیلم‌های کودک به مدارس بد اقدام کرده است؟

به نظر من آموزش پرورش ترجیح می‌دهد بچه‌ها بروند و فیلم "رسوایی" یا "معراجی‌ها" را ببینند. من نمی‌گویم که این فیلم‌ها، فیلم‌های بدی هستند بلکه می‌گویم این فیلم‌ها برای بچه‌ها نیست و بعید هم می‌دانم که کارگردان کار معتقد باشد این فیلم‌ها مناسب بچه‌ها است. ولی من جلوی سینما شکوفه جمعتی را دیدم که مدیر سینما هماهنگ کرده بود که بچه‌ها فیلم "رسوایی" را ببینند. این اتفاق خیلی بدی است. کودک من هم جزو بچه‌های‌‌ همان مدرسه بود و من نگذاشتم که این فیلم را ببیند. در واقع آموزش پرورش کاری کرده بود که بچه‌ها این فیلم را ببینند. این در حالی است که از فیلم من که مخصوص کودکان هست، هیچ حمایتی نشد. البته من زمانی که فیلم را می‌ساختم اصلاً به این ابعادی که ممکن است بعداً برای فیلمم پیش بیاید فکر هم نمی‌کردم. در فیلم من یک عروسک در فضای لانگ شات در حال دویدن است. آیا این یک دستاورد برای سینمای عروسکی ما نیست؟ خب تمام این‌ها برای فیلمی رخ داده است که بضاعتش خیلی بزرگ نبوده است. من دوست داشتم حداقل این دستاوردهای ما در این فیلم دیده شود. ولی دیده نشد و بد‌تر از آن پشتیبانی هم نشد. اینجاست که نگاه من تغییر می‌کند و می‌گویم اگر سر در سینما چهارتا بازیگر شناخته شده باشد، قطعاً ماجرا فرق خواهد کرد. ما واقعا می‌خواستیم قصه‌های کهنه قدیمی را بیان کنیم که هم اکنون توسط انجمن قصه‌شناسی جهان در ایران در روستاهای ما از سینه‌های همین پیرمرد‌ها و پیرزن‌ها این افسانه‌ها را ضبط می‌کنند و این‌ها را در بنیاد قصه‌شناسی آلمان ثبت می‌کنند و این‌ها را برای فیلمسازی به کمپانی‌های بزرگی مانند "پیکسار" می‌فروشند تا از روی آن‌ها فیلم یا انیمیشن ساخته شود. در حقیقت ما قدر گنج خودمان را نفهمیدیم.. آیا حفظ این افسانه‌ها کار فرهنگی نیست؟

آیا کانون پرورش و فکری به سینمای کودک کمک می‌کند؟ سئوال اصلی من این است که چرا جایی وجود ندارد برای شما به عنوان کارگردان که بروید و حرف‌تان را بزنید؟

از سال هشتاد و نه یا نود همین فکر در ذهن من شکل گرفت چون من و همسرم سالهاست که درحوزه قصه‌های عامیانه و گردآوری قصه‌ها فعالیت می‌کنیم. با وجود این همه فعال در حوزه مسائل اجتماعی کودک چرا در حوزه سینمای کودک شاهد این فعالیت نیستیم. ما حتی یک NGO سینمای کودک و نوجوان نداریم. یادم می‌آید که پیشنهاد شکل‌گیری بنیاد سینمای کودک را در زمان مدیریت جواد شمقدری دادم. ایشان از این ایده خوشش آمد اما بی‌نتیجه این ایده باقی ماند. بنابراین استارت شکل‌گیری سینمای کودک را خودم زدم. کما اینکه کارهای ثبتی آن نیز انجام شده است. اما در کنار این با کانون وارد گفتگو شدم که آن‌ها هم بیایند تا بتوانیم جریان سازی کنیم و سینمای کودک راه بیندازیم و سالن سینمایشان را در اختیار بگذارند یا ماهی یک روز یک فیلم از سینمای کودک نمایش داده شود. در مجموع در این سینما تکاپوی دوباره‌ای ایجاد گردد. متاسفانه کانون پرورش فکری این حمایت را انجام نداد. من فکر می‌کنم کانون مدتهاست سیاست اصلی خودش را یا فراموش کرده و یا تغییر داده است و در این زمینه هم سکوت اختیار کرده و ما هم دلیل آن را نمی‌دانیم.

البته دلیل اینکه من به سمت کانون رفتم این بود که فکر می‌کردم کانون پتانسیل زنده کردن این سینما را دارد ولی متاسفانه کانون سکوت سنگینی را اختیار کرده است. هم اکنون ما با تمام فعالان در حوزه سینمای کودک چه از انیمیشن ساز‌ها یا فیلمسازان جلسه و گفتگو داریم که چه باید کرد. چندین ماه پیش نیز پیشنهاد ساماندهی به سینمای کودک و نوجوان را به آقای ایوبی دادم. با آقای احسانی نیز گفتگو کردم و به کرات در این‌باره نامه نگاری کرده‌ام که وضعیت سینمای کودک از این نابسامانی نجات پیدا کند. با آمدن آقای ایوبی اولین جشنواره‌ای که داشتیم جشنواره کودک بود و تصور من بر این بود البته با توجه به گفته‌های خودشان که اولین سیاست گذاری ایشان در حوزه سینمای کودک خواهد بود. ولی این نیز انجام نشد. حتی برای گروه هنر و تجربه که پا پیش گذاشته شد، دیدیم که تنها چهار سینما در کل کشور به آن اختصاص دادند این در حالی بود که برای تبلیغات آن یک میلیارد و نیم بودجه اختصاص دادند. در حوزه مطبوعات و حوزه معرفی فیلم گام‌های مثبتی برداشته شد. می‌خواهم بگویم سازمان سینمایی توجه به سینمای هنر و تجربه را در جریان امور خودش قرار داد.

سئوال من این است که مخاطبین گروه هنر و تجربه به اندازه پانزده میلیون کودک و نوجوان هستند؟ مسلماً نه. این درحالی است که برای این جمعیت کم که مخاطب سینمای هنر و تجربه هستند حتی ظرفیت خاص تعیین می‌شود. حتی بحثی هم پیش آمده که سینمای هنر و تجربه با این حجم از رسیدگی ممکن است به یک سینمای تنبل بدل گردد. در واقع با این حجم از بودجه شاید نفروختن گیشه هم برایش مهم نباشد. واقعیت این است که در مورد سینمای هنر و تجربه دیگر برای من شک بر انگیز شده است که چه دلایل پنهانی وجود دارد که نباید از سینمای کودک حمایت شود؟

دوست دارم بدانم چرا فیلم شما در زمانی اکران شد که مناسب با فضای فیلم کودک نیست؟

توجه به سینمای کودک یعنی توجه به سیاست‌گذاری درست برای این سینما و بعد از آن حمایت در تولید و حمایت کردن در اکران، من اسم این را توجه کردن می‌گذارم. من درخواست کرده بودم که فیلمم زود‌تر اکران شود ولی نشد. حتی اگر به من زمان اکرانی همانند فیلم "شهر موش‌ها" را هم می‌دادند، من از حمایت و پشتیبانی که از این فیلم می‌شود برخوردار نبودم. برای همین اجازه دادیم که فیلم "شهر موش‌ها" فروش خودش را در پنج ماهی که برای اکران در نظر گرفته شده بود، به خوبی انجام دهد و بعد از آن فیلم من اکران شود. من به شورای سیاست‌گذاری صنفی گفتم که اگر شما یکی از سیاست‌گذاری‌هایتان تنوع در اکران هست اجازه دهید حداقل فیلم در سوم دی ماه اکران شود ولی به من این اجازه را ندادند. متاسفانه فیلم من در شرایط نامناسبی در اول بهمن ماه به روی پرده سینما‌ها رفت. یعنی من تنها پنج روز برای فروش فیلمم قبل از جشنواره فجر زمان داشتم. اگر یک شورای ساماندهی وجود داشت اجازه نمی‌داد که فیلم کودک در اول بهمن ماه اکران شود. که بد‌ترین زمان برای اکران یک فیلم است و خود افرادی که در آن جلسه نشسته بودند می‌دانستند که اکران در این زمان اکران مرده و خاموشی است. اگر هم صبر می‌کردم مطمئناً در اکران نوروزی جایی به یک کار کودک نمی‌دهند و به نیمه بعدی بهار می‌افتاد که مسلماً فیلم‌های جشنواره و فیلم‌های مطرح زمان اکران می‌گیرند. راستش را بخواهید سینمای کودک نه تنها حمایت نمی‌شود بلکه گاهی اوقات سیلی هم می‌خورد و وضع از آنچه به نظر می‌رسد، بد‌تر هم می‌شود. علت آن هم این است که سینمای ما با پشتیبانی دست‌های پشت صحنه به جلو می‌رود.

چقدر فیلمسازهای ما می‌توانند این مسیر را تغییر دهند تا سینمای کودک رشد کند؟

من به عنوان یک نفر در کنار اینکه فیلمساز هستم دارای دو کودک هم هستم و برای آن‌ها جایگاه و اهمیت خاصی قائلم. و هرگز حاضر نیستم کودکان و زندگیم را فدای چیزی کنم اما اگر کودک من اینجا بود می‌گفت که مادر ما سینما را بیشتر از ما دوست دارد و این به این دلیل است که عمده فعالیت‌های من مرتبط با سینمای کودک است. ما سعی کردیم با تمام فیلمسازانی که در حوزه سینمای کودک فعال هستند، ارتباط تنگاتنگ داشته باشیم. حتی با فرهنگسرای ارسباران صحبت کردیم و گفتیم فیلم‌ها را رایگان حتی برای والدین بچه‌ها، NGO‌ها، مدارس نمایش داده شود و با کانون پروشی هم به کرات صحبت کردیم.

قرار بود ما حتی پاتوقی برای فیلم‌های کودک راه بیاندازیم و همه هزینه‌ها را هم می‌دهیم و پذیرایی هم می‌کنیم ولی کسی راغب به این کار نیست. من در تعجب هستم که چه عزم قوی پشت این ماجرا هست که باید سینمای کودک زمین بخورد. تا یک جایی من فکر می‌کردم فیلم من در اولویت نیست و متوجه شدم که جریان سینمای کودک قرار است به تعطیلی کشیده شود. فیلم نامه "شرتی شپرتی" را نوشتم که فیلم‌نامه بسیار شادی است. شخصیت‌های "شرتی و شپرتی" مانند پت و مت هستند و از افسانه‌های شیرین و طنز به حساب می‌آید. حالا شما در نظر بگیرید آمدیر وقت بنیاد فارابی این فیلم را حتی در شورای عالی مطرح نکرد و من به خودشان هم گفته‌ام که هرگز از این کاری کرده‌اند نمی‌گذرم. چه احساسی در حوزه مدیریت کلان کشور ما در سینما وجود دارد که سینمای کودک باید تعطیل شود؟ شما حال و هوای بچه‌های سینمای کودک را ببینید. خب من نمی‌دانم تا کی باید این‌ها سیلی بخورند. اگر این سینما در این فضا در یک فضای راکد بماند از بین خواهد رفت.

من آدم سمجی هستم و تا چیزی را که می‌خواهم به دست نیاورم، دست از تلاش برنمی‌دارم. من بابت "شرتی شپرتی" چند بار نه شنیده‌ام؟ در شورای عالی به من گفتند ما اصلاً فیلم نامه را نخواندیم در واقع از هر کسی پرسیدم گفتند ما فیلم نامه را نخوانده‌ایم؛ گفتم پس چه کسی این فیلمنامه را در شورای عالی خوانده است؟

با این وجود پیگیر شدم چون من معتقدم اگر چیزی به حق هست شما باید دنباله آن را بگیرید. کما اینکه برای فیلم "گرداله" همه تلاشم را کردم و هنوز هم می‌کنم. من با عدم حمایت از همه جا از جمله آموزش پرورش و اکران و بنیاد فارابی که حتی سینمای خودش را به ما نداد، مواجه شدم.

"گورداله" کلی هم جایزه از جشنواره کودک بدست آورده است. چرا در اکران روی این فیلم تبلیغاتی صورت نگرفته است؟

اولین جایزه این فیلم، جایزه انجمن منتقدان و نویسندگان سینما بود. من بابت این جایزه هنوز هم ممنونم. گروه داوری انجمن منتقدان همواره در دوره‌های قبل نگاه روشنفکرانه‌ای داشته است. در دوره فیلم من، انجمن در بیانیه‌اش اعلام کرد که ما این بار از چشمان بچه‌ها به این فیلم نگاه کردیم و جایزه را دادیم. این خیلی اتفاق بزرگی است چون سخت است از نگاه بچه‌ها یک فیلم را ببینیم. البته گرفتن این جایزه برای من شوک بزرگی بود من هم در آن بالا درست نتوانستم از آن‌ها تشکر کنم. به نظر من در این جریان یک تحول هست چون به نظرم منتقدان یک گروه متخصص در این زمینه هستند ولی نگاه آن‌ها برایم خیلی ارزشمند بود. البته فردای آن جایزه بهترین کارگردانی، بهترین فیلم، دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه، و در مجموع هفت تا جایزه درجه یک جشنواره کودک را گرفتیم. جالب است بدانید فیلم "گرداله" تنها فیلم تمام عروسکی ایران است. ما هیچ فیلمی که تمام عروسکی در ایران باشد را نداشته‌ایم.

صبا شادور

انتهای پیام/ ادامه دارد...